Hakan Kerimoğlu
@hakankerimoglu
Gezgin
Fotoğrafçı
Sanat Tarihi Sevdalısı
ig: hakanphotograph
#219099904
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Özgürlük sadece seçim yapmak değil,
o seçimin sonuçlarıyla yaşayabilmekmiş.
Henry James’in Bir Hanımefendinin Portresi kitabını okurken şunu fark ettim:
Bu aslında bir kadının hayatını anlatan bir roman değil,
insanın yaptığı seçimlerle nasıl kendi hayatını kurup aynı zamanda kendini sıkıştırabildiğinin hikâyesi.
Isabel karakteri başta bana çok güçlü geldi.
Kendi kararlarını vermek isteyen, bağımsız bir karakter.
Ama kitap ilerledikçe anladım ki mesele sadece “özgür olmak” değilmiş.
Asıl mesele, yaptığın seçimin sonuçlarıyla yaşayabilmekmiş.
En çok hoşuma giden şey şu oldu:
Bu kitapta büyük olaylar yok.
Ama buna rağmen içten içe bir gerilim var.
Çünkü asıl olay dışarıda değil,
Isabel’in kendi içinde yaşadığı fark ediş.
Bir noktadan sonra şunu hissediyorsun:
Bazen insan yanlış bir karar verdiğini anlar,
ama artık geri dönemez.
Ve hayat tam da oradan devam eder.
Kitaptaki ilişkiler de çok gerçek geldi bana.
Kimse açık açık kötü değil.
Ama bazı insanlar seni yönlendiriyor, şekillendiriyor
ve sen bunu hemen fark etmiyorsun.
Bu da romanı daha rahatsız edici ama aynı zamanda daha gerçek yapıyor.
Avrupa–Amerika farkı da aslında bir kültür meselesinden çok,
İnsan dış dünyayı fethedebilir;
ama kendi iç dünyasını yönetmek çok daha zordur.
Üçüncü kitapta en dikkat çeken şey,
karakterlerin artık yalnızca dış olaylarla değil,
kendi içlerindeki kararsızlıklarla mücadele etmeleridir.
Şövalyelik ideali giderek daha az “yüce”,
daha çok “insani” görünmeye başlar.
Çünkü cesaret ve güç,
duygu karmaşasını çözmeye yetmez.
Aşk bu bölümde daha da karmaşık bir hâl alır.
Artık yalnızca yön kaybettiren bir duygu değil,
aynı zamanda karakterleri sürekli yanlış seçimlere iten bir etkidir.
Ariosto’nun bakışı nettir:
Aşk, insanı büyüten değil, çoğu zaman
dengesini bozan bir kuvvettir.
Anlatıcının sesi bu kitapta daha belirgin bir oyun kurar.
Sık sık araya girer, okurla konuşur,
hikâyeyi kesip başka bir yere yönlendirir.
Bu, okura sürekli şunu hatırlatır:
Bu metin bir destan değil;
destan fikrinin kendisiyle oynayan bir anlatıdır.
Üçüncü kitapta zaman ve mekân hissi daha da çözülür.
Olayların nerede ve ne zaman geçtiği ikinci plana düşer.
Önemli olan “ne olduğu” değil,
nasıl yaşandığıdır.
Bu da metni daha soyut ama daha insani kılar.
