Hamza Ardıç
@hamzaardic
Öğrenci
Marmara Üniversitesi
İstanbul
10 Şubat 1997
12 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Nakano Eskici Dükkanı1000Kitap
Sade ama akıcı bir dille anlatılan, olağan bir hikâye… Bazı noktalarda insana “şimdi kesin bir şey olacak” dedirtiyor. Ama olan şeyler öyle sessiz sedasız, öyle sade bir şekilde gerçekleşiyor ki, bazen fark etmek bile güç olabiliyor.
Genelde Türk edebiyatında günlük hayatı anlatan eserleri çok severim. Ancak bu romanda karakterlerle bağ kurmakta zorlandım. Aslında karakterler oldukça farklı ve doğal yazılmıştı; fakat kültürel farklardan ötürü yeterli empatiyi kuramamış olabilirim. Bu da okuma deneyimimin keyfini biraz azalttı.
Yazarın dili ve yarattığı gerçekçilik ilgimi çekti; ancak anlatıya aksiyon ya da yaratıcılık katma konusundaki tercihini sorgulamadan edemedim.
Reklam
Mösyö Jourdain’in kendini soktuğu durumlar acınası bir komiklikte, ancak olayların fazla abartılı olması, hikâyeye tam anlamıyla bağlanmamı zorlaştırdı. Karakterin bu kadar ölçüsüz bir şekilde cahil ve görgüsüz gösterilmesi onu karikatürize bir hale getiriyor. Bu tür absürt anlatımlarda kendimi hikâyenin içinde bulmakta zorlanıyorum çünkü karakterlerin davranışları çoğu zaman inandırıcılıktan uzak geliyor.
Yine de eserin sahne için yazılmış olması, onu tiyatroda izlemeyip öyle değerlendirmem gerektiğini düşündürüyor. Oyun olarak sergilendiğinde, karakterlerin beden dili, mimikleri ve sahne etkileşimiyle mizahın çok daha etkili hale gelebileceğini düşünüyorum. Belki de Mösyö Jourdain’in tavırları ve çevresindeki insanların onu kandırması, sahnede daha canlı ve akıcı hissedilecektir. Bu yüzden, kitabı okumaktan çok tiyatroda izledikten sonra değerlendirmek daha mantıklı olacaktır. O zaman komedinin gücü ve olayların absürtlüğü daha da anlam kazanabilir.
Okuması, alışması edebi olarak değil; fiziksel olarak zor bir eserdi. Alıştıktan sonra ise tek soluk… Ortak günlerin farklı anlatılarını okumak yeni olmayan ama bazen unuttuğum bir pencereyi araladı tekrar: yaşadıklarımız da aklımızda kaldığı kadardır. Belki de bu yüzden daha çok yazmak gerekiyordur: daha çok hatırlamak, daha çok yaşamak için.
Eğer her öykünün bir başı ve sonu olması gerektiğine inanmıyorsan, kesinlikle okumalısın derim. Bazı öyküleri en heyecanlı yerinde kaybedersin ve bulmak için ne kadar çabalarsan o kadar kaybolursun sen de.
Kendimi yalnız bırakılmış, yalnız kalmış hissettiğim bir dönemde, tek yalnızın ben olmadığımı duymaya ihtiyacım varken okumuş olmanın huzuru içindeyim. Sanırım uzun zamandır aradığım başucu kitabımı da bulmuş oldum. Fournier’nin yalnız hissettiği zamanlar günlüğünün herbir sayfası ayrı ayrı okunabilicek bir eser olsa da tek seferde okumak da kesinlikle çok bütüncül bir anlatı ve düşünce akışı sağlıyor.
