İnsanın kendisini sevmesi doğal bir duygudur. Çünkü insan, fıtratı gereği benmerkezcidir ve doğumundan itibaren her şeyi benmerkezci olarak algılar. İlk zamanlar her şeyi 'kendisi ve diğerleri' şeklinde algılayan çocuk, büyüdükçe her şeyi 'kendisi ve annesi' diye algılar. Sosyal olgunlaşma gerçekleştikçe, sevgi yatırımını annesi dışındaki diğer unsurlara örneğin oyuncaklara, diğer aile bireylerine yapmaya başlar. İnsan nihai noktada kâinatın var oluşuna yönelir. Yani benmerkezci sevgiyle başlayan süreç, kâinatın yaratıcısını svemeye doğru bir gelişim gösterir. Bu süreç içerisinde, 'primer narsisizm' dediğimiz kişinin kendini sevmesi de vardır.