Beşüş
@gurbetoglu
38 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
zaman zaman hayal gücü tekrar alevlenirse, unutulmuş anılar, kavuşulmamış hülyalar dirilip önüne çıkarsa, hayatını böyle harcadığı için vicdan azabı duyarsa uykusu kaçar, gece uyanıp yatağından sıçrar, yaşarken kadri bilinmemiş bir ölüye ağlar gibi parlak hayat hülyaları üzerine acı ve umutsuz gözyaşları dökerdi. Sonra tekrar hayatına bakar gündelik keyiflere kapılır, kızıl göklerde batan güneşi dalgın dalgın seyreder ve sonunda karar verirdi ki hayatı kendiliğinden böyle sönüp durgunlaşmamıştır. Kader insan hayatının rahat tarafını göstermek için Oblomov'un mahsus böyle yaşamasını istemiştir. Hayatın kasırgalı taraflarını gösteren, yaratıcı ve yıkıcı güçleriyle pençeleşen birçok başka insan vardı. Herkes kendine düşeni yapacaktı. İşte Oblomovyalı Eflatun bu felsefeye vardı. Kaderinin türlü kaygıları, sorunları ortasında onunla avuttu kendini. O er meydanına çıkacak bir pehlivan olarak değil, sakin bir savaş seyircisi olarak doğup büyümüştü. Ürkek ve gevşek ruhu büyük mutluluk kaygılarına, dertlerin, talihin rüzgarlarına dayanamazdı. Zamanla bu çeşit üzüntüler ve azaplar pek seyrekleşti ve yavaş yavaş kendi hayatının, bu düz ve geniş tabutun içine yattı. Tıpkı kendi mezarını hazırlayan eski keşişler gibi.
Zamanın geçişine, ömrünün boşuna harcanmasına, iyi kötü hiçbir iş yapmayışına, bir ot gibi yaşamasına hayıflanmıyordu. Sanki görünmez bir el onu değerli bir çiçek gibi saksıya koymuş soğuktan, sıcaktan, yağmurdan koruyor ve şefkatle besliyordu.
.. ona aşık olmak aklından bile geçmiyordu. aşk onun için artık kızamığa, çiçeğe, sıtmaya tutulmak gibi bir şeydi. aklına gelince ürperiyordu. Agafya'ya gittikçe artan bir yakınlık duyması sevgiyle ilgisi olmayan, sadece bir insanın ateş karşısında yavaş yavaş ısınması gibi bir şeydi.