Bu kitap, gerçek bir hikayeden esinlenmiş bir kurgudur.
1924 yılının ocak ayında, Profesör Eizaburo Ueno üç aylık bir Akita yavrusu sahiplendi ve ona Hachi ismini verdi. Profesör işe trenle gidip gelirdive her gün Hachi de ona istasyona kadar eşlik ederdim. Profesör'ün treni gittikten sonra Hachi eve koşardı. Ve her gün saat tam üçten önce Shibuya İstasyonu'na geri döner ve sahibini karşılar. Bir gün 1925 yılının mayıs ayında, Profesör Ueno işyerinde beklenmedik bir şekilde öldü.
Hachi o gün ve o günden sonra yaklaşık olarak on yıl boyunca her gün tren istasyonunda sahibinin gelmesini bekledi. Ve 10 yıl sonra Hachiko Profesör'ü beklediği tren istasyonunda hayata gözlerini yumar.
10 Kasım 1923 günü, Akita cinsinde bir köpek dünyaya gelir ve 3 ay sonra sahiplendirilir. Kendisine sahip olan kişi Tokyo Üniversitesi'nde akademik personel olan Eizaburo Ueno'dan başkası değildir. Ueno bu sevimli köpeğe Hachi ismini verir. (Japoncada 8 anlamına gelir) Ueno, her gittiği yere trenle gidip gelir ve bu süre boyunca Hachi de ona eşlik eder. Hachi, her sabah Ueno ile tren istasyonuna gelir profesörü uğurladıktan sonra saat 3 gibi profesörü aynı yerinde bekler, bu süre zarfında profesörle aralarında çok ciddi bir bağ ve sevgi oluşur. 1925 ayının Mayıs ayında bir gün Profesör Ueno, geçirdiği kalp krizi nedeniyle hayatını kaybeder. Ve aralıksız 10 yıl boyunca (öleceği güne kadar) her gün, aynı saat de Hachiko sahibinin geri döneceği treni bekler. Olay Japonya'da o kadar ilgi görmüştür ki her yıl 8 Nisan'da hayvanseverler tarafından Hachiko günü olarak kutlanır. Ve II.Dünya Savaşı sonrasında, Hachiko'nun beklediği Shıbuya İstasyonu'na Hachiko heykeli yapılır. Bu heykel,genç çiftlerin birbirine olan sevgi ve buluşma noktası olarak günümüzde bile hala rağbet görür. Bu dostluk 2 filme de konu olur. Hachiko bizlere;sadakati, dostluğu ve arkadaşlığın ne demek olduğunu ve en önemlisi umudun ne demek olduğunu öğretmiştir. Huzur içinde uyu Hachiko.
HachikoDuygu ve Düşünce
Bir çok insandan daha canlı olan Hachiko’nun hikayesi.
Sadece sevginin, saf sadakatin romanı.
Tokyo Üniversitesinde görev yapan Profesör Eisaburo Ueno; kızına hediye olarak aldığı, kızı yerine kendisinin bağlandığı ve yaşadığı ülkeye sığamayan milyonlara ulaşan gerçek bir dostluk örneği.
Günümüzde çıkan yasalara inat heykeli dikilen Hachiko derim ve merhamet dolu okumalar dilerim.
Hachiko 
Luis Prats Martinez
𝗛𝗔𝗖𝗛𝗜̇𝗞𝗢
Hachiko bize her zaman vazgeçememeyi öğretti.
Karma-Stay-Star
Profesör Eizaburo Ueno, üç aylık olan akita cinsi köpeği sahipleniyor. Zamanla aralarında derin bir bağ oluşuyor. Hachiko, profesör işe trenle gidip gelirken onun saatlerini ezbere bilip istasyonda onu bekliyor. Fakat bir gün profesör ölüyor ama o, sahibini beklemekten bir gün bile vazgeçmiyor...
Gerçek bir olaydan alınmış, köpeklerin sevgi ve sadakatini gözler önüne seren bu metni çok beğendim. Yakın zamanda üç yavru köpeğini kaybetmiş biri olarak hâlâ burnumun direği sızlıyor. :( O yüzden benim için her şeyiyle on numara.
Hachiko kitabı so yıllarda özellikle ilk okul kademesinde hatta 5. sınıflarda değerler eğitimi, hayvan sevgisi için okutulan bir kitap.
Hachiko 1923 yılı sonlarında doğmuş Japonya’da doğmuş Akita cinsi bir köpek. 3 aylıkken üniversitede akademisyen Profesör Eizaburo Ueno tarafından sahipleniyor. Hachi, Japonca sekiz anlamına geliyor. Profesörün o zamana kadar sahiplendiği sekizinci köpek. Hachi her gün sahibi ile tren istasyonuna gidip onu sabah yolcu ediyor. Sonrasında eve gidip 15.00 treni ile dönen sahibini istasyona erken gelip karşılıyor. Sahibi bir gün iş yerinde ölüyor. Bıkmadan 10 yıl 15.00 trenini bekleyen köpek efsaneleşiyor. İsmine eklen -ko eki ile saygı ve sevgilerini ifade eden Japon halkı için manevi bir değer oluyor.
Yazar bu hikayeye çok az kurgu ekleyerek kitaplaştırmış. Kara kalem resimler güzel ama Hachiko resmi ile bölüm aralarında verilen cümleleri sevmedim. Gerçek hikayeden bir-iki cümle içeren bu kısım sonraki bölümde yayılmaya çalışılmış. Sanki sürekli kendini tekrarlıyor gibi. Yazar biraz daha bir şeyler kurguya ekleyebilirdi. Yazarın sayfa sayısını çoğaltma gayreti beni rahatsız etti. Bunu yaparken içeriği doldurmakta zorlanmış.Hikaye çok güzel ama ben yazarı çok vasat buldum.Ticari kaygılarla yazıldığı çok belli. Kültürel değerlerin daha özenle ve okuyucuya saygıyla işlenmesi taraftarıyım. Kapitalizmin her şeyi paraya çevirdiği günümüz dünyasında kendini kullanılmış hissetmekten kaçış yok :((