Namık Kemâl'in birkaç beytini biliriz ki bu da onun şairlik yönünü tam kavramamıza yetmiyormuş. Divan şairleri çok gerilerde kaldı, onlar gibi şiir yazanlar yok artık diye düşünürdüm. Bu kitabı okuyunca çok yakın bir tarihte fevkalâde bir şairimizin yaşadığını anladım.
Namık Kemal’in Şairliği ve Bütün ŞiirleriÖnder Göçgün · Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı Yayınları · 19991 okunma
Hikaya Gülnihal'den çok büyüttüğü, kızı gibi gördüğü İsmet, Muhtar Bey ve Kaplan Paşa etrafında dönüyor ama esas kilit rol Gülnihal'dir. Muhtar Bey ile Kaplan Paşa arasında çok konulu rekabet ele alınır. Hikaye güzeldi ve bazı mesajlar da içeriyordu. Puanım 7/10 :)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi·154 syf.··
Beğendi
·2026 21. kitabı
·20 saatte okudu
·Okunma: 14 Nisan 2026 18:57
Bu aralar Türk klasiklerinden devam ediyorum. Gülnihal, ismi itibariyle daha bireysel bir hikayeyi ele alıyormuş hissiyatı verse de dönemin koşullarını, adalet duygusunu, yolsuzlukları kişi hikayeleri üzerinden değerlendiren bir eser. Sonunda gerçeklerin ortaya çıkması güzel bir şey ama sanırım Türk edebiyatı klasiklerinde sonlarla ilgili tahmin edilebilecek bir şey varsa da o da şudur ki; hikayenin sonunda mutlak bir mutlu son için daimi bir kişinin feda edilmesi ve tabii ki bu da okunurken çok tahmin edilebilir bir durum oluyor. Bu konuda Gülnihal için belki de üzülmek çok mantıklı değildi çünkü o zaten asıl mutluluğu yakaladığını ve ona gittiğini defaatle dile getirdi. Dönemin sorunlarını, toplum normlarını kişiler üzerinden anlatan güzel bir tiyatro eseriydi.
James'in hayatı olağandışı derecede inkisar oluşu, yeryüzünden gülnihâl bir şekilde inen melaike sarman kedi Bob, hayatı muazzam şekilde değiştiren bir hikâye. Okuduğumda duygulanmamak elde değil hakikaten kendi kedim olan Venüs aklıma geldi. Aklıma geldikçe Tanrı kedilere ne kadar şekilde özene bezene, akılı, minnoş olduğunu bir kez anladım. Bir sigara yaktım kâh derunum kırıldı kâh helecan çarpmış aklım dışarı peyda oldu. Avustralya bölgesinde James'in sıradışı bir hikâyesine gözlem oluyoruz burada. Sokaklarda yatışlar bir berduş gibi, ceplerde metelik tok aç biilaç mütematiyen ilerlemesi her şey olanaksız duruma gelmesi. Çare nedir ki? Sokaklar... pis bir koket mahalessinde herkes müptela olmuş mahalle, siz de bir bakmışsınız müptelası olmuşunuzdur maddesine. Kanlar pıhtılaşmasında zakkum bahçesinde dolaşırken ansızın sere serpe uzanıp tahayyül ederken, Bob çıkagelir yanınıza "miyaaaav" der tatlı sesiyle. Davudi bir ses ile yankılanır kulaklarında, vurdumduyma şeklinde zerk edercesine enjekte edersin.
Kedimi düşündüm birden, Venüsü'mü akan kanlar durmadı bende. Kedilere olan hassasiyetimi kimse bana önümde bir put gibi, armoni dokunuşlarıyla tabuları yıkan kalantor bir adama dönüşürüm. Tahir gibi tüyleri... mırlamaları, sürtünmeleri... hepsi sahiden ne kadar muazzam bir duygu değil mi?
Yazarın son kısımlarında; "Hayvanlar insanlar kadar uzun yaşamıyor demesi..." beni kalbimden hançer saplanmıştı. Evet, ne yazık ki korkarım Venüs'ümün beni bırakıp gitmesi... alışamam ki yokluğuna. Gözyaşlarım kurur ağlamaktan. O benim her şeyim, ruhum, cancağızım, biriciğim, iki gözümün çiçeği...
Sinema versiyonu da var izlemiştim, orada da duygulanmıştım, bu bir mucize olmalıydı... her halükârda öyleydi elbet. Daha çok muştulandım, daha çok debdebe diyarında bu kadar mükemmel bir
Fedakarlığın ve vicdanın sembolü Gülnihal…
1875 yılında Namık Kemal Magosa kalesinde sürgünken Gülnihal adlı tiyatro eserini tamamlıyor. Aynı zamanda Gülnihal aslında Türk edebiyatındaki ilk siyasi eleştiri içeren tiyatrolardan biri sayılıyor.
Kitapta İsmet hanım ve Muhtar beyin aşkı etrafında dönen olay örgüsünde çok güçlü karakterler olan Gülnihal ve Kaplan paşadan da bahsedilerek olaylar hızlıca ilerliyor ve benim için tatmin edici bir sonla bitiyor.
Bu tiyatro eserini okurken baskıcı yönetime karşı, adalet coşkusuyla taşmış bir yazarın parmaklarından taşınıp geldiğini hissettim. Okurken daha çok izliyor gibiydim. O sebeple okurken gördüm,hissettim,yaşadım. Diğer tiyatro eserlerine nazaran kişilerin metinleri daha uzun,daha vurguluydu. Diğer tiyatro eserlerinde ilk sayfaları okurken çok kez şahısların kim olduğuna bakmakla vakit geçiriyordum. Lakin Gülnihal’de bölüm bölüm ilerlerken karakterlerden yavaşca bahsederek kafa karışıklığı yaratmamış, çok hızlı adapte olmasını sağlamış.
Nalına da mıhına da
Cidden çok cesur yazar bu Kemal Tahir. Ne Cumhuriyetten vazgeçmiş ne de Osmanlı mirasından. Yanlış anlaşılmasın sakın ikisine de mavi boncuk dağıtmamış, aksine nerde ne aksıyorsa çekinmeden yazmış. Bunca zaman nasıl oldu da okumadım diye üzüldüm açıkçası. Ya hiç okumamış olsaydım?