Kahlil Gibran (Halil Cibran), Ermişin Bahçesi (The Garden of the Prophet) adlı bu lirik, bilge ve felsefi başyapıtında, yazarın dünyaca ünlü kült eseri *Ermiş*’in (Almustafa) devamı niteliğinde, sürgün hayatının ardından doğduğu adaya geri dönen ve dokuz yoldaşıyla kendi bahçesinde bir araya gelen bilge Almustafa’nın insanlık, evren ve yaratılış üzerine yaptığı derin sohbetleri konu alır. Yazar; ilk kitapta toplumsal yaşamın pratik alanlarına değinen Ermiş'in, bu kez doğanın kalbine çekilerek insan ruhunun kozmik yalnızlığını ve sonsuzlukla olan bağını anlatmasını işlerken; sevginin ilahi boyutunu, ölümün bir bitiş değil dönüşüm olduğunu, zamanın akışını, yalnızlığın asaletini ve insanın yaratıcıyla olan mistik bütünleşmesini, Cibran'a özgü şiirsel, sembolik, aforizmalarla dolu, huzur veren ve zamansız bir edebi dille işler.
Her Okur, Kendi İsa'sını Okur
İnsanoğlu İsa, İsa'yı anlatan bir kitap gibi görünür; oysa biraz dikkat edince insanın kendisini anlattığını fark edersiniz. Her Okur, Kendi İsa'sını Okur.
Halil Cibran, Meczup adlı bu derin ve aforizmalarla dolu felsefi eserinde, toplumun kalıplaşmış yargılarından ve sahte maskelerinden sıyrılarak kendi içsel özgürlüğünü ve hakikatini bulmuş bir "delinin" gözünden insanlığın ironik durumunu konu alır. Yazar; adalet, hırs, aşk, din ve modern yaşamın ikiyüzlülüğü gibi temaları, birbirinden bağımsız ama alegorik kısa öyküler ve şiirsel meseller aracılığıyla, sarsıcı ve zamansız bir dille işler.
bu kitabı bir kaç yıl önce okumaya başlamış olsaydım eğer, sıkılır bırakırdım. ama şimdiki ben, gayet zevkle okudu. yaş aldıkça didaktik türüne olan tahammülüm artıyor galiba. eser güzeldi, cümlelerin devrik olması ve şiir havası vermesi hoşuma gitti. sindire sindire okunacak türden bir kitap, ama herkese tavsiye edilmez.
Ermiş, insanın dış dünyaya olan bağımlılığını azaltıp kendi içsel zenginliğine ve "tanrısal" özüne dönmesini öğütleyen, didaktik olmaktan ziyade sezgisel ve şiirsel bir varoluş manifestosudur.Kitap, bireyi parçalanmışlıktan kurtarıp evrensel bir bütünlüğe davet eder. İnsan olmanın, yaşamın zorluklarını bir yük olarak değil, ruhun olgunlaşması için bir "ilaç" olarak kabul etmekten geçtiğini vurgular.Ermiş, günlük yaşamın karmaşasında (çocuk yetiştirme, kurallar, çalışma, alışveriş) ruhun nasıl dingin kalabileceğine dair poetik bir kılavuzdur.Eserin sonunda yer alan şiirler, insanın yenilgilerle güçlendiğini ve kendi içsel şarkısını söyleyen bir varlığa dönüştüğünü simgeler. Özetle her bir bölümde Halil Cibran, okuyucuya bir dogma sunmak yerine; insanın kendi yaşam deneyimlerini, duygularını ve ruhsal derinliğini sorgulayarak kendi bilgeliğine ulaşmasını teşvik eder. Kısa bir kitap olmakla birlikte okumanızı kesinlikle tavsiye ederim.
i had never read another writer who could evoke such intense emotions with such simple language. it felt as if he was speaking directly to my soul...
