Dilan Görhan
@gorhandilan
Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
En kötü düşmanın kendi sinir sistemin
Kitaba başlarken Oblomov'un uyuşuk, hiçbirsey yapmak istememesi halini okuyunca nasıl biter bu kitap, nasıl devamı gelicek diye çok düşündüm. Çünkü 619 sayfa ancak korkmanıza gerek yok su gibi akıp gidiyor.
Hayatta nasıl bir insan olacağımız önce ailemizden şekillenir. Oblomov'un ailesi aşırı koruyucu bir tutum takınır ve bu yüzden Oblomov'un sürekli göz hapsinde olmasını sağlar. Dış dünya ile olan ilişkisi kısıtlanır, arkadaşlarıyla oynanmasına izin verilmez, dışarı çıkarılmaz, dadısının ona okuduğu hikâyeler tembel, mücadele etmeyen, zayıf karakterlerdir. Aynı şekilde kendiside ailesinden bu şekilde görüp, bu şekilde yetişmiştir. O kadar tembel ki hiçbir şeyi tek başına halledemez, çoraplarını kendisi giyemez, herşeyini erteler, karar alır uygulamaz. Kısacası ailesinin bıraktığı bir miras diyebiliriz.
Tembel bir karakter olmasıyla birlikte aslında iyi niyetli, saf, temiz kalpli, en yakın dostununda dediği gibi kalabalıklar arasında birer inci gibidir.
Oblomov değişmek istiyor, çabalıyor ancak sadece düşünerek asla icraat göstermiyor. Hayatındaki değişikliklerde tembelliği yüzünden her zaman zarara uğruyor. En yakın arkadaşı Ştolts onu bu halden kurtarmak için çabalasada başarılı olamıyor.
Benim çok beğendiğim ve severek okuduğum bir kitap oldu. Oblomov ve Ştolts iki zıt karakter. Bazen Oblomova hak verdim, bazen Ştoltsa. Bence hepimizin içinde birazcıkta olsa Oblomovluk var. Mutlaka okumalısınız.
İstediğim şefkat değil ki benim... Onu herkes verebilir.
