petersburg’da gayet ideal bir hayat yasayan dokuzuncu dereceden memur golyadkin, ana karakterimiz. emrivaki bi sekilde ust kademesinin evine gider ve ordan kovulur. sonrasinda kademe kademe delirmeye baslar. olaylarin gelismesiyle beraber kendisinin olamadigi ama hep arkasindan kovaladigi oteki bay golyadkin’i romanda goruruz.
roman kisilik bolunmesini tezatlarla zengin yansitiyor. golyadkinin sayiklamalarinda, psikoza girdiginde, caresizce elektrik diregine yaslandigi anlarda onu yasiyorsunuz. bu acidan yazarin karakterin ic dunyasini cok iyi yansittigini soyleyebiliriz.
bu eser petersburg’un soguk ve sessiz havasini baslarda vermiyor. aslinda ucuncu bakis acisindan anlatilsa da atmosferi ana karakterin perspektifinden veriyor. dolayisiyla hikaye de zemin de cogunlukla golyadkin uzerinden ilerliyor. gayet akici, anlatimi gelisiguzel degil.
ben begendim. yazarin kulliyatina hakim olma acisindan muhim bir eser, okunmasini tavsiye ediyorum.