Hamza Ee
@hamzaee
"Sonunda herkes bir yere gelir, ama dize gelmiş ve başı eğik olarak."
İstanbul
138 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Sarıp köklerimi cevherini salsa da toprak
Düşmesin isterdim dalımdan bir kuru yaprak
İstedim gözlerimden damlasın hikayeler
Geçerken önünden binbir türlü sahneler
Yol alırken hayatın dar patikalarında
Başladı düşünceler kıvrılmaya kafamda
Dedim uzakla bilinmiş farkı yakının hep
Kaybolup da kavuşmak içimdeki son talep
O zaman gece gündüz durmadan isyan neden
Herşeye bir de mana yüklemişse var eden
Attım uzak bir yana sırtımdaki tüm yükleri
Şimdi anlam doldu bütün kainatın renkleri
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·123 syf.·
Beğendi
·2020 23. kitabı
Ataları Avrupa’dan ABD'ye göçmüş biri olarak, bunun neye benzeyebileceğinc dair bir fikrim var. Ne de olsa bir soykırımın mirasçısıyım.
Ait olduğum toplum, kuzey Amerika’nın asıl yerlilerinin sistematik imhası üzerinde inşa edilmiştir. Bugün bu en eski Amerikalıların soyundan gelenler, birçok Amerikalının hayatını yaşarken kolaylıkla göz ardı edebileceği derecede yoksullaşmış, sayıca azalmış ve coğrafi olarak tecrit edilmiş haldedirler. Ara ara hayatta kalanlar dikkatimizi çekmeyi başarırlar. Ama çoğu zaman, atalarımızın zalimliğine hayıflandığımız olsa da, müreffeh hayatlarımızdan ya da topraklanmlzdan vazgeçmeyi düşünmeyiz. Aynen Marcuse’nin dediği gibi, tarihin kurbanlarını kimse umursamaz.
Eksterminizmin temel sorunsalını hatırlayalım: Bolluk ve çalışmadan muaf olmak azınlık için mümkündür, fakat maddi sınırlar bu yaşam tarzını herkese yaymayı imkânsız hale getirmektedir. Aynı zamanda otomasyon işçi kitlelerini gereksiz hale getirmiştir. Ortaya çıkan sonuç, daima açık bir soykırıma sürüklenmeye hazır bir gözetleme, baskı ve hapis toplumudur.
Eleştirel kuramcı Herbert Marcuse, 1962’de iktisatçı Paul Baran’a yazdığı bir mektupta, “tarihin kurbanlarını kimsenin umursamadığını” söyler. Bu söz, Sovyet komünizminin kurbanları üzerinden hevesle ahlak dersleri veren fakat kapitalizmin muazzam insani maliyeti hakkında ağzını açmayan liberallerin ikiyüzlülüğüne yöneltilmiştir.