ANARŞİ, TERÖR, ANOMİ
Zavallı şair... "Bülbül hamuş, havuz tehi, gülsitan harap" diye inliyordu... Ne bülbül kaldı, ne havuz, ne de gülistan.
Toplum zıvanadan çıkmış. Cinayet cinayeti kovalıyor. Akıl susmuş ve mefhumlar cehennemi bir raks içinde tepinip duruyor. Sloganlar yönetiyor insanları. İdeolojiler yol gösteren birer harita değil, idrake giydirilen deli gömlekleri. Aydın dilini yutmuş, namlular konuşuyor. Bir kıyametin arifesinde miyiz acaba? Dünyayı şeytan mı yönetiyor? Düzeni büyücüler mi bozdu? Bu kördüğümü çözecek İskender nerede?
Tarihlerin tanımadığı bir tahrip cinneti karşısındayız. Sosyal bir kuduz veya kanser. Bu sinsi, bu kancık, bu sürekli boğazlaşmaya "anarşi" demek hata. Anarşi, saman alevi gibi yanıp söner. Her ülkede, her çağda, her düzende belirebilir: Fitne, fesat, kargaşa. "Anarşizm" desek, düpedüz münasebetsizlik. Anarşizm bir dünya görüşüdür, tutarlı bir felsefesi gözüpek havarileri, ölümle alay eden kahramanları vardır.
Anarşizm hürriyet aşkıdır, insanın asaletine ve yüceliğine inanıștır; tek kusuru, hiçbir zaman gerçekleşmemiş ve gerçekleşmeyecek olması. Anarșizm Avrupa'nın rezil ve yalancı medeniyetini yok edip, bahtiyar bir çağın yaratıcısı olmak hülyasındadır. Avrupa toplumlarının içine düştüğü buhranı sona erdirmek için başvurulan cerrahi bir müdahale.
"Nihilizm", anarşizmin çarlar Rusya'sında aldığı isim Özü, şerle kaynaşan bir dünyanın inkârı. Tarihin adaletsizliklerine, medeniyetin yalanlarına isyan.
"Terorizm"e gelince... Terorizm, hiçbir felsefe veya sosyal sisteme bağlanamaz. Her çağda, her ülkede insanlğın başına bela olan bir öfke, bir isyan, bir intikam belirtisidir.
Batı bizim yaşadığımız faciaya şahit olmamıştır ama, başlayacak diye tir tir titrediği bu felaketin adını koymuştur: "Anomi". Anomi, şuursuzluk; anomi,