“İnce Memede başladığımda 24 yaşındaydım. İnce Memed ise 21 yaşındaydı.ben ince memedin dördüncü kitabını bitirdiğimde ben 60 geçmiştim memed daha 25 yaşındayıdı”
İnce Memed kitabı ne zaman görsem ya da sohbet arasında ismi geçse aklım her zaman Yaşar Kemal yukardaki sözleri geliyor. Hayatın bütün bir dönemini ince memedi yazmaya adamış bir adam betimlemeleriyle , anlatım tarzıyla kendine hayran bırak bir yazar diyebilirim. Özelikle Serinin ilk kitabında Çukurovayı anlatırken sadece gözlemlemez ; dokunur , koklar , hisseder , dinler. Görsel şölen sunar adeta …
Bu seriye başlamadan önce bence Yaşar Kemal, Alain Bosquet yaptığı röportaj tadında 
Yaşar Kemal Kendini Anlatıyor kitabını okumanınzı öneririm. kendi hayatından , sanat hayatından , yaşadığı zorluklardan bahsediyor. Kitabı önermemin sebebi ise kendi yaşam hikayesi , acıları , travmaları bu esere yansımıştır. Hatta serinin ikinci kitabından aklımdan kalan kısa bir kestiren örnek verirsem ;
Memed uzun zaman sonra köyün gittiğinde Jandarmalara çatıştı gün sonrası kaçmayı başarmıştı. Yaşadıkları , düşündükleri onu çok üzülmüştü ;Dişleri kenetlemişti . Kitapta hatta orda “çok üzüldüğünde hep böyle olurdu” diyordu aklıma Yaşar Kemal’in çocuktan babasını camide öldürülmesinden sonra üzüntüden kekeme olması geldi . Aslında Memed bir yandan yaşar Kemal’in içindeki duygularını tercümanı. Bu sadece aklımdan kalan bir örnek yaşar Kemal’in gençliğinde arzuhalcilik yaptığı dönemede; okuma yazma bilmeyen , ağalar tarafından topraklarını ellerinden alınan köylüler, zülüme uğrayan insanları dinledi. Ağır işlerde çalıştı pamuk tatlarında ırgatlık yaptı...bunlar hepsi eserine yansıyor O yüzden yaşam hikayesi okumak eserini okumak kadar önemli olduğunu düşünmüyorum .
Yaşar Kemal ince memede “mecbur insan romanı “ diyordu . Başkaldırmaya mecbur.
Yaşar Kemal Kendini Anlatıyor kitabını okumanınzı öneririm. kendi hayatından , sanat hayatından , yaşadığı zorluklardan bahsediyor. Kitabı önermemin sebebi ise kendi yaşam hikayesi , acıları , travmaları bu esere yansımıştır. Hatta serinin ikinci kitabından aklımdan kalan kısa bir kestiren örnek verirsem ;
Memed uzun zaman sonra köyün gittiğinde Jandarmalara çatıştı gün sonrası kaçmayı başarmıştı. Yaşadıkları , düşündükleri onu çok üzülmüştü ;Dişleri kenetlemişti . Kitapta hatta orda “çok üzüldüğünde hep böyle olurdu” diyordu aklıma Yaşar Kemal’in çocuktan babasını camide öldürülmesinden sonra üzüntüden kekeme olması geldi . Aslında Memed bir yandan yaşar Kemal’in içindeki duygularını tercümanı. Bu sadece aklımdan kalan bir örnek yaşar Kemal’in gençliğinde arzuhalcilik yaptığı dönemede; okuma yazma bilmeyen , ağalar tarafından topraklarını ellerinden alınan köylüler, zülüme uğrayan insanları dinledi. Ağır işlerde çalıştı pamuk tatlarında ırgatlık yaptı...bunlar hepsi eserine yansıyor O yüzden yaşam hikayesi okumak eserini okumak kadar önemli olduğunu düşünmüyorum .
Yaşar Kemal ince memede “mecbur insan romanı “ diyordu . Başkaldırmaya mecbur.
1=Tepe Sarayburnu: (Ayasofya Topkapı sarayı ve Sultanahmet Camii) bulunur. öncesinde Ana tanrıça tapınağı, Artemis tapınağı Ve Mitra Dini izleri burada yer alır .Kutsal tepelerden biridir. Yerebatan sarnıcı da bu bölgede gezgin Petrus Gillius tarafından ortaya çıkarılmış İstanbul’da 60’ın üzerinde sarnıç var.
2=tepe Çemberlitaş: Üzerinde güneş tanrısı bulunurdu. Nuruosmaniye camii ile taçlandırıldı.
3=tepe Beyazıt: dev boyutlu zafer takı bulunurdu. Boğa meydanı Forum Tauri Pluta ve Hera tapınakları yine bölgede yer almıştır. şu anda Beyazıt ve Süleymaniye camii yer alır
4=tepe Fatih camii: on iki tanrı tapınağı on iki havari kilisesi yer alır şu anda Fatih cami süslemektedir.
