Ama insan her zaman ağlayamaz, diyor çocuk. O zaman da ağlar gibi durmak gerekir.
Çocuk, anlayarak bakıyor dedesinin söylediklerine. Biz, hüzün peygamberinin ümmetiyiz, diyor dede, ağlayabilenler ağlar ağlayamayanlar ağlar gibi yapar.
Dest-i bî-rahm-ı lehv ü lu'bunla,
Kırdığın, sonra attığın, ey mâh!
O, benim aşkımın hayalidir, âh!..
(Dest-i bî-rahm-ı lehv ü lu'bunla : Oyun oynar gibi her şeyle oynayan o merhametsiz elinle.)