Küçük Yerler 4 - Boş Gülüşler #okudumbitti
“Küçük Yerler Dörtlemesi”nin finali Boş Gülüşleri bitirdim ve şu an içimde tuhaf bir boşluk var… Hani bazı seriler bittiğinde “tamam güzel kapandı” dersin ya; burada hem kapandı hissi var hem de o kasabanın sisi üzerime sinmiş gibi.
Bu kitapta beni en çok çarpan şey şu oldu: Ollie’nin yokluğunun ağırlığı. Üç aydır kayıp olması, geride kalanların “acaba…?” duygusuyla yaşaması, bir yandan da umudu bırakmaması… Coco, Brian ve Phil’in o inatçı arkadaşlık hâli var ya, işte o şey kalbimi sımsıkı tuttu. Çünkü bu seri korkutmayı biliyor ama aynı anda “birlikte olunca dayanılır” duygusunu da çok iyi veriyor.
Ve tabii Gezici panayır… Korku türü için “kolay lokma” gibi görünen bir mekân ama yazar bunu bildiğin kabusa çevirmiş. Panayırın o yapay neşesi, ışıkları, gürültüsü, arkadaki çürük his… Bir sayfada “eğlence” gibi duran şey, diğer sayfada “ben burada niye huzursuzum?”a dönüşüyor. Palyaço, oyuncak, lunapark gibi detaylar bende zaten tedirginlik tetikler; burada resmen üstüne basa basa o tedirginliği büyütmüş.
Gülümseyen Adam’la ilgili sevdiğim şey şu: Klasik “kötü kötü olduğu için kötüdür” çizgisinin biraz dışına taşıp, oyun kuran bir tehdide dönüşmesi. Sanki her hamlesi “korkutayım” değil de “ikna edeyim, kandırayım, merak ettireyim” gibi. Özellikle Ollie’nin sisin ötesindeki tarafta tek başına sıkışıp kalması ve orada ipuçlarını kovalamaya çalışması… Ollie’nin cesareti burada daha “olgun” bir şeye dönüşüyor; korkuyor ama korkunun elinden tutup yürüyor gibi.
Final kitaplarında hep bir risk vardır ya; ya fazla uzar, ya da “hadi bitsin” diye koşturur. Ben burada genel olarak çok tatmin oldum, çünkü tempo bir an bile düşmedi. O “SONRA NE OLUYOR?” hissi gerçekten hiç bırakmıyor. Bölümler kısa, akış hızlı, bir de araya serinin genel
O Çocuk Beni Aşar️
Konusu;
Üniversiteye adım attığı ilk andan itibaren kalbini kampüsün göz alıcı çocuğu Güner’e kaptıran Melina, onun hareketli, afili ve tamamen erişilemez dünyasına girebilmek için kendini Güner’in en yakın arkadaşı Dora ile yaptığı sahte bir sevgililik anlaşmasının ortasında bulur.Sahte gülüşler, yanlış anlaşılmalar ve beklenmedik yakınlaşmalar arasında sıkışan Melina, her şeyin kontrolden çıktığını fark eder. Üstelik kalbi hiç planlamadığı birine kayarken nefretle başlayan bir ilişkinin kendi kurallarını sessizce yazdığını görür. Melina, hoşlandığı çocuk ve onun en yakın arkadaşını kapsayan mantıksız bir aşk üçgeninde sıkışıp kalmıştır.
Peki ya kalbinin sesine kulak vermek tüm kuralları altüst edecekse? Günümüz masallarında sihir yok. Ama hâlâ büyü var.
Yorumum;
İlk olarak kitabın kapağına felaket derecede bayoldığımı belirtmek isterim. Yazardan okuduğum ilk kitap. Yazım dili akıcıydı ama bana çok hitap etmedi kitap. Melina'nın bazı tavırları hiç hoşuma gitmedi. Ama Dora'ya bayıldım diyebilirim. Bu kitabı lisede okusaydım kesinlikle favorilerim arasında olurdu. Sahte sevgililik konusuna bayılanlar için ama güzel bir öneri
Seriye veda etmiş bulunmaktayım çok sevdiğim bir evren oldu. Ollie ve çocukları özleyeceğim. Yazarın yazım dili oldukça güzeldi sadece son kitap azıcık daha uzunca yazsaydı daha iyi olabilirdi, olaylar çok hızlı yaşandı ben çocukların ne yaptığını anlayamadım azıcık. Ama haricinde iyi bir final kitabıydı. Çocuk ve korku kitaplarını seviyorum diyorsanız net bakın. Bu kitapta Ollie yalnız başına bir şeyler yapmaya çalıştı, aslında yazar izin verse bence halledebilirdi ama tabi ki Coco ve Brain olmazsa olmazdı, onlarda normal dünyada çok çabaladılar sonucunda hepsinin bir arada olması güzeldi. Çok rahat okunan bir seriydi.
