grungeist
@grungeist
66 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Herkesin, içinde bulunduğu toplulukla coşkulu bir şekilde meşgul olmasından yanayım. Fakat yaşam arzusu diye bir şey vardır; bir de kişinin benlik duygusunu -felaket olduğunda özbakım için duraklayamama noktasına kadar- hiç bitmeyen meşguliyetten türetmeye itilmesi vardır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Güneşsiz serisinin ikinci kitabı, ilk kitaptaki sorunları çözmek yerine onları daha da görünür hale getiriyor. Hikaye bu kez belirsizlikten çok, iç içe geçmiş ve gereğinden fazla detay altında eziliyor. Bu detaylar hikayeye hizmet etmiyor.
Anlatım ilerledikçe merak duygusu yerini yorgunluğa bırakıyor. Olayları takip etme isteği azalıyor, sayfalar “bir şey olacak mı?” beklentisiyle değil, açıkça “bitse de gitsek” hissiyle çevriliyor. Gerilim kurmak için uzatılan bölümler, ritmi güçlendirmek yerine tamamen düşürüyor.
Serinin iki kitaba bölünmüş olması bu kitapta da anlamlı bir karşılık bulmuyor. Aksine, tek kitapta rahatlıkla anlatılabilecek bir hikayenin bilinçli şekilde uzatıldığı izlenimi güçleniyor. Bu durum anlatının doğal akışını bozuyor.
Grange’in karanlık atmosfer kurmadaki ustalığı yer yer hissedilse de, bu kez atmosfer hikayeyi taşımaya yetmiyor. Kendini tekrar eden motifler ve zorlanmış anlatım, bu seriyi yazarın güçlü eserlerinden ayıran temel unsur haline geliyor. Canavar- av metaforu ise artık şaşırtmıyor. Ne yazık ki Güneşsiz, benim için tamamlandığında bile tatmin hissi bırakmayan bir okuma oldu.
Jean-Christophe Grange’i çok seven bir okur olarak Güneşsiz serisinin ilk kitabını ne yazık ki oldukça zorlama buldum. İlk kitap boyunca hikaye fazlasıyla belirsiz, yer yer sıkıcı ve anlatıyı ileri taşımaktan çok okuru oyalayan detaylarla dolu ilerliyor. Merak unsuru yaratmak adına bilinçli olarak boşluk bırakıldığı hissi var ama bu boşluklar gizemden çok anlamsızlık yaratıyor.
En büyük problem ise şu:
Bu kitap tek başına bir bütün değil. İkinci kitabı okumadan ilk kitabın neredeyse hiçbir anlamı yok. Aslında rahatlıkla tek kitapta toparlanabilecek bir hikaye, gereksiz şekilde ikiye bölünmüş hissi veriyor. Bu da ister istemez “ticari bir tercih mi?” sorusunu akla getiriyor.
Atmosfer ve bazı temalar Grange’in alışık olduğumuz karanlık dünyasını hatırlatsa da, özellikle orman, katilin canavarlaşması ve av hissi gibi motiflerde kendini tekrar eden bir anlatım göze çarpıyor. Daha önce Ölü Ruhlar Ormanı gibi eserlerde çok daha güçlü ve sarsıcı şekilde kullanılan bu unsurlar bende yenilik hissi yaratmadı.
Özetle Grange imzası taşısa da Güneşsiz, benim için yazarın güçlü eserleriyle kıyaslandığında hayal kırıklığı oldu. İlk kitap tek başına değerlendirildiğinde eksik, dağınık ve zorlanmış bir kurgu hissi bırakıyor.
