İnsan neden acının nirvanasına ulaşınca yukarı bakar, neden acıyla yoğrulmuş iken yıldızlara bakma ihtiyacı duyar, neden Rabbimiz bizim sürekli yukarıya bakmamızı vurgular ayetlerinde. Mülk suresinin üçüncü ayetinde de geçtiği gibi neden onun bu buyruğuna kulak vermiyoruz hali hazırda acı ıstırap çekmez iken ? Yukarı bakmak için neden acıtıcı bir dürtüyle dürtülmemiz gerekiyor. Bazansa acıdan ve öfkeden ziyade nefretle de bakar yukarı insan. Sanki Allah'a yukarı bakınca ulaşıp da kendince (haşa) "O'na iki kelam edeceğim" "beni böyle yarattığından dolayı", "bu başıma gelenlerden dolayı O'na secde etmeyeceğim" deme cürretini nereden bulur bu ahmak insan. Cürret cinnetten, cinnet cahilliktendir bana göre. Cinn kelimesi de bilinemeyen, insan gözüyle görülemeyen anlamına gelir. Cahil ise varlığını bütün evrenin haykırdığı Allah'ı aciz ve fakir; fani olan beş duyu organı ile algılamaya kalkma cürretini gösterir. Dedim ya cürret cinnetten, cinnet cehaletten doğar diye...
wattpad.com/story/338431547