Hamza Gök
@hamzagok
Yaşadığım için sevinçli değilim. Hiç değilim. Karanlık korkusu yok. Korkunç, kendimi çok korkunç hissediyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hastalığın benimsenmesiFelsefe
Evet, hastalığımı kutsamalıyım, kutsamalıyım. Bir ruhbilimci için kişisel acı, bir nimet sayılır; varoluşun acılanıyla yüzleşilecek bir eğitim alanı.
Hah! Köprü! Evet, aradığım pasaj buydu.Hayata Dair
Breuer okurken Freud da iyice konsantre olabilmek için gözlerini kapamıştı.
Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar. Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam: Bu köprüyü geçip bana gelir misin? Işte o anda artık bunu istemeyiverirsin; sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın. O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar örülüverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız. Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde, sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın." "
Okuduklarına benzemiyordu, bu kitap tuhaftı ve içinde bazı aforizmalar vardı:Alıntı
“Düşünceler, duygularımızın gölgesidir; ama her zaman daha karanlık, daha boş ve daha sade."
"Şu günlerde kimse ölümcül hakikatlerden ölmüyor, öyle çok panzehiri var ki."
"Bir kitap bizi alıp diğer kitapların üzerine çıkarmıyorsa o kitaban neresi iyidir?"
Breuer ölümü aklından kovmaya çalıştı. O çok sevdiği sihirli cümleyi, Lucretius'un o deyişini tekrarladı: "Ölüm varken ben yokum. Ben varken, ölüm yok. O halde üzülecek ne var?" Ama bu da işe yaramadı.