Beş Sevim Apartmanına Dair Düşüncelerim
Uzun zaman sonra bu kadar etkileyici bir kitap okuduğumu farkettim. Gerek yazım tarzı gerek konusu olsun, kitap kendisi için 10 puanı sonuna kadar haketti.
Konusundan vesaire bahsetmeyeceğim beni aşacağını düşünüyorum. Hayran kaldım ve Mine Söğüt’ün diğer kitaplarınıda bir an önce okumak istiyorum.
Sonuna değineceğim, son sayfaya kadar hiç tahmin etmediğim bir olayla kapanış yapıldı ve tam anlamıyla tüm beklentimi karşıladıgı anı tescil etti yazar.
Diyeceğim o ki bu tarz cinperi konulu kitapları okumak istiyorsanız veya ilginizi çekiyorsa kesinlikle bir şans verin asla pişman olmazsınız.
Yazarın yer yer değindiği toplumsal konular, problemler vs de çok yerinde şeylerdi, herkese bu kitabı tavsiye ederim.
Delia, annesi Amelia'nın ölüm haberini alır ve ailesi ile ilgili gerçeklerle yüzleşmeye zorlanarak doğup büyüdüğü Napoli'ye döner. Delia, Amelia'yı ölüme götüren son günlerini kafasında canlandırmaya, kurgulamaya çalışır. Bu çabaların sonucunda öğrendiği şey; Annesinin bildiği ve gördüğü gibi olmadığıydı. Amelia, eşini Cesarta ile aldatmıştır. Dalia bu gerçeğin peşine düşer, babasıyla yüzleşir. En sonunda da her ne kadar annesi gibi olmak istemese de onun gibi olduğuna, ona benzediğine kanaat getirdi. Kitap akıcıydı, okuması keyifliydi ama bazı yerlerde sıkıldım. Yine de benim nazarımdan 6,5 dan 7/10 haketti. :)
Reklam
Puan vermedi·112 syf.·
2026 2. kitabı
Guzel kitapti he adam son ana kadar pisman olmadi ona sasirdik
Bi de cok duygusuz soguk birisiydi ins reelde tanismayiz
Maria neden boyle birisiyle berabersin... adam en basinda siddet faili ile yakin arkadas ve yalanci sahitlik yapti YALANCI SAHITLIK
Basina gelen her sey aslinda kendi kotulugu sonucu haketti denebilir idam bence olmamasi gereken bi yontem ama olsun halktan izole edilmesi gereken birisiydi
Işığın Anısına İnceleme
Ne yazacağımı gerçekten de bilmiyorum. Ne istediğim sondu ne de olmasından korktuğum bir sondu. Epikti evet ama eksikti sanki. Karanlık varlığa verilen savaş çok iyi sonladı, fedalar yerindeydi ama Rand bunu mu haketti gerçekten? Ya bir kahraman olarak ölmeli ve yeniden doğmalı ya da hak ettiği şan ile yaşamamalı mıydı?
Bence bazı eksiklikler de vardı sonda, neden 9 puan verdim, duygusal sebepler ama brandon sandersondan böyle bir son beklemiyordum açıkçası. Kitabın sonu bildiğim kadarıyla Robert Jordanın kendi yazdığı son son bölüm ona ait, ama içime sinmedi kitabın ana özü eksikti sanki. Desen için değil, son savaş için değil. Onların sonsuz hikayelerini cok yerinde bir yerde bitirdik ama Rand'in hikayesi yarımdı. Rand çok daha fazlasıni hak ediyordu, Tam oğlunun ruhunu içermeyen bir bedene yas tutturulmamalıydı. Ve hikaye iki nehirde sonlanmalıydı. Biraz FMAB gibi bir sonla. Kavrulmuş, Tam ile yaşayan bir Randle belki de. Asla geri dönmeyi hayal bile edemeyeceği evinde. Ya da oluşturduğu barışı korurken, bir kral olarak. Düsmaninjn bedeninde dolaşan bir haydut olarak değil ama. Rand desene bir şans daha vermişken hak ettiği bu mu? Rand mutlu gözüküyor, umarım mutludur da ama Rand'in hikayesi beni tatmin etmedi, sanki serinin 14 kitabında anlatmaya çalıştığı bir şeyden eksikti. Ya da hangi son olursa olsun sonu beğenmeyecektim bilmiyorum...
