Çok mutluydum o günlerde, ama fark etmek istemiyordum. Şimdi yıllar sonra, fark etmemenin belki de mutluluğu korumanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum. Ama ben mutluluğumu, onu korumak için değil, derinden derine yaklaşmakta olan bir mutsuzluktan, Füsun'u kaybetmekten korktuğum için fark etmiyordum.
Breuning: “Hayatta kalmak için tasarlandık, sürekli iyi hissetmek için değil” der. İnsanlar sürekli mutsuz olmaktan dert yansa da, en büyük tehdit sürekli mutlu olmak olurdu. Eylemlerimiz, bir şeyleri değiştirmek istediğimizde yaşanır.
Beyin eldeki sınırlı kaynaklarla bizi hayatta tutacak kadar mutluluk hormonu üretmeye çalışırken, biz de iyi bir hissi sürekli devam ettirmeye çalışarak nedenini bilmesek de hayatta kalmaya çalışıyoruz. İyi bir hissi devamlı yeniden aradığımız için her seferinde dozajı artırarak tadını kaçırdığımız ve artık mutluluk vermeyen keyifler sonrası eli boş kalıp daha fazla mutsuz oluyoruz.