Gözde Doğan
@gzdgn
Okurgezer1öğretmen
Booklover
Passenger
Okuduklarım ve yorumladiklarim
instagram.com/okurgezer1ogret...
Şu anda okuduğu kitap
Öncelikle söylemeliyim ki ilk defa okudum 
İsmail Güzelsoy Okadar memnun oldum ki kalemiyle tanıştığıma.Bir günde bir solukta okudum 
Süslü Hatıralar Sahnesi .Öylesine yakın,öylesine hayattan ki, saglam kurgusuyla ilk okuduğum kitap lakin son olmayacak.
Kardeşliktende öte duygular var bu kitapta,biri olmadan diğeri düşünülemeyen 2 bedenin tek ruhta yaşadığı kardeşlik ... Kardeş olmak için kan bağı olması gerekir mi diye düşünüyor ya insan bazen; aradiğimiz en somut cevap belki de Recep ile Erdal'in hikayesinde, kısacası Erre'nin hikayesinde. Erzurumdan Istanbul'a göç eden bir ailenin kayboluş hikayesi aslında bir bakıma benim gözümde.
"Kardeşimi bağrıma bastım ve toprağa gömmek yerine içime çekmek,kendime katmak istedim. (146)
Ve bir gün ölüm çalar kardeşlerin kapısını. Kardeşlerden biri ölmüştü evet ama kardeslik yaşayacaktı. O kadar benden ki bu satirlar kalbim bir kez daha ağladı gözlerimle beraber.
Kalemine sağlık İsmail Güzelsoy Her bir satırını sanki bir koltukta izlermişcesine aktı gitti gözlerimin önünden.
En yakın zamanda yeni hikayelere tanık olmak dileğiyle...Sizlere de şiddetle tavsiye, okuyun ve okutturun
İsmail Güzelsoy Okadar memnun oldum ki kalemiyle tanıştığıma.Bir günde bir solukta okudum Süslü Hatıralar Sahnesi .Öylesine yakın,öylesine hayattan ki, saglam kurgusuyla ilk okuduğum kitap lakin son olmayacak.
Kardeşliktende öte duygular var bu kitapta,biri olmadan diğeri düşünülemeyen 2 bedenin tek ruhta yaşadığı kardeşlik ... Kardeş olmak için kan bağı olması gerekir mi diye düşünüyor ya insan bazen; aradiğimiz en somut cevap belki de Recep ile Erdal'in hikayesinde, kısacası Erre'nin hikayesinde. Erzurumdan Istanbul'a göç eden bir ailenin kayboluş hikayesi aslında bir bakıma benim gözümde.
"Kardeşimi bağrıma bastım ve toprağa gömmek yerine içime çekmek,kendime katmak istedim. (146)
Ve bir gün ölüm çalar kardeşlerin kapısını. Kardeşlerden biri ölmüştü evet ama kardeslik yaşayacaktı. O kadar benden ki bu satirlar kalbim bir kez daha ağladı gözlerimle beraber.
Kalemine sağlık İsmail Güzelsoy Her bir satırını sanki bir koltukta izlermişcesine aktı gitti gözlerimin önünden.
En yakın zamanda yeni hikayelere tanık olmak dileğiyle...Sizlere de şiddetle tavsiye, okuyun ve okutturun
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ne zaman bir engelli görsem, bakışlarımı kaciririm ondan, istemem kendisini farklı hissetmesini, istemem ona acidigimi falan sanmasini... Ona yokmuş gibi davranmak değil de benden biriymiş gibi hissetmesini isterim. Kısaca insan gibi hissetmesini...
Ve eminim ki tüm bu insanlar kelimelerin gücünün farkında değildi. Oysa ben farkındaydım. Düşüncelerin kelimelere ihtiyacı vardır. Kelimelerin de sese.
Düşün ki kelimeler beyninin içinde dans ediyor, çığlık atiyor, susmuyor hep konuşuyor ama dilinden dökülemiyor. Normal insanlar için sıradan olan bu yetenekler onlar için çaresizliği anlatıyor. Evet en büyük çaresizlik konuşamamak, derdini anlatamamak, sevdiğini söyleyememek...
Kimse anlamıyor. Hiç kimse... Bu da beni deli ediyor.
Empati kuralim mi? Biraz empati... Kendi dünyalarında anlatamamak, anlaşilamamak zaten onlar için oldukça güçken neden birde kendi önyargılarımız, ahh çok yaziklarimizla, tühh tühh vahhh vahhh larimizla dünyayı onlara dar ediyoruz ki...!
Ahhh Melody, Canım Melody... 
İçimdeki Müzik
Yaşadım seni... Her bir satırı okurken yanında olmak istedim. Sevincini, hüznünü, öfkeni taa içimde hissettim. Yine de en büyük teşekkürüm umudunu hiç kaybetmeyen ve Melody' ye fırsat tanıyan,imkan verilmesini saglayan, ve ona inanan Bayan Brooks'a, Catherine, Bayan V. 'ye.