Herkesleşmeyen herkese selam olsun;))·80 syf.·1000Kitap
8/10
2026 48. kitabı
"Neden, neden beni tedavi ettirdiniz? Bromür ilaçları, aylaklık, ılık banyolar, gözetim, her lokmamda, her adımımda sefil bir korku... Tüm bunlar beni sonunda aptalın tekine çevirecek. Evet, delirdim, kendimi yüce biri sanıyordum ama neşem yerindeydi, dinçtim, hatta mutluydum. İlgi çekici şeyler yapan özgün biriydim. Şimdi daha düşünceli ve ağırbaşlı biriyim, ama ben böyle, herkes gibiyim, sıradan biri oldum çıktım, yaşamaktan bile sıkıldım... Ah, nasıl bana bu kadar acımasız davrandınız! Halüsinasyon görüyordum ama bunun kime zararı vardı? Soruyorum size, kime zararı vardı?"
Kitabın özeti bu alıntıdır bence. Kahramanımız, akademisyen olan Andrey Kovrin…
Kovrin, dinlenmek için taşraya gider ve burada “kara keşiş” adını verdiği hayali bir varlık görmeye başlar. Bu keşiş ona seçilmiş, üstün bir insan olduğunu fısıldar. Kovrin giderek bu düşünceye kapılır; delilik ile deha arasındaki çizgi bulanıklaşır. Be zihinsel çöküş süreci de böylece başlamış olur.
Delilik ve dâhilik arasındaki o ince çizgi nerede başlar?
Aslında gördüklerimizin hepsinin birer halüsinasyon olmadığı nerden bileceğiz?
“Sıra dışı” dediğimiz kişiler, hangi sıranın dışında kalıp bu ünvanı haketti, bu sırayı kim belirliyor?
“Normal” olmak mı, “Mutlu” olmak mı?
Aslıl dedilik, tüm insanların biricik özelliklerini yok edip herkesleştirmekse?
Ya deli olan deli dediklerimiz değil de, onlara deli gözüyle bakamlarsa?
Ve daha uzayıp giden bir sürü soruyla siz boğuşurken kitap bitip gidiyor. Ama siz kapağı kapatamıyorsunuz… Cevap sunmayan, tam tersine bolca soru sorduran bir metin. İlk paragraftaki serzenişi toplumumuzdaki yaramaz diye doktora götürdüğümüz, hayata başlamadan DEHB teşhisi koyup, ilaçlarla sakinleştirdiğimiz dâhi çocukları getirdi aklıma. Matematik yapamıyor diye, kafasındaki müziği hiç
Bütün yıldızlar sana feda olsun Lanam<333
İlk defa bir kadın karakterin her şeyini sevdim ya o kadar güzeldi ki seri hiç bir eksiği fazlası yok tam olması gerektiği gibi değiştirmek istediğim hiç bir yanı yok gerçekten lütfen okuyun ilk başlarken midemin kaldırmayacağını düşündüm ama şuan az bile yapmış kraliçem diyorum
Logan’ı kelimelerle nasıl anlatabilirim bilmiyoeum okuyup görmeniz gerekiyor adam gibi adam ya. Ve gerçekten yapılan planlar olayların ortaya çıkış şekli vesaire çok zekiceydi yani hiç sıkılamıyorsunuz kitabı okurken.
Yer yer kalbim paramparça oldu ağlamaktan ciğerim parçalandı bazende kalbim sımsıcak oldu lananın yaşadıkları ailesine yapılanlar gerçekten şeytanın aklına gelmeyecek şeylerdi.
Kitap birazcık şunu anlatmaya çalışmış aslında bazen adaleti sağlamak o kadar da masum olmuyor ama siz gerçek hayatta yapmayın lütfen sannahahagahsj yalan söyleyemicem hepsi başlarına gelenin daha beterini haketti yediği kaba pisleyen şerefisz adamlar.
Reklam
Reklam