gözde uzuner
@gooozde_
Getting lost between the pages is the best way to find yourself.
Web Geliştirici
İstanbul
79 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Gregor :(1000Kitap
Puan vermedi
Dönüşüm, bir sabah böceğe uyanmaktan çok daha fazlasını anlatıyor; asıl sarsıcı olan, sevginin işe yararlılık süresi kadar var olması.
Gregor son ana kadar kendini değil ailesini düşünüyor ve kimseyi daha fazla yük etmemek ister gibi sessizce ölüyor; geriye insanın içinde uzun süre dağılmayan bir ağırlık kaliyor.
Reklam
Ahhh MariaaaKitap Alıntısı
Kitaptan anladığım en acı tarafı şu:
Bazen insan kötü olduğu için değil, hareketsiz kaldığı için kaybediyor.
Raif’in problemi sevgisizlik değil, pasiflik. O sevmeyi biliyor ama harekete geçmeyi bilmiyor. Hayat karşısında hep geri duran, bekleyen, içine kapanan biri ve bu pasifliği onun hem aşkını hem de babalığını elinden alıyor.
Maria için ve kızı için çok üzüldüm ama Raif’e üzülmekte zorlandım; çünkü biraz cesaret gösterseydi hayatı böyle sessizce yitip gitmezdi.
Kitap, çoğunluğun her zaman haklı olmadığını ve “herkes öyle yapıyor” düşüncesinin insanı kolayca yanlış yola sürükleyebileceğini gösterir.
Sokrates ölümü korkulacak bir şey gibi görmüyor, asıl korkulacak şeyin yanlış yaşamak olduğunu söylüyor. Sonuç olarak Doğruyu savunmak her zaman ödüllendirilmez, bazen bedeli olur.
İnsan çoğu zaman dayandığı şeyi, dayanmaya mecbur kaldığında fark ediyor.
İtiraflarım’ı okurken tam olarak bunu hissettim. Tolstoy’un inancı seçmesi bir kabullenişten çok, yaşamaya devam edebilmenin bir yolu gibiydi; bu da benim kendi sorgularımla örtüştü.
Kitap, anlamı kesin cevaplarda değil, insanı hayatta tutan şeyleri fark edebilmede arıyor ve bu yüzden doğru zamanda okunduğunda insanın içine dokunuyor.
Bu kitabı okurken birçok cümle bana tanıdık geldi; sanki daha önce düşünmüş ama hiç bu kadar net ifade edememişim gibi. Anlattığı duygular yeni değildi ama gerçekti. Her insanın yaşadığı korkular, kırgınlıklar ve suskunluklar vardı sayfalarda. Başta “bildiğim şeyleri okuyorum” hissi verse de, sona yaklaştıkça kitabın bana dokunduğunu fark ettim.
Geçmişi geride bıraktığımı sandığım anıları hatırlattı. Affettiğim için mi yoksa kendimi korumak için mi unuttuğumu sorguladım. Yaşananlarda kendimi fazla suçladığımı ama herkesin kendi eksikliğiyle hareket ettiğini de düşündürdü bana. Kitap, insanlara kızmaktan çok onları oldukları yerde bırakmayı öğütlüyor gibiydi.
En çok da şu düşünce kaldı içimde: İnsan her zaman yeniden başlayabilecek güce sahip. Yılda bir kez değil, istediği her an çiçek açabilir. Yeter ki kendinden vazgeçmesin.
Sessiz, sakin ama içten bir kitaptı. Bittiğinde içimde hafif bir hüzünle birlikte umut bıraktı
Reklam