Hiç kimsenin kalbini küle çevirip o enkazın üzerinde çiçek açtıramazsınız. Zehra’yı bir kadın olarak asla eleştirmiyorum onun kıskançlığı, aslında hislerinin doğruluğundan besleniyordu. Okurken kendime sık sık sordum acaba kuruntuları mı onu bu noktaya sürükledi diye. Fakat hayır. Zehra’nın Suphi’den duyduğu o amansız şüphe sonunda zaten acı bir doğruya dönüştü. Ah Suphi... Zehra’yı her ağlattığında yüzünde açan o gamsız gülüşler, aslında kendi sonun oldu . Bu roman ilahi adaletin edebiyattaki en iyi örneğinden biri bence . Ah almayı hafife alan herkes bu trajik yıkımı mutlaka okusun.
İçi Boş Gülüşler
4 kitaplık müthiş bir seriyi bitirip geldim!
Öncelikle şunu merak ediyorum. Bu seriyi niye kimse okumadı? Yada neden kimse yeterli pr çalışması yapmadı? Uzun zamandır severek okuduğum serilerden biriydi. Ki normalde çocuk kitaplarına pek ilgim yoktur ama kapak tasarımı ilgimi çekince okumaya başladım ve iyi ki de okumuşum. Serinin ilk kitabı tanışma ikinci kitabı kesinlikle korku üçüncü kitabı duygusal dördüncü kitabı da soru işaretleri ile biten bir vedaydı benim için. Bu seriden puan kırmayacağım ama özellikle son kitapta Ollie ve Gülümseyen Adam sahneleri beni soru işaretleri ile bıraktı. Gülümseyen Adam'ın hikayesini de okumak çok isterdim içimde kaldı, benim için neden soruları çözülmedi ama çocuklar için her şey çözüldü ve bende bunu kabul ettim.
Çok güzeldi tek tek Ollie,Brian ve Coco'yu özleyeceğim hatta Gülümseyen Adamı bile.
Spoil!
Ya ben anlamadım ama kitabın sonunun bir noktada ilk kitaptaki kaybolan kardeşlere bağlanmasını bekliyordum. Öyle oldu da ben mi fark etmedim? Yoksa çok mu cevapsız kaldık anlamadım. Acaba gülümseyen adam da sisin ötesinde tutsak kalmış ve oradan çıkmayı başaramayan kardeşlerden biri miydi? Bilemiyorum. Ve hani son kitapsın üzerine daha başka yazarlar olsa 200 sayfa daha yazardı. Çok oldu bittiye getirildi daha her şey yoluna girdiğinde hep beraber konuşmalarını bile okumak isterdim. Hadi Phili unutuyordum o da son kitabın kahramanıydı.
NARKOZLU GÜLÜŞLER AJANDASI·114 syf.·Edebiyat
10/10
2026 49. kitabı
Adilcan Yavaş'ın kaleme aldığı Narkozlu Gülüşler Ajandası, isminden itibaren okuru tezatlar üzerine kurulu bir duygu atlasına davet ediyor. Kitap, modern insanın ruhsal sancılarını, "narkoz" imgesiyle somutlaşan bir hissizleşme ile bu sancıların maskesi olan "gülüşler" arasındaki o ince çizgide kurguluyor.
Eseri bir "ajanda" formuyla tanımlamak, aslında her şiirin veya her bölümün zamana düşülmüş birer kayıt, ruhun geçici duraklarına ait birer not olduğunu hissettiriyor. Yavaş, bu eserinde sadece dizeleri değil, bir dönemin duygu muhasebesini de okura sunuyor.
Tematik Derinlik ve Üslup
Kitabın genel dokusuna bakıldığında öne çıkan bazı temel unsurlar şunlardır:
Zıtlıkların Uyumu: "Narkoz" ve "Gülüş" kavramları, eserin omurgasını oluşturuyor. Bir yanda hayata karşı duyulan o kaçınılmaz ağrı, diğer yanda ise bu ağrıyı göğüsleyen vakur bir neşe... Yazar, acıyı dramatize etmek yerine onu estetik bir forma dönüştürerek "uyuşturulmuş bir neşe" kavramını irdeliyor.
İmge Dünyası: Şiirlerde kullanılan imgeler, geleneksel Türk şiiriyle modern söyleyişin bir sentezi niteliğinde. Özellikle "yara", "ayna" ve "vakit" izlekleri üzerinden kurulan metaforlar, okurun kendi iç dünyasındaki "kırıklarla" yüzleşmesini sağlıyor.
Samimiyet ve İtiraf: Eser, bir dış gözlemden ziyade derin bir iç döküm niteliği taşıyor. Şairin kendiyle hesaplaşması, okura bir yabancının günlüğünü değil, aynadaki yansımasını izliyormuş hissi veriyor.
Teknik Değerlendirme
Adilcan Yavaş'ın dil kullanımındaki titizlik, özellikle ses uyumları ve kelime seçimiyle kendini belli ediyor. Şiirlerdeki ritim, "narkozun" o ağır ama derin etkisini hissettirirken, vurucu finallerle okuru bu uyuşukluktan uyandırmayı başarıyor. Kelimeler arasındaki boşluklar, en az dizeler kadar anlam yüklü.
Narkozlu Gülüşler