Kara
@halvardbillie
Şu anda okuduğu kitap
Ne kadar uzun yaşarsanız hiçbir şeyin sabit olmadığını o kadar anlıyorsunuz yeterince uzun yaşayan herkes bir gün sığınmacı olacak. Milliyetçilerinin uzun vadede pek bir şey ifade etmediğini herkes anlayacak dünya görüşlerinin sarsıldığını ve yürütüldüğünü görecek. İnsan olmayı tanımlayan şeyin insan olmak olduğunu bir gün herkes anlayacak.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Matt Haig'in "Zamanı Durdurmanın Yolları" romanı, genel çerçevede 'neredeyse ölümsüz' olmanın avantaj ve dezavantajlarını sunuyor gibi görünüyor. 'Neredeyse' çünkü baş karakterimiz aslında ölümlü fakat 'anageria' denen bir gen mutasyonu sebebiyle iki bin yıla kadar yaşayabilecek bir vücuda sahip. 'Sunuyor gibi görünüyor' dememin sebebi ise aslında kitap, ön planda uzun yaşamayı anlatıyor gibi görünse de verdiği mesajlar tam olarak normal insan ömrünü hedefleyen cinsten. Örnek olarak:
"Ne kadar uzun yaşarsanız, hiçbir şeyin sabit olmadığını o kadar anlıyorsunuz. Yeterince uzun yaşayan herkes bir gün sığınmacı olacak. Milliyetçiliğin uzun vadede pek bir şey ifade etmediğini herkes anlayacak, dünya görüşlerinin sarsıldığını ve yıkıldığını görecek. İnsan olmayı tanımlayan şeyin insan olmak olduğunu bir gün herkes anlayacak.”
### Sürprizbozan / Spoiler
Baş karakterin dört yüz küsur yaşında olması sebebiyle tarihteki bazı önemli karakterlerle tanışmış olması beni çok kıskandırdı açıkçası. Keşke bu kitabı ben yaşasaydım dediğim nokta buydu. Hikaye akışını beğendim. Yazarın anılardan günümüze geçişleri veya tam tersini aktarışı gerçekten keyifliydi. Fakat sonunun zayıf kaldığını düşünüyorum. Yüzyıllarca baş karakteri oyalayan kötü karakterin 3-5 sayfa içinde foyasının ortaya çıkması ve hemen ölmesi, romanın hatları açısından bence yetersizdi. Basit kalmış bir son ama okuması çok zevkli ve yaratılan dünyaya girmeyi kolaylaştıran bir dil anlatım akıcılığına sahip bir roman.
Parmağıyla sol çaprazımızda oturan genç bir kadınla delikanlıyı işaret ediyordu."Üniversiteliler galiba. Ay bir öpüşmeler, bir gülüşmeler. Daha tren kalkmadan oğlan kızı yedi bitirdi! İnene kadar çocuğu da koyar bu gidişle. Ama yani hep aileyiz biz burada. Olacak iş mi! Gidip bir ikaz edeyim diyorum. Gelsene sen de, yanımda durursun.”
Ciddi olup olmadığını anlamak için yüzüne baktim. Ciddiydi. Ciddi, küstah ve tüyler ürpertecek kadar özgüvenli. Yüzüme dimdik bakan gözleriyle,çatı şeklinde kavuşturduğu elleriyle, bacak bacak üstüne atışındaki pervasız alan kapma gayretiyle, beden dili de haklılığımı teyit ediyordu. İçim bulandı. Sakız cakırtısı da bütün coşkusuyla sürüyordu üstelik
