Günümüzde yaşamak yaşamaktan zevk almak isteyen birinin senin gibi, benim gibi bir insan olmaması gerekiyor. Zırıltı yerine gerçek müzik, eğlence yerine Kıvanç, para yerine ruh, gelişigüzel etkinlikler yerine gerçek eylem, oyun yerine gerçek tutku arayan birine bu sevimli dünya yurt olamaz...
Pek mutsuzdum. Aptalca bir mutsuzluktu bu “Çünkü aptalca olmasaydı, ölümden o kadar korkmam gerekmezdi, oysa gerçekte özlediğin şeydi ölüm! Benim gereksindiğim, benim aradığım bir başka mutsuzluktur; Tutkuyla acı çekmemi ve hazla Ölmemi sağlayacak bir mutsuzluk. Benim istediğim böyle bir mutsuzluk ya da mutluluktur işte.
İntihar aptalca, ödlekçe ve sefil bir eğlemmiş,övülmeyecek, yüz kızartıcı bir çıkış yoluymuş,varsın olsun; Bu acılar değirmeninde öğütülmekten insanı kurtaracak en aşağılık çare bile yürekten özlenmeye değerdi, büyüklük ve kahramanlık oyununa yer yoktu bu konuda; geçici, küçük bir acı ile akıl almayacak kadar yakıp kavurucu, sonsuzhoca arasında kısaca bir seçme yapmam gerekiyordu. Öylesine eziyetli, Öylesine küçük yaşamında sık sık o soylu Donkişot gibi davrandım, onu rahatlığa, Kahramanlığı mantığa üstün tuttum. Yeter artık, bitsin bu
Ne yazık, yaşadığımız bu hayatın içinde, halinden öylesine memnun, öylesine küçük burjuva havası esen,öylesine ruhsuz bu zamanın ortasında,bu Mimari manzarası karşısında altından yollu ele geçirmek öylesine zor ki! amaçlarının hiçbirini paylaşmadığım sevinçlerinden hiçbiri bana bir şey söylemeyen bir dünyanın ortasında bir bozkırkurdu ve sefil bir münzevi olmayıp ne yapacaktım!