5=tepe yavuz selim: Maria Pammakaristos kilisesi yer almıştır Fethiye cami ve bir kısmı müze yapılmıştır. Ayrıca bölgede yavuz sultan selim camii bulunur.
6=tepe Edirnekapı: En yüksek tepe Blakhernai sarayı tekfur sarayı ve kariye kilisesi bulunur
7=tepe Koca Mustafa paşa: Mokios sarnıcı ve Acadius sütunu bulunur. Aya Andrea Entikrisi kilisesi yer alır. şu an apartmana dönüştürülmüştür.
Önemli bilgi : İstanbul ve Roma Yedi tepe üzerine kurulmuştur. Kehanetlere konu olmuş seçilmiş kutsanmış bir şehirdir.7 kutsal sayı olarak ifade edilir.
1=360 yılında Konstantin’in oğlu Konstantius tarafından inşa edilmiş Megale Ekklesia (Büyük Kilise ) adı verilmiştir. Aziz Yohannes Khrysostomos’un halk üzerindeki etkisine kızan imparatoriçe AElia Eudoxia imparator Arcadius kışkırtmış galeyana gelen halk tarafından kilise yakılmıştır.
2=415 yılında II Theodosius mimar Ruffinos yeniden inşa ettirmiş 13 ocak 532 de Nika isyanıyla yıkılmıştır. Justinyanus kaçmayı düşünmüş eşi kraliçe Theodor’a sayesinde Got süvarileri isyancıların üzerine salınmış tarihçi Prokopius göre 30bin isyancı kılıçtan geçirilmiştir.(Bizans’ta
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ağalar ve Mehmedler
Abdi ağa öldü kel Hamza geldi . Biri ölse diğeri gelecek , peki ben niye bu kadar çileyi çektim diye düşündü memed . Ama bir ince memed ölür bin ince memed doğar dediler ona . Doğrunun yolu yokuştur , doğrucuların işi zordur. Ama doğrunun yolu hiç şaşmaz hep en düz haliyle varacağı yere varır. Sen ne yiğitsin memed…
Bu kitaba başlamamda ki sebeplerden birisi de fikrimce Türk edebiyatında pek de bilinmeyen yazarları okuyup değerlendirmekti. Eser tiyatro türünde olduğu için hemen bitti. Çok da güzeldi diyemem ama sıkmadı, yormadı ve kolay okunuyordu. Bir diğer okuyacağım eser ise #k:158857. Bu eserden beklentim epey yüksek.
Kozadaki Dünya: Bir Dönüşümün Gölgesinde Varoluş Sancısı
"Aslında olduğum varlık bir kabuktu, sürekli içi boşaltılıp tekrar doldurulan bir insan."
Hamza Karabektaş'ın Kozadaki Dünya sayfalarını araladığım an, kendimi yazarın o tekinsiz, karanlık kozasının tam kalbinde, varoluşun sessizliğine gömülmüş buldum. Kitabın satırları arasında ilerledikçe zihnimde o soru yankılanıp durdu: "Koza" dediğimiz şey, dış dünyanın gürültüsünden sığındığımız bir korunak mı; yoksa kendi gerçekliğimizi örmemiz gerekirken bizi yavaş yavaş kimliğimizden arındıran, o boğucu ve uçsuz bucaksız bir hapishane mi?
Yazar, 'daha otuzumda olmama rağmen dünya uzun zamandır çekilmez geliyordu' itirafıyla, ruhumuza çöken o erken yaşlanmışlığın, o 'erken yorgunluğun' soğuk nabzını tutuyor. Zamanın merhametsiz çarkları güneşin her doğuş ve batışında bizi bir adım daha sonumuza iterken, sormadan edemiyorum: Ruhlarımızı bu hayatın geçici gölge oyununda hangi köşede düşürdük? Karabektaş'ın o keskin gözlemiyle yüzleşmek kaçınılmaz oluyor: 'İnsanlığa anlam katan ruhlarımızı çoktan geride bırakmıştık.' Bizler artık, kendi hikayemizin yazarı olmayı bırakmış; içine sadece dünyanın acısını doldurduğumuz, her mevsim biraz daha şeffaflaşan birer 'kabuktan' mı ibaretiz? Yoksa bu sessizlik, kozamızın içinde bir türlü kanat açamayan o kadim çığlığın yankısı mı?
Anlayacağınız üzere, bu roman ütopik bir dünyanın steril soğukluğu ile hayalin uçurumları arasında salınan, alışılmışın sınırlarını aşan bir kurguya sahip. Karabektaş bizi tek bir merkezde sabitlemek yerine, her biri kendi karanlığında kaybolmuş hayatların labirentine bırakıyor. Bu çoklu bakış açısı, sadece karakterlerin ruhsal katmanlarını aralamıyor; her bir sayfada, kendi iç dünyamızın tekinsiz dehlizlerine açılan kapıları da usulca
Benim normalde okumayı sevmediğim bir tür tiyatro metinleri. Ancak bu kitap akıcı ve eğlenceliydi, bir çırpıda bitmesine ek olarak komik kısımları da vardı, herkese öneririm.