Kitabın son satirina kadar boğazımda bir yumruyla okudum. Melody sevindikçe, üzüldükçe , öfkelendikçe pıt pıt akıttım gözyaşlarımı sayfalara .Ve size en büyük tavsiyem bu kitabı, bir çocuğun hayatına dokunmak istercesine okuyun, çevrenizdeki birilerinin ve hatta en yakınınızın bile Melody' nin durumunda olabilecekmiş gibi okuyun,kendinizi Bayan Brooks( anne )muş gibi okuyun.
Bu durumda siz ne kadar mükemmel olabilirdiniz bir düşünün?
Okuyun ve okutun.
Kahve tadında keyifli okumalar...
İçimdeki Müzik
Yaşadım seni... Her bir satırı okurken yanında olmak istedim. Sevincini, hüznünü, öfkeni taa içimde hissettim. Yine de en büyük teşekkürüm umudunu hiç kaybetmeyen ve Melody' ye fırsat tanıyan,imkan verilmesini saglayan, ve ona inanan Bayan Brooks'a, Catherine, Bayan V. 'ye.
Kitabın son satirina kadar boğazımda bir yumruyla okudum. Melody sevindikçe, üzüldükçe , öfkelendikçe pıt pıt akıttım gözyaşlarımı sayfalara .Ve size en büyük tavsiyem bu kitabı, bir çocuğun hayatına dokunmak istercesine okuyun, çevrenizdeki birilerinin ve hatta en yakınınızın bile Melody' nin durumunda olabilecekmiş gibi okuyun,kendinizi Bayan Brooks( anne )muş gibi okuyun.
Bu durumda siz ne kadar mükemmel olabilirdiniz bir düşünün?
Okuyun ve okutun.
Kahve tadında keyifli okumalar...
Asılacak Kadın
Nasıl da kemirdi ruhumu bir kitap!
Kadına bakan acımasız gözleri tüm çıplaklığıyla koymuş ortaya.
Ezilen ve ezenin kiskacinda birde insanca kurtarabilme çabası.
Okuyun derim okuyun lakin tavsiyem...
Kitabı okumaya başlamadan önce son sayfalarda Pınar Kür'ün 
Pınar Kür savunmasını okuyunuz.
Kitapla kalın.
Ilk kez tanıştım 
Ayfer Tunç ile ve ilk başta karmaşık gelse de sayfalar ilerledikçe daha çok merak eder oldum 
Suzan Defter i. Ismi bana çok sevdiğim bir ablamı hatirlatti. Her ne kadar kitabın karakteriyle benim Suzan ablamın farklı yapılarda insanlar olsa da çağrışımlar önemli olmuştur benim için hayatta,unutturmaz kendini bana.
Kitaba gelecek olursak ne umdum ne buldum? Aslında umduğumdan daha güzelini buldum. Bir aşk hikayesi beklerken, aslında aşık olmayı başaramamış, bir oda ve yalnızlıkla sıkı bağ kurmuş farklı 2 yaşam hikayesi var kitapta.
Bir erkek bir kadın... 2 farklı başarısız evlilik... hayatlarında fazlaca anlam kaybı... 2 farklı kişinin kendi araladiklari pencerelerinden aynı günlerde yazılmış 2 farkli günlükleri...
Kim idi Suzan. Derya olan Suzan mi yok sa gerçek Suzan mi? Kitabı okurken bunları düşündüm uzun sayfalarca.
" Benimmis gibi anlattıklarımın benim olmamasi içimi yakıyor."(91)
Evet, saçıyla, görünümüyle, yaşadıklarıyla abisinin çok sevmiş olduğu Suzan gibi olmaya çalışan kardeş Derya' nin idi bu satırlar.
Karısından boşanmış, bir kızı ve bir evi olan, işini bırakmış, hayatında artık bir anlam yoksunu olan bir Ekmel bey ile en son babannesini kaybetmiş, eşinden boşanmış, hayatta sadece bir abisi kalmis olan Derya'nın yollarının kesişmesiyle asıl hikaye başlıyor.
Birbirlerine benzerlikleriyle aralarında kurulan manevi bağ ile yaptiklari sohbetlerini günlük sayfalarina döküyor her iki karakterde. Yüzlesiyorlar farkında olmadan yaşadıkları yaşamlarıyla,hatalarıyla ve Derya olan Suzan bırakıyor Ekmel bey 'le sohbetleri.
