-Yalnızlık zordur. Jean Jacques Rousseau "En büyük korkum yalnızlık." diyor. O bile korkuyor yalnızlıktan.
-Mutsuz olmak yalnız olmak demektir. Böyle der Rousseau
Kolay mı insan olmak? Mümkün mü insan olup da acı çekmemek? İnsan insanın kurdudur diyen filozof Thomas Hobbes ne kadar haklıymış! Düşünüyorum da, insanı yine başka insanlar üzüyor en çok... Taptığı, hayran olduğu, değer verdiği, muhtaç olduğu ve çok sevdiği insanlar... Düşmandan çok dostlar üzüyor. Analar, babalar, çocuklar, kardeşler, sevgililer üzüyor.
İnsan yaşadıkça uzaklaşıyor eski kendinden. Belki de bu yüzden son yıllarda beni biraz hüzünlendiren, eski ben'e götüren müzikleri daha bir sever oldum.
İnsanlar hep kendi çıplak varlıklarını örterler hep kendilerine birşeyler eklemeğe , kendilerini birşeylerle çoğaltmağa, birşeylerle süslemeğe, bir şeylerle gizlemeğe çalışırlar. Bunlarla da insan olmalarının ortaya çıkabileceği kendi, ortaya koyabilicekleri o temel, yalın, düz anlam temelinden gittikçe daha fazla uzaklaşırlar. Oysa insan olmak, bir kişinin en temel yoksunluğu içindeki varlığında ortaya çıkabilir ancak kendi varlığını, hiçlik içinde, çıplak, gizlemeden, yalın, örtüsüz ve süssüz olarak yaşayınca...