İnsan karşısındakini ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar. Televizyondaki dizilere de öyle az aglamam ben. Bilmiyor muyum sanki onların yalan olduğunu? Biliyorum. E, peki neden ağlıyorum? Kendime.
Çocuklukta her yaranın kabuk bağladığını düşünüyordu belki de. Belki duygularım olmadığını düşünüyordu. Büyüklerim, çocuklarım duyup işittiklerini, görüp bildiklerini, duygu hissettiklerini anlamadığı o katılık…
İnsanlar karanlık zihinlerinde, gizlice işlemiş günahları anımsar ve bu kötücül seriye kendilerinin mi sebep olduğunu merak eder. Biri bunu güneşteki patlamalara yorarken, olasılıklar yasasını gündeme getiren birileri buna inanmaz.