Matt Haig’in kalemiyle bir kez daha vedalaştım. Yazar, ruhun giydiği farklı bedenleri ve hayatları birer elbise gibi denemeyi yine çok seviyor. Metin, su gibi akıp giden bir nehir; ancak o nehrin asıl girdabı ve heyecanı son yüz sayfada gizli. Bu eser, sıradan bir olay örgüsünden ziyade, insanlığın o kadim ve parıltılı rüyasını -sağlıklı ve upuzun bir ömrü- mercek altına alıyor. Ve o rüyanın arkasındaki devasa gölgeyi fısıldıyor: Ölümsüzlük gibi uzun yaşamak, aslında mutlak bir yalnızlıktır. Kitapta Shakespeare’in trajik yankılarını, Montaigne’in bilgece dokunuşlarını görüyoruz. Kurgunun zayıflığına inat, satır aralarından sızan o derin felsefe ruhuma fazlasıyla sirayet etti. Gövdesi zayıf ama gölgesi derin, hayata dokunan bir eser bence. Tavsiyedir.
İnsan, yanlış seçimleri yüzünden değil; başka bir hayatın daha mutlu olacağına inandığı için yorulur. Oysa huzur, farklı bir hayatta değil, sahip olduğun hayatı kabullenip ona anlam katabilmektedir.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hiç seçtiklerim yerine seçmediklerimi ama içimde kalan o olası tüm hayatları yaşasaydım nasıl olurdu diye düşündüğünüz oldu mu? O spora devam etseydim, o kişi hiç ölmemiş olsaydı, o sınava daha çok çalışsaydım, kendime daha çok vakit ayırıp geliştirebilseydim, yeni diller öğrenseydim, zamanı daha iyi kullanmayı bilseydim mesela... Bunun gibi onlarcası belki. Ama hayatımız sadece seçtiklerimizden değil vazgeçip seçmediklerimizden oluşur. Bu kitap tam olarak bu olasılıkları anlatıyor. Yapmadığımız şeyler için pişmanlık duyup başka olasılıkların ne gibi sonuçlar doğurucağını hiçbir zaman bilemeyiz. O yüzden yaşadığımız anın kıymetini bilmeli ve bizim için en iyi zamanın bu olduğunu bilerek yaşamalıyız. Kendi hayatının pişmanlıkları arasında sıkışıp kalmış olanların okuyabiliceği en iyi kitaplardan biridir.
Ne yaparsan yap ne yaşarsan yaşa pişman öleceksin hewal adlı bu kitabımızda acaba yaşantım şöyle olsaydı böyle olsaydı konusuyla bazı şeylerin farkına vardırmayı amaçlıyor yalan yok okumayı düşünmüyordum bu kitabı hem piyasada fazla abartılmış olarak gösteriliyor olmasından hemde milenyum sonrası yazılmış romanlara karşı olan önyargımdan dolayı ama bu kitabı gayet beğendim ve yargımı kıracak bir devrimci olmuş oldu ama joe gey olmayaydı iyiydi ayrıca bu kitap hayatınızı veya yaşamınızı hor görenlere “abi valla diğer yaşamlarımı da gördüm en makbulü bu inan bana” demenizi sağlayacak bir sav veriyor karşınızdaki sizi deli olarak görmezse bu iyi bir karşılık olabilir başka bir evrende .Özetle konusuyla diliyle ,üslubuyla beğendiğim Herkese tavsiye edebileceğim bir kitaptı iyi okumalar.
Kaçırılmaması Gereken Bir Yolculuk
Matt Haig’le tanışmam yaklaşık dört yıl önce Gece Yarısı Kütüphanesi sayesinde oldu. O kitap yalnızca çok sevdiğim bir roman olmakla kalmadı, bazı şeylere bakışımı gerçekten değiştirdi. Sonrasında yazarın Türkçede yayımlanan tüm kitaplarını okudum. Bu yüzden Gece Yarısı Treni duyurulduğunda heyecanlanmam kaçınılmazdı. Elbette bu bir devam kitabı değildi ve Gece Yarısı Kütüphanesi’nin de böyle bir devam hikâyesine ihtiyacı yoktu. Ama aynı evrende geçen yeni bir hikâye fikri beklentimi oldukça yükseltmişti.
Romanın merkezinde, hayatının büyük bölümünü işle geçirmiş kitap zinciri sahibi Wilbur Budd var. Seksen bir yıllık ömrü boyunca pek çok şey kazanmış olsa da bunun bedelini en çok sevdiği insanı, Maggie’yi yavaş yavaş kaybederek ödemiş. Yıllar sonra gelen bir telefon, Wilbur’a kaybettiklerini geri kazanma umudu verirken bu kez karşısına ölüm çıkıyor. Ve ardından Gece Yarısı Treni... Wilbur bu trenle hayatının en parlak ve en karanlık anlarına doğru bir yolculuğa çıkıyor. Ancak bu yolculuğun önemli bir kuralı var: Geçmişteki haliyle konuşmamak.
Peki siz hayatınızın yönünü değiştiren o ana yeniden dönme şansınız olsaydı gerçekten sadece izlemekle yetinebilir miydiniz? Yoksa bambaşka bir hayatın ihtimali uğruna kuralları çiğnemeyi göze alır mıydınız?
Gece Yarısı Kütüphanesi bende yıllar önce nasıl güçlü bir etki bıraktıysa, Gece Yarısı Treni de beni hayal kırıklığına uğratmadı. Aynı evrende geçen bu hikâye, tanıdık duygular taşısa da tamamen kendi ayakları üzerinde duran bir roman. Hüzünlü, umutlu, düşündüren ve akıp giden bir okuma oldu benim için. Matt Haig’i sevenler için yine kaçırılmaması gereken kitaplardan biri.
İnsanlar, Matt Haig’in kozmik bir bakış açısıyla insan doğasını, kusurlarımızı, aşkı ve yaşamın anlamını masaya yatırdığı, hem düşündüren hem de derinden etkileyen muazzam bir bilimkurgu-felsefe romanıdır. Dünyanın en zeki matematikçisinin bedenini ele geçiren bir uzaylının, başlarda tiksindiği ve ilkel bulduğu insan ırkına, onların müziğine, şiirlerine, sevgisine ve kırılganlıklarına kapılarak yavaş yavaş "insanlaşmasını" konu alır. Yazar, dışarıdan bir gözün vizyonuyla bize aslında sahip olduğumuz ama değerini bilmediğimiz o sıradan hayatların ne kadar büyülü ve yaşanmaya değer olduğunu ironik, naif ve sıcacık bir dille hatırlatır.
