Yeryüzünün haksızlık ve kötülük hastalığından kurtarılabileceğini olası görmüyorum. Bizim değiştirebileceğimiz ve değiştirmemiz gereken bir şey varsa kendimizdir, bizim sabırsızlığımız, bizim bencilliğimiz (düşünsel bencillik de içindedir bunun), bizim alınganlığımız, sevgi ve hoşgörü eksikliğimizdir. Bunun dışında dünyayı değiştirmeye yönelik her girişimi, ne kadar iyi niyetle yola koyulursa koyulsun, yararsız buluyorum.
"bir fotoğrafımız olsun."
"fotoğraf hatırlamaya değil, unutmaya sevk ediyor insanı.sırf fotoğrafı var diye hafızanda saklı tutma ihtiyacı hissetmiyorsun sevdiklerini.yüzümüzü ezberleyelim."
çaresizlik taşan ilk sevgimin acısı beni kahrediyor, başkaları tarafından anlaşılmayan sıkıntım, her gün yaşadığım özlem, umut ve düş kırıklığı içimde çalkantılara yol açıyor, ama yine de hüznüme ve sevmenin korkusuna karşın kalbimin alabildiğine derinliklerinde her an kendimi mutlu hissediyordum. çevremdeki her şeyi sevgiyle kucaklıyordum, çevremdeki her nesnenin bana söyleyecek bir sözü vardı, dünyada ölü bir şey bulunmuyor, bir boşluğa rastanmıyordu.