İnsan oğlu nedense kendi zâtî meylinden ve hırslarından gayri olan kuvvetlere itaat etmekten korkar ve kaçar. Bu yüzden de kendi zâtî düşünce ve meylinden gayri bulduğu bir gerçeğe tâbi olmayı küçüklük ve karakter zaafı zanneyler.
İhtiyar, yaklaşmakta olduğu sandalyeye şöyle bir bakıyor, bakınca gördüğü şeyin sandalye olup olmadığını bilemiyoruz tabii, çünkü şimdiye dek binlerce kez oturup kalktığı sandalyenin artık gözüne çarpmıyor olması mümkün, tabii bu kendi hatası değil, zira hep böyle olur, insan sadece kendisinin oturma yetkisi olan sandalyeleri görmez olur.