selim koç
@grabowski
Tanrı sonsuzluktur, ebediyettir, mutlaktır.
Demek oluyor ki insanın Tanrı'ya yönelik yolculuğu
(hareketi), ebedi ve sürekli, duruşu olmayan,
sonsuz tekamüle (gelişim ve olgunlaşım)
ve sonsuz Aşkın'a (transcendens, müteal)
yolculuktur.
Bu çalışma şartları içinde kadınlar klasik çekirdek
aile biçimi ilişkilerinin dışına çıkmaktadırlar. Eskiden kadın
kocası ile olan ilişkisinde, ondan "korkuyor", onu sayıyor, kocası
da onu "koruyor", aile için çalışıp para kazanıyordu. Bugün
bu şema artık işleyememektedir. Çünkü kadınlar korunan
ve dışlanan, adam yerine konulmayan varlıklar olmadıklarını
haykırmışlar ve bir başkaldırı odağı haline gelmişlerdir.
Erkek-kadın ilişkileri denge unsurunun dışına çikmış ve
kadının kendi özerkliği ve erkeğin kendi özerkliği olarak iki
ayrı türden bir uyum içine oturmuş ve süreklilik yerini değişkenliğe
bırakmıştır. Klasik aile biçiminde koca ile karısı arasında
imzalanan bir sözleşme gereği, birbirleri ile devamlı
sevgi ve saygı mekanizmaları, burjuvazinin adetleri ile mutsuz
aile şekillerine dönüşmekteydi. Klasik kocalar, aşıklar
bunlar arasındaki vodviller gözler önüne serilmekteydi. Bu- ·
gün, bu tip vodviller artık komikliğini yitirmektedir. Çünkü
kimse kimseden bir şeyi saklamamaktadır. Evlilik mekanizması
yerini beraber yaşamaya bıraktığı gibi, beraber yaşama
ise yerini yalnız yaşamaya bırakmağa başlamaktadır.
Misak-ı Milli siyasi bağımsızlığı, Misak-ı İktisadi ekonomik bağımsızlığı amaçlamıştır. Atatürk’ün, “siyasal bağımsızlığın ekonomik bağımsızlıkla taçlandırılmasın diye ifade ettiği durum ancak bu iki kavramın bir araya gelmesiyle mümkün olacaktır. Mazlum milletlere örnek teşkil eden Kemalist Ekonomi Modeli’nin en önemli kavramlarından biri Misak-ı İktisadi’dir.
Atatürk nasıl ki müzik çalışmalarıyla Türk Halk Müziği’nden beslenen Batı tekniğiyle işlenen Ulusal Türk Müziği yaratmak istemiş ise; tiyatro-opera-sinema çalışmalarıyla da Türk tarihinden, Türk kültüründen beslenen, Batı tekniğiyle işlenen Ulusal Türk Tiyatrosu-Operası-Sineması yaratmak istemiştir. Hep söylediği gibi ulusal kültürü işleyip çağdaş/evrensel uygarlığa (kendi ifadesiyle tek uygarlığa) katkıda bulunmak istemiştir.
Onlar ne sağcı, ne solcu, ne ülkücü, ne sanatçı, ne de...., ne de.Yanlışlıkla bişey olmuşlar.Ayaklarının kokusunda bile bu şey var. Sıradanlık, ödleklik, kötülük mayasıyla doldurulmuş topluluklar. Onlar için komik bi duyguyu ifade etmek bile çok zor. Önlerinde ne varsa onla savaşıyorlar. Seçmiyorlar, düşünmüyorlar, elemiyorlar, sevmiyorlar, görmüyorlar. Sadece yalan ve yavan olanı estetize ediyorlar. Temkinli hayaller kuruyorlar. Buna gerçekçilik ismini takmışlar. Ama rengi bozuk bi sürahi kadar gerçekler. Varlığı dışında hiç bi anlam taşımayan boş vitrin sürahileri..