"Devam edemeyeceğim, yüzleştim yüzleşeceğim kadar,boyumun ölçüsünü aldım. Anladım ki Suzan olmak talih değilmiş demek için gittim Ekmel beye."(127)
Her insanın hayatta aynı ya da benzer sebeplerden ötürü
Ayfer Tunç ile ve ilk başta karmaşık gelse de sayfalar ilerledikçe daha çok merak eder oldum Suzan Defter i. Ismi bana çok sevdiğim bir ablamı hatirlatti. Her ne kadar kitabın karakteriyle benim Suzan ablamın farklı yapılarda insanlar olsa da çağrışımlar önemli olmuştur benim için hayatta,unutturmaz kendini bana.
Kitaba gelecek olursak ne umdum ne buldum? Aslında umduğumdan daha güzelini buldum. Bir aşk hikayesi beklerken, aslında aşık olmayı başaramamış, bir oda ve yalnızlıkla sıkı bağ kurmuş farklı 2 yaşam hikayesi var kitapta.
Bir erkek bir kadın... 2 farklı başarısız evlilik... hayatlarında fazlaca anlam kaybı... 2 farklı kişinin kendi araladiklari pencerelerinden aynı günlerde yazılmış 2 farkli günlükleri...
Kim idi Suzan. Derya olan Suzan mi yok sa gerçek Suzan mi? Kitabı okurken bunları düşündüm uzun sayfalarca.
" Benimmis gibi anlattıklarımın benim olmamasi içimi yakıyor."(91)
Evet, saçıyla, görünümüyle, yaşadıklarıyla abisinin çok sevmiş olduğu Suzan gibi olmaya çalışan kardeş Derya' nin idi bu satırlar.
Karısından boşanmış, bir kızı ve bir evi olan, işini bırakmış, hayatında artık bir anlam yoksunu olan bir Ekmel bey ile en son babannesini kaybetmiş, eşinden boşanmış, hayatta sadece bir abisi kalmis olan Derya'nın yollarının kesişmesiyle asıl hikaye başlıyor.
Birbirlerine benzerlikleriyle aralarında kurulan manevi bağ ile yaptiklari sohbetlerini günlük sayfalarina döküyor her iki karakterde. Yüzlesiyorlar farkında olmadan yaşadıkları yaşamlarıyla,hatalarıyla ve Derya olan Suzan bırakıyor Ekmel bey 'le sohbetleri.
"Devam edemeyeceğim, yüzleştim yüzleşeceğim kadar,boyumun ölçüsünü aldım. Anladım ki Suzan olmak talih değilmiş demek için gittim Ekmel beye."(127)
Her insanın hayatta aynı ya da benzer sebeplerden ötürü
Bir-çok kitapta kahramanların ve olayların yerine koyarım kendimi. Daha iyi özümseyebilmek, hayatı daha iyi anlayabilmek, olaylar ve durumlar karşısında kendi tutumumu öğrenebilmek ve kendimi bu sayede tanıyabilmek için. Bu kitabı okumaya başladım ve satirlari okurken gözümde canlanan sahneler başımı ağrıttı, bir şekilde anlamakta güçlük çektim. Kitabı biraktim aradan birkaç gün geçtikten sonra tekrar başladım bu sefer neyle karsilacagim acaba diye kendimi merakta bırakarak daha ısrarcı bir şekilde okumaya başladım. Var miydi böyle bir düzen? Evet vardı ,tam da gerçek hayattan bir kesitti.
"Karabasan gibi bir gelecek atmosferi..." yazıyordu kitabın arka yüzünde. 4 gencin kötülükle inşa ettikleri kara kalplerinin üzerine parlak bir gelecek nasıl kurulabilirdi.
Düşünün ki 15 yaşındasınız ve şiddet, suç, terörizm,insan katliamı tüm ruhunuzu ele geçirmiş. Içinde en ufak bir iyilik ve vicdan kırıntısı olmayan bu 4 gencin baş kahramanı olan Alex bir zamanlar kendi özgür iradesiyle kötülüğü seçerken, yine özgür iradesiyle iyiliği secemeyisine şahit oluyoruz.
1.bölümde Alex ve çetesinin acimasizca işlediği tecavüz, işkence, cinayet, hırsızlık gibi sahnelere şahit oluyorken; 2.bölümde Alexe uygulanan tıbbı bir deneyde, bu suçları kendisine bir film gibi üzerinde bedeninin nasıl izdirap çekip bitap düştüğüne şahit oluyoruz. Böylece kötülüğü hatta en çok zevk aldığı müziği bile düşünemez hale gelen Alex'in kendisiyle nasil içsel bir savaşın ici ne düştüğünü görüyoruz.
Işte tam da burda insani insan yapan özgür iradesinin elinden alındığı Alex otomatik bit mekanizmaya dönüşmüyor mu!
Kardeşlerim...! Ne güzel bir kelime ,öylesine samimi öylesine içten ve kıymetli bir kelime benim için. İyilikte kötülükte, her daim yanında olan insan. Alex ise bu zorbaliklari insanlara uygularken
