Gönül Yıldız
@gonulyildiz
instagram: yildizgonul.on
Ö.D CHP Pamukkale İlçe Başkan Yardımcısı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"…mükemmel eğitimin pek nadir görülen bir şey olduğunu ve en ölçülü, en ihtiyatlı yaradılışların bile zayıf noktalarının bulunduğunu bilmekle birlikte..."
‘’...şaşı çocuk bıkıp usanmadan aç olduğunu tekrarlıyor. Oğlancık saatlerdir annesini sormadı ama kuşkusuz yemek yedikten sonra, bedeni o basit ama buyurgan hayatta kalma gerekliliğinden kaynaklanan gaddar bencilliğinden kurtulduğunda, yine onun yokluğunu hissetmeye başlayacak.’’
Körlük - İnceleme
Körlük hakkında şunu söyleyebilirim: Evet, distopya. Evet, kaos ortamında toplumun neye evrileceği anlatılıyor. Evet, insanın ahlak, etik ve erdem gibi kavramlara gerçekten sahip olup olmadığı; yoksa sadece toplum tarafından dışlanmamak ve cezalandırılmamak için mi “iyi” davrandığı sorgulanıyor. Kaos ortamında bireyin nasıl vahşileşebileceği de çok net gösteriliyor.
Ama bence kitapta ruh yok…
Benim asıl problemim anlattığı şey değil, anlatış biçimi. Çünkü distopya sevmediğim için böyle düşünmüyorum. 1984 da distopya, Cesur Yeni Dünya da. Sorun “ne anlattığı” değil, distopyayı “nasıl anlattığı”.
Yazım tarzı beni inanılmaz zorladı. Sayfa düzeni ve yazım biçimi yüzünden okurken sürekli yoruldum. Neredeyse hiç konuşma çizgisi yok, her şey virgüllerle akıyor ve bu yüzden anlatılan duygular ya da sahneler tam olarak hazmedilemiyor. Metin sürekli üstünüze geliyor gibi hissettiriyor.
Bence üslup akmıyor. İyi bir hikâye anlatımı ya da güçlü bir edebi dil hissedemedim. Fikir olarak çok güçlü bir kitap olabilir ama edebiyat benim için sadece “ne anlattığın” değil, “nasıl anlattığın” meselesi. Nasıl ki iletişimde üslup her şeyse, edebiyatta da benim için aynı şey geçerli.
İyi bir hikâyeyi kötü bir anlatımla harcamak gibi hissettirdi bana bu kitap.
Aşk-ı Memnu İnceleme
2008 yılında yayınlanan Aşk-ı Memnu uyarlamasını yayınlandığı dönemden beri tekrar tekrar izleyen biri olarak sonunda Aşk-ı Memnu kitabını da okudum. Kitabı bitirdikten sonra söylediğim ilk şey şu oldu: 2008 Ay Yapım uyarlaması gerçekten çok ama çok iyi bir UYARLAMA.
Hatta dürüst olmam gerekirse dizisini hiç izlememiş olsaydım kitaptan bu kadar duygu verimi alabilir miydim emin değilim. Çünkü kitapta olaylar ve duygular bana biraz fazla hızlı işlendi. Hissetmeniz, karakterlerin içinde kalmanız için size çok fazla zaman tanımıyor. Bazı duygular yaşanıp hemen geçiyor gibi hissettirdi.
Özellikle Bihter karakterini tam anlamıyla özümsemekte zorlandım. Ancak kitabın en başarılı olduğu noktalardan biri, Bihter’in Adnan ve Behlül’e karşı hissettiği duyguların birbirinden tamamen farklı olmasıydı. Adnan daha çok güven veren, baba figürü gibi sevilen bir karakterken; Behlül, Bihter için tutkunun ve arzunun karşılığı. Aynı durum Behlül’ün Bihter ve Nihal arasında yaşadığı ikilemde de var aslında. Nihal huzuru, masumiyeti ve düzeni temsil ederken; Bihter heyecanı, riski ve tutkuyu temsil ediyor.
Ama tüm bunlara rağmen dizinin yaptığı şey bence çok daha etkileyici: kitapta hızlı geçen psikolojik çatışmaları, bakışlarla, sessizliklerle ve atmosferle büyütüp derinleştiriyor. Bu yüzden diziyi izlememiş olsaydım hikâye benim için bu kadar sürükleyici olmayabilirdi.
Sanırım Halid Ziya Uşaklıgil’in kalemi çok da benim tarzım değilmiş. Ben biraz daha duygunun demlendiği, karakterlerin iç dünyasında uzun uzun kaldığımız, altını çizdiren cümlelerin olduğu bir anlatımı seviyorum. Buna rağmen Aşk-ı Memnu’nun, özellikle karakter ilişkileri ve yarattığı duygusal çatışma açısından hâlâ çok güçlü bir hikâye olduğunu düşünüyorum.
