Gece Yarısı Kütüphanesi - Matt Haig
Sanırım kitapların belli zamanlarda okunması gerektiği teorisine artık iyiden iyiye inanmaya başladım. Her şey daha farklı olsaydı dediğim, keşkelerimin arttığı bir dönemde kitapla yollarımızın kesişmesi asla tesadüf değil sanki. Başka bir zamanda okusam da severdim elbette ama bu kadar etkilenir miydim, emin değilim.
Hep düşündüğüm şeylerdir: Eğer o gün farklı bir şey yapsaydım bugün nerede olurdum ya da o gün o merhabaya karşılık vermeseydim bugün bu insan olur muydum? Kafamı kurcalayan sorular... Hayat her zaman iki yoldan birini seçmekten ibaret olmadığından ötürü her zaman farklı keşkelerimiz oluyor. O hayatın bize neler getirdiğinden çok neler götürdüğünü, neleri kaçırdığımızı düşünüyoruz.
Ama bilmiyoruz ki bu hayatta hayalini kurduğumuz şey, başka bir hayatta en büyük hayal kırıklığımız olabilir. Keşke olsaydı dediğimiz şey, "keşke olmasaymış" dedirtebilir. Elbette hayalini kurarken, keşkelerle iç çekerken böyle olacağını asla düşünmüyoruz. Düşünsek böyle hayaller kurmayız, hatta hiç hayal kurmayız.
Kitap yormayan, akıcı bir dile sahip. Edebi yönden pek bir şey beklemeden okuyun bence ama kurgusu güzeldi. Eğer keşkelerinizin peşinizi bırakmadığı bir dönemdeyseniz kesinlikle okumalısınız.
Matt Haig, Rahatlama Kitabı ile okura hayatı çözmeye çalışan bir rehber değil, zor zamanlarda nefes alabileceği bir mola sunuyor. Kitap, kısa bölümlerden oluştuğu için tek seferde bitirmekten çok, ihtiyaç duydukça dönüp okunabilecek bir yapıya sahip.
En sevdiğim yanı, mükemmel olmayı değil, insan olmayı hatırlatmasıydı. Günümüzün sürekli daha fazlasını yapma baskısı içinde, yavaşlamanın ve kendimize karşı daha şefkatli olmanın önemini sade ama etkili bir dille anlatıyor. Yer yer tekrar hissi oluştursa da vermek istediği mesajın özü kaybolmuyor.
Bu kitap mucizevi çözümler vaat etmiyor; sadece yoğun düşünceler arasında küçük bir durak olmayı başarıyor. Bazen birkaç sayfa bile insanın zihnini sakinleştirmeye yetebiliyor.
Eğer kendinizi yorgun, kaygılı ya da sürekli bir koşuşturmanın içinde hissediyorsanız, Rahatlama Kitabı size iyi gelebilecek, altı çizilecek cümlelerle dolu sıcak bir yol arkadaşı olabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Keşkelerin ÖtesindeAlıntı
Bir gece yarısı yolculuğu daha sona ererken, geride var olmanın o bildik burukluğu kaldı. Önceki romandan tanıdığımız Nora’nın aksine, bu kez bir tren yolculuğuyla bitmiş bir hayatın kısa bir kesiti sunuluyor bizlere: Wilbur’un yarım kalmış hikayesi… Acaba Wilbur, yaşarken ıskaladığı tüm o hayatı ve kaçırdığı aşkı geri kazanabilecek miydi?
Wilbur kararlıydı; bir şeyleri değiştirmeyi kafasına koymuştu. Geçmişine ve geleceğine dair, sonunu hiç bilmediği büyük bir kumar oynadı ve yaşarken asla cesaret edemediği o adımı attı. Önce kendisini, ardından da akıp giden hayatını tümüyle dönüştürmek istiyordu. Bu yolculukta elindeki tek şans ise saniyeler içinde gözünün önünden geçen o eski anılardı.
“ Bazen düşünüyorum da... İki kelimeyi içtenlikle söyleyebilmek için koskoca bir ömrü tüketmemiz gerekiyor. Belki de bu yüzden hayattaki en kıymetli şeyimiz; birbirimize tam zamanında, gecikmeden söyleyebildiklerimizdir."
Kitapta Nora da boy gösteriyordu. Yaşadığı o sarsıcı deneyimin üzerinden yedi yıl geçmiş; hayatını tamamen dönüştürmüş, heybesine alması gereken tüm dersleri koymuş ve yeni yaşamına sıkı sıkı tutunmuş bir Nora olarak çıkıyordu karşımıza.
Nora’yı sayfalar arasında yeniden görmek, eski bir dostla tesadüfen karşılaşmış gibi içimi ısıttı. Bu ince detaya kelimenin tam anlamıyla bayıldım. Matt Haig’i tam da bu yüzden seviyorum; sözü hiç uzatmadan, doğrudan okurunun ruhuna sızmayı başarıyor.
