Romeo ve Juliet , Hamlet veya Macbeth kadar güzel olmasa da çıtır çerez klasik bi shakespeare tiyatrosu . Doğaüstü güçlerin aşıklara karışması üzerine bir trajedi .
Birinde vazgeçtim dünyadan tek ölüm paklar beni diyor.
Diğerinde
Bıktım artık dünyadan,bari ölüp kurtulsam.
Can Yücel daha güzel çevirmiş sanki bilemedim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir insan neden kendisini en çok seven kişiyi yok eder?
Kıskançlık ve şüphe insanın içine bir kere girdi mi kemirir durur. Ne yapsa kurtulamaz ondan. Ve nihayet kendi sonunu getirir. Zavallı Othello da aynısını yaşıyor. Aslında hikayede en çok üzüldüğüm karakter Desdemona. Saf ve masum aşkının kurbanı oluyor. Shakespeare bu tragedyada, kıskançlığın insanı nasıl çürüttüğünü, akıl ve mantıktan nasıl uzaklaştırdığını anlatıyor. Ve diyor ki üstad: En akıllı insan bile şüphe tohumuna su verirse kendi sonunu yazar. Üstelik Othello'da, kıskançlık, sadece kişisel değil, ırk ve statü korkusuyla beslenen toplumsal bir silah. Örneğin İago'nun, Venedik'li olmayan bir generalin (Othello'nun) Venedik'te çok gözde olmasını ve Venedik'in en güzel kızlarından biriyle evli olmasını hazmedemediği gibi, Othello da, İago'nun manipülasyonlarına kanarak bir Venedik'li olmadığı için yani "öteki" olduğu için karısının kendisini bir başka Venedik'li olan Cassio ile aldattığını düşünür. Othello dışarıdan gelen bir kahraman, Cassio ise Venedik'in yerlisi, Hristiyan, Avrupalı. İşte İago tam da bu yerli-yabancı gerilimini kullanır şeytani tuzağında ve başarılı olur. Ama kendisi de amacına ulaşamaz. Üstelik bu kirli planında aracı olarak kullandığı bir adamı ve karısını da öldürür.
Yani hikâyede neredeyse herkes kaybediyor aslında. Benim için en vurucu sahne ise Othello'nun son sahnesi. Son nefesinde bile hem Venedik'in generalini hem de dışlanmış "öteki"yi oynar. "Nasılsam öyle söz edin benden" derken, toplumun ona biçtiği kıskanç zenci ya da İago'nun kuklası rolünü reddeder.
Son olarak, uzun süre etkisinden çıkamayacağım ve okurken yüreğimin cız ettiği şu sözlerle bitiriyor Othello, "Öpmüştüm seni öldürmeden önce, öyle olacak yine. Öldürüyorum kendimi, can vermek için öpüşünde".
Evlenmek istemeyen asi bir kadın (Katherina) ve onunla iddia uğruna evlenip onu “Yola getirmeye” çalışan dik kafalı bir adamın (Petruchio) trajikomik çatışması.
Kitap boyunca “Hırçınlık kimde? Toplumda mı, Katherina’da mı?” diye sormadan edemiyorsunuz. Karakterlerin birbirini alt etmeye çalıştığı sahneler adeta bir tiyatro sahnesi gibi gözümün önünde canlandı. Dönemine göre manipülasyonu ve insan psikolojisini harika işlemiş dahi yazar.
Keyifli okumalar
Keyif aldığım bir kitabın yorumu ile geldim. Yazar karmaşık hikayeleri güzel bağlaması ile biliniyor yani size komplex yapıdaymış gibi gelen olaylar bir bakıyorsunuz birbirine sağlam bir biçimde bağlanmış. Bolca betimleme, mevcut duygu durum aktarımı, başkahraman bir olayı anlatırken bir anda onun düşünceleriyle başka bir olayın içine girme gibi yöntemleri tercih eden yazar bu kitabının ismini de başka kitaplarında olduğu gibi Shakespeare’in bir oyunundaki tirattan almış. Ki bunu yaparken aldığı oyunun konusunu da kullanan yazar sıkı bir Shakespeare hayranı olduğunu bizlere gösteriyor.
Aslında kitap esrarengiz bir cinayetle başlıyor ve olaylar zamanda sıçramalarla başka yerlere evriliyor, sonra müthiş bir kurguyla başa dönüyor. Hikayeyi anlatıcının ağzından dinlerken Marìas bizlere gerçeği bilme sorumluluğu,ilişkiler, evlilik, aile bağları gibi konularda bilgi verirken bir yanda da varoluşçuluğun kıyılarında gezdiriyor.
Yoğun anlatımları sevmiyorsanız bile sakin bir zamanınızda yazarın bu eserine bir şans vermenizi öneririm.
9/10
2026 30. kitabı
*
Keyif aldığım bir kitabın yorumu ile geldim. Yazar karmaşık hikayeleri güzel bağlaması ile biliniyor yani size komplex yapıdaymış gibi gelen olaylar bir bakıyorsunuz birbirine sağlam bir biçimde bağlanmış. Bolca betimleme, mevcut duygu durum aktarımı, başkahraman bir olayı anlatırken bir anda onun düşünceleriyle başka bir olayın içine girme gibi yöntemleri tercih eden yazar bu kitabının ismini de başka kitaplarında olduğu gibi Shakespeare’in bir oyunundaki tirattan almış. Ki bunu yaparken aldığı oyunun konusunu da kullanan yazar sıkı bir Shakespeare hayranı olduğunu bizlere gösteriyor.
Aslında kitap esrarengiz bir cinayetle başlıyor ve olaylar zamanda sıçramalarla başka yerlere evriliyor, sonra müthiş bir kurguyla başa dönüyor. Hikayeyi anlatıcının ağzından dinlerken Marìas bizlere gerçeği bilme sorumluluğu,ilişkiler, evlilik, aile bağları gibi konularda bilgi verirken bir yanda da varoluşçuluğun kıyılarında gezdiriyor.
Yoğun anlatımları sevmiyorsanız bile sakin bir zamanınızda yazarın bu eserine bir şans vermenizi öneririm.