Jose saramagonun ustalıkla kaleme aldığı körlük yapıtı adeta okuyanı büyülüyor. Körlük bir salgın halinde tüm ülkeye yayılmaktadır. Fakat aralarında sadece bir kadının gözleri görebiliyor, salgınının baş gösterdiği ilk günlerde 300 e kadar insan toplanıp boş bir akıl hastanesine karantinaya alınıyor, oradaki insanların çekmediği sıkıntı kalmıyor... Bu sıkıntılardan en çok etkilenen de kadınlar oluyor, yirmiye yakın erkek örgütlenip diğerleri üzerinde otorite kuruyorlar ve beslendikleri yemeklere el koyarak ancak karşılıklı vereceklerini beyan ediyorlar bunlar kör olmalarına rağmen çeşitli isteklerde bulunuyorlar önce bütün altın ve paralarını
alıp karşılığında yemek veriyorlar karşı tarafın parası kalmadığında bu sefer de kadınlarını istiyorlar ve onlarla ihtiyaçlarını gidermeye kalkisiyorlar tabi çok vahşice bir şekilde kadınları kullanıyorlar... Kitabi anlata anlata bitiremiyeceğim en iyisi kendi yorumlarıma geçeyim.
İnsan denen varlıklar sırf kendi istekleri ve hazlari gereği yapamayacakları şey yoktur
En zor zamanda bile fırsattan istifade eden tek varlıklardır insanlar...