İnsan denilen yaratığın zihninde yer etmiş olan; kendi renginin, inancının ve siyasetinin en doğrusu, en iyisi olduğuna ve dünyanın dört bir yanına dağılmış diğer tüm insanların kendisinden daha talihsiz konumlara sahip olduğuna inanmasını sağlayan o yaygın dar görüşlülük, Ruth’da da vardı.
Hiç durmadan devingen
Başı sonu olmayan
Ben bu zamanın neresindeyim
Hep değişerek durağan
Yaratılmak yaratmak
Ölümden acı ölümden güzel
Bu sevinin neresindeyim
Yengilerim yenilgilerim
Kandırmak kandırılmakla geçen
Kendi kendimin neresindeyim
Yeter ki sen görmek iste
Dört mevsimin gecesi gündüzü ve her yerde
Yaşamasam da seninle olurum
Sana kalmış beni görmek
Olduğum zamanlarda bile
İstersen yokum
Olmadığım zamanlarda bile
Dilersen varım