Gülseren YILMAZ
@gulserenylmaz
Şu anda okuduğu kitap
Hangi günü gördün akşam olmamış.Kaç geceyi gördün sabahlamamış?
Anadolu’nun bir köyünde, zorba bir ağanın baskısı altında ezilen köylülerin hayatı ve bu düzene başkaldıran İnce Mehmed’in hikâyesi.
Memedin hikayesi Abdi Ağa’nın zulmüne karşı çıkıp köyden kaçması ve dağa çıkmasıyla başlar .Fakat köylüsünü yağmalayan Abdi Ağa’ ya ve kötü insanlara karşıdır memedin eşkıyalığı.
Roman boyunca Mehmed’in adalet arayışı, aşkı , dostlukları ve mücadelesini okuyacaksınız .Kitap, hem bireysel bir başkaldırının hem de toplumsal adalet özleminin anlatımıdır.
Yaşar Kemal’in yıllarca ilmek ilmek dokuduğu kitabın devamı olan diğer üç kitabını da merakla okuyacağım.
Okurken sadece hikâyeyi değil, bir kadının iç dünyasını, yalnızlığını ve kırılganlığını da iliklerinize kadar hissediyorsunuz…
Bir kadının ‘’Ait olamama” hissini, sevgiye olan ihtiyacını ve hayata tutunma çabasını o kadar gerçek anlatıyor ki, okurken yer yer rahatsız oluyorsunuz. Çünkü fazlasıyla tanıdık…
Bu hikâyede büyük olaylar yok belki ama duygular çok büyük. Sessiz acılar, söylenmeyenler, içe atılanlar…
Orhan Kemal’in anlatımındaki en güçlü şey, sadeliğin altına sakladığı gerçeklik. Süslemeden, zorlamadan, hayatın tam içinden yazıyor. Okurken “bu sadece bir hikâye” diyemiyorsunuz çünkü fazlasıyla gerçek… Fazlasıyla bizden..
Kız çocuklarının doğduğu andan itibaren saklanmak zorunda kaldığı, annelerin çocuklarını hayatta tutabilmek için onları “yok” saydığı bir dünya…
Kızların daha çocukken öğrenmek zorunda kaldığı korkular…
Ve hepsinin ortasında büyümeye çalışan bir hayat.
Okurken en çok şu düşündürdü:
Bir yerde kadın olmak hâlâ hayatta kalma mücadelesiyse, biz gerçekten ne kadar ilerledik?
Ladydi’nin hikâyesi, sadece bir karakterin değil; sesi çıkmayan, çıkamayan binlerce kadının sesi gibi.
Ve insan şunu fark ediyor:
Bazı korkular kurgu değil, dünyanın bir yerinde hâlâ yaşanıyor.
Bazen görmek, gerçekten görmek değildir…
Körlük tam da bunu yüzümüze çarpıyor.
Bir gün ansızın başlayan “beyaz körlük” salgınıyla, insanların sadece gözleri değil; vicdanları, sınırları ve insanlıkları da karanlığa gömülüyor. Düzenin ne kadar ince bir ipliğe bağlı olduğunu ve o ip koptuğunda insanın neye dönüşebileceğini sarsıcı bir şekilde anlatıyor.
Okurken en çok şunu düşündüm:
Gerçek körlük gözlerde mi, yoksa görmezden geldiklerimizde mi?
Rahatsız edici, düşündürücü ve uzun süre etkisinden çıkamayacağınız bir kitap.
Bazen hayatta en çok yorulduğumuz şey, her şeyi kontrol etmeye ve her durumla savaşmaya çalışmak oluyor. Her Şeyle Savaşmazsın, tam da bu noktada durup düşünmemizi sağlıyor.
Yazar, insanın kendisiyle olan mücadelesine sade bir dille yaklaşıyor. Her sayfada, aslında bazı şeyleri zorlamak yerine kabullenmenin ne kadar güçlü bir seçim olabileceğini hatırlatıyor.
Kitap; içsel huzuru arayan, kendini anlamaya çalışan ve hayatın karmaşası içinde biraz durup nefes almak isteyen herkes için bir yol arkadaşı gibi.
Okurken en çok hissettiğim şey şu oldu:
Bazı savaşlar kazanılmak için değil, bırakılmak için var.
Altını çizeceğiniz çok cümle, kendinize döneceğiniz çok an var.
