bizi aşırı etkileyen bir şey karşısında herhangi bir umut ışığının belirmesi ancak psikolojik inkar refleksine bağlı olabilirdi; "hayır olamaz, böyle olamaz, hayal görüyorum.."
şimdi ben de yokum
ne o bankta ne de o gri şehirde
gözlerim başka renklerle buluşuyor
tenim başka ayazlara
nefesim deniz kokusuna karışıyor
o an adını unutuyorum..
gözlerin başka gözlere değiyor
tenin soğuk bir şehre
nefesin şarkılarına karışıyor
o an adımı hatırlıyorsun...