Peki, size de son bir şans verilseydi, hayatınızın hangi sahnesinde durup zamanı dondurmak isterdiniz?
Nihayetinde herkes kendi hikayesinin kahramanı... Umarım ömrünüzü pişmanlıklar ve keşkelerle değil, dilediğiniz gibi ve hakkını vererek yaşarsınız.
Gece Yarısı Treni
Matt Haig
Gece Yarısı Treni
Matt Haig
Puan vermedi
“Hayat, siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir.”
Bayıldığım bir söz. Hatta hayat mottom diyebilirim. Ne yazık ki iyi olacağına inanarak verdiğimiz kararlar bazen bizi hiç beklemediğimiz bir mutsuzluğun içine sürükleyebiliyor. Hayatımıza olumlu bir yön vermeye çalışırken, bir bakmışız 81 yaşında, yalnız ve mutsuz bir ihtiyar olarak ömrümüzün sonuna gelmişiz.
Matt Haig, Gece Yarısı Kütüphanesi’nde kurduğu paralel evren fikrini bu kez farklı bir bakış açısıyla Gece Yarısı Treni’nde okurun karşısına çıkarıyor. Hayata veda eden Wilbur, sonsuzluğa ulaşmadan önce bir trenin vagonundan kendi yaşamını yeniden izliyor. Pişmanlıklar, başarısızlıklar, ölümler, acılar, yas, aşk ve dostluk… İnsana dair ne varsa sayfalar boyunca iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Yazar, bu hikâyeyle yaşamı boyunca kitaplar okumuş bir insanın başka hayatlara tanık olmasının, farklı dünyalara yolculuk etmesinin ve her hikâyenin insana yeni bir pencere açmasının önemini güçlü bir şekilde vurguluyor.
Geçmişte verdiğimiz tek bir karar gerçekten bütün hayatımızı değiştirebilir mi? Elbette değiştirebilir. Peki, yaşanmış bir geçmişi düzeltmek mümkün mü? İşte bu roman tam da bu sorunun peşinden gidiyor.
Bu kitap bana bir kez daha hatırlattı ki hayat, keşke’lerle değil, bugünkü seçimlerimizle şekilleniyor. Geçmişi değiştiremeyiz ama bugünü yaşayış biçimimiz, yarının hatırası olacaktır.
“Ölmek bir an sürüyor ama yaşamayı öğrenebilmek için bir ömür harcıyorsun.”
İsmi İle Alakası Olmayan Anı Kitabı
2/10
Öncelikle belirteyim ki yazarın bahsettiği yaşadığı içsel sorunların benzerlerini yaşamama rağmen çok iyi bir şekilde empati kurabilmeme rağmen kitabı beğenmedim yarısında ve bıraktım.
Yazarın Geceyarısı Kütüphanesi hiç de fena olmayan günümüz tarzı romanlar için gayet iyi bir seviyedeydi beğenmiştim ancak bu kitap ismi ile alakası olmayan sadece yazar aklından ne geçerse yazmış içini dökmüş, günlük/anı kitabı/otobiyografik tarzda zayıf bir eser. İsminin aşırı yanıltıcı olduğunu düşünüyorum.
Sadece birkaç sayfada Yaşama tutunma nedenler için yazmış ki:
"Yaşa çünkü okuyacak kitaplar var yenilecek lezzetli yemekler izlenecek filmler var konsere gidip eğleneceksin." gibi klişe şeyler yazmış. Psikolojik sorunlar yaşayan insanlar için -eminim kendisi de farkındadır- hiç de etkili olmayacak sebepler bunlar.
Ayrıca psikiyatrist psikolog olmamasına rağmen eğitimi olmamasına rağmen "ya psikiyatri ilaçları boş iş bana işe yaramadı daha kötü yaptı." bu gibi ilaç kullanan insanları etkileyebilecek cümleler berbat ve tehlikeli cümleler kuruyor kitapta.
Yazarın büyük hayranı olmadığınız ve yaşadıklarını kendi düşüncelerini merak etmediğiniz sürece okumanızı tavsiye etmiyorum.
Kitabı bitirdikten sonra neden bu kadar abartıldığını tam olarak anlayamadım açıkçası. Konusu gerçekten çok güzel ve merak uyandırıcı; farklı hayat ihtimalleri üzerine düşündürmesi hoşuma gitti. Ama anlatım dili ve kurgusu beni içine çekemedi. Yer yer aynı şeyleri okuyormuş gibi hissettim ve bu yüzden okurken sıkıldım diyebilirim.
Yazım dili bana oldukça basit geldi. Altını çizmek isteyeceğim, beni gerçekten etkileyen ya da kalbime dokunan bir cümle de olmadı. Belki beklentimi çok yükselttiğim için böyle hissetmiş olabilirim ama benim için maalesef beklentiyi karşılayan bir kitap olmadı. Fikir olarak çok güçlü olmasına rağmen işlenişi bana biraz yüzeysel geldi. Yine de verdiği mesajlar güzeldi, sadece ben o duyguyu hissedemedim.