Orhan C.
@han29
Kurtuluş savaşı yıllarında İstanbul’u anlatan ve insanların yaşamlarından kesitler sunan güzel bir roman Toplumdan ayrı olan aydınların düşünceleri,menfaatleri için Vatanın elden gitmesi bile umrunda olmayan şahıslar ve özgürlüğüne düşkün olan bireyler. Abdülhak Hamit Tarhanın Yağsın nesi varsa kâinatın / Lâkin bu derin sükût dinsin!' sözü kitabıda en güzel anlatıyor bence...Her dönem hemen hemen hep aynıdır Zafer ve fetihlerin kaymağını yiyen belli bir kesim yenilgi olanda da menfaatleri için Vatan satan da aynı kesim.
Okurken bazen karamsarlığa kapılacaksınız,bazen ümitleneceksiniz,sevineceksiniz ve Vatansızlığın ne kadar kötü olduğunu anlayacaksınız..
iyi okumalar
Reklam
Lübnan asıllı Fransız Tarihçi Amin Maalouf’un okuduğum 4.kitabı Afrikalı Leo'nun ( Hasan) dolu dolu geçen hayat hikayesinin anlatıldığı biyografik eser Granada, Fas, Kahire ve Roma olmak üzere dört bölümden oluşuyor her ne kadar Araplarda yer alan Türk’e bakış açısını yansıtsa da yazar bu kitabı çok etkileyici ve ibret alınması gereken bir roman yazmış.bazı bölümlerde biraz sıkılabilirsiniz...
Endülüs Emevilerini hep duymuşuzdur.İlim ve Fende dönemin ilerisinde bulunan bir Devlet ve sonrasında Güç zehirlenmesi yaşamış ve Vatan derdi olmayan bireysel düşünen bu Devleti İspanyollar yıkmıştır.son sultanın annesi Fatmanın oğlu Boabdile söylediği bu cümle çok etkileyicidir. "erkek gibi savunamadığın ülke için kadın gibi ağlama"
ve toplumsal bozulmayı en güzel anlatan Bir toplum en güçsüz bireyini yalnız bıraktığı anda dağılmaya başlar. sözüde dikkat çekicidir.
İspanyol engizisyoncuların yahudilere baskısı ve Atalarımızın yardım elini de birinci bölümde bulabirsiniz.
Memluk sultanlığının yıkılışı ve Yavuz Sultan Selimi anlattığı üçüncü bölümde her ne Kadar Halkın ‘Büyük Türk’bizi kurtaracak seslenişini yazsa da Yavuzu adam kesen acımasız bir padişah gibi göstermekten geri durmamış.Memlukluların Çerkezler tarafından yönetildiğini yazmış (Bu konuda bilgim olmadığı için araştırmaya değer)
Son bölüm daha sıkıcı papalığın eline geçmesi ve Papalığın Osmanlı ile bağlantı kurmaya çalışması anlatılmış
Halil Cibran'ın bu okuduğum ikinci kitabı yine çok güzel tespitler barındırıyor.mezarların çığlığında işlediği suç ve cezanın neye ve kime göre belirlendiği toplumsal olarak suç olarak baktığımız olayların perde arkasında neleri barındırdığı ve en önemli noktası da birey olarak bize verilen algıyla insanları yargıladığımızı ne güzel anlatıyor.
... bir insan... başka bir insanı öldürdü; herkes, azılı katil dedi. kral onu öldürdü; herkes adaletli kral dedi.
... bir insan... kiliseyi soymaya kalktı; herkes, gözü dönmüş hırsız dedi. kral onun hayatını elinden aldı; herkes, erdemli kral dedi.
... bir kadın... kocasına ihanet etti; herkes, fahişe dedi. kral onu çıplak olarak teşhir etti ve herkesin gözü önünde taşlayarak öldürttü, asil kral dediler.
kan dökmek haramdır. peki, kralın kan dökmesi helal midir?
mal gasbetmek suçtur. peki, can gasbetmek erdem midir?
kadının ihaneti iğrençtir. fakat insanı taşlayarak öldürmek güzel midir?
Kafir Halil hikayesinde din adına, dini afyon olarak kullanan papaz ve rahiplerin insanları nasıl sömürdüğünü ve manastırdan kovulan bir gencin isyanını harika bir şekilde okuyucuya sunuyor.
Ama Lübnanlılar sessiz kaldı çünkü ölüler konuşamaz.
