Eerst de kleuren.
Dan de mensen.
Zo zie ik de dingen meestal.
Of probeer ik dat in elk geval.
Önce renkler.
Sonra insanlar.
Ben genellikle böyle görürüm.
Ya da en azından böyle görmeye çalışırım.
Patrick Gardiner, Schopenhauer'ın doktrinini açıklarken şöyle yazar:
Öz-bilinçte farkında olduğum şeyin, bedenime baktığımda ve onun hareketlerini gözlemlediğimde farkında olduğum şeyden ayrı bir şey olmadığı doğrudur; yani bununla iki farklı varlıkla veya iki farklı olay kümesiyle ilgili olduğum ima ediliyorsa. Ancak mesele şu ki, irade olarak kendimin bilincinde olduğumda, bir nesne olarak kendimin bilincinde olmuyorum; kendimi aynı zamanda bir beden olarak algıladığımda ancak bu ikinci yön altında kendimin bilincine varıyorum, çünkü bedenim irademin "nesnelleşmesi"dir."
Mesela ben görürüm ama aynaya bakmadığım sürece gözüm kendini göremez. Bu İradenin iş başındaki halidir. Schopenhauer şunu belirtir: "Bedenin eylemi, nesneleştirilmiş irade eyleminden başka bir şey değildir... İradenin her gerçek, sahici, dolaysız eylemi aynı zamanda bedenin aynı anda ve doğrudan açık bir eylemidir..."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İlim tahsilini bir çeşit yüce arkadaşlık ve heybemde biriken zekalar toplamı gibi görürüm. İsterim ki heybemde çok zeki ve bilgili 300-500 kişinin bakışı olsun. Okuduğum o dehayı tamamen sindireyim. Bu sebeple önemli yazarları bulmayı, tavsiye kitap bulmaktan daha fazla severim.
Gözlerinle konuşurum kelimeler olmadan,
İçindeki dünyayı görürüm sessizce. Bir bakışın anlatır tüm sevgiyi,
Ve ben anlarım o sessiz dili.
Üzgünüm Leyla
Cehennemin dibine kadar yolun var. Beni terkeden ilk insan sen değilsin, siz beni terkedenler -MEZARDA GÖRÜRÜM SİZİ ANCAK
Hataları cesurca bir kenara atarak, dar bir denge tahtası üzerinde adım adım ilerlerken, kendi kendime sorduğum ve yanıtladığım o açık seçik cümlelerin ağı sırasında, masmavi suları andıran sessizliğin dalgalandığını görürüm.
