Normalde bu kadar uzun bir kitaba detaylı bir inceleme yazmak beni bayağı bir zorlar çünkü genelde kalın kitapları okumam normalden çok daha uzun sürer ama bu seriyi ve ejderhalarını biraz fazla sevdiğim için okurken notlar aldım ve tek tek düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istiyorum çünkü diğer incelemelere baktığımda gördüm ki fazlasıyla abartılmış bir kitap.
Bu inceleme spoiler içermektedir.
Öncelikle besmele çekip nas felak okuyarak kitabın kapağını açıyoruz sonuçta 900 sayfalık kitap ne olur ne olmaz.
Baştan şunu söylemeliyim, ejderhalara bayılıyorum. Fantastik yaratıklar arasında en sevdiklerim kesinlikle ejderhalar. Biraz da bu yüzden bu kitaba bu kadar uzun süre katlandım çünkü gereksiz yere uzatıldığını düşünüyorum. Aslında sadece ben değil diğer incelemelere şöyle bir göz atsanız bile okurlarının neredeyse hepsinin bu kitabın gereksiz uzun olduğu kanaatinde olduğunu görürsünüz. Örnek vererek açıklayayım; ilk bölümde Aretia'daki kurulun kendi aralarında savaş oyunlarından sonra oraya giden öğrenciler hakkında karar vermelerini okuyoruz. 20. sayfanın sonunda bu konuşmalarla ilgili Brennan'ın söylediği ilk cümle geçiyor. Sonra 21. sayfaya geçiyoruz, doğal olarak sohbetin devamını okuyoruz demi. Yok o iş öyle değil. 21. sayfada Violetin o mekan hakkındaki düşüncelerini okumaya başlıyoruz. Tamam 1 sayfa boyunca okuduk, güzel sıkıntı yok. 22. sayfaya geçtiğimizde önceki sayfada söylenen sözün cevabı oradaki başka bir biniciden geliyor. Sonra Brennan tekrar bir şey söylüyor ve sohbet devam ediyor demeyi çok isterdim ama yine violet araya girip odayı anlatmaya başlıyor. Bu sözün cevabı da 23. sayfanın başında geliyor. Yani anlayacağınız üzere, kitapta ciddi bir problem var ki bu da kesinlikle violet ve hiç susmayan düşünceleriyle sürekli araya girilmesi. Şimdi
Nerde o umursamaz, zeki gotik kız??
Bu kitaptan beklentim fazlaydı. Teal ve Ronan diğer kitaplarda ilgi çekicilerdi. Özellikle Teal'in ayrı bir havası vardı. Ama bu kitapta o hava yerle bir oldu resmen. Ne yazik ki umduğumu bulamadım
Teal kendi içinde bile tutarsızlıklara sahipti. Hani o umursamaz, zeki gotik kız havası. "Yok ben duyguları anlayamam, güzellik nedir ki?" ve benzeri birçok şeyi kendi hakkında anlatıyor. Ama iki sayfa sonra süt dökmüş kediye dönüyor. Böyle bir karakter iyi bir derinliğe sahip olabilirdi, bu potansiyele sahipti, özellikle ilk sayfalardaki monologlarıyla bunun sinyalini veriyordu ama olmadı. **Düz bir karakter.
**
Konusu
Birbirlerinden haz etmeyen Ronan ve Teal arasındaki anlaşmalı evlilik, buna sebep olan sırlar üzerine yoğunlaşıyor.
Ronan, aristokrat bir ailenin tek oğlu olarak görücü usulü anlaşmalı evliliği olacağını bilir ve bunu mümkün olduğunca engellemeye çalışır. Teal'e kadar bütün kızları anlaşmadan döndürebilse de Teal'i vazgeçiremez. Ronan onu vazgeçirmek için Teal'in sırlarını açığa çıkarmak isterken, Teal ise intikam için çabalar.
Teal
Gotik, garip kızımız. Bahsettiğim gibi kendisi asosyal, umursamaz, zeki, sert bir karakter olarak gösterildi seri boyunca. Ama onun da klasik Rina'nın kadın karakterleri gibi olduğunu
Ayrıca Teal aralarında en zeki gibi gözükürken en aptalı olabilir; saçma sapan planlar(planı o kadar mantıksizdi ki...), kitap ilerledikçe kötüleşen iç monologlar vb.
Hakkını yemeyelim, bazı repliklerinde içimden "Harikasın kızım, helal be!" dediğim oldu.
Hatta kulüp olayını gerçekten sevdim. Ronan'ın aslında Teal'in TİPİ OLMAMASİ da çoook güzel bir detaydı(Bunlara benzer hoşuma giden detaylar da vardı).Buralardan o kadar güzel ilerleyebilir di ki. Karakterin aurasını ve değişimini görürdük. Ne yazık ki olmadı yine erkeği karşısında
MOMO
Zaman... Kum taneleri akıp gitti.
Zaman bitti. Zaman biter mi? Ya biterse? Hiç düşündünüz mü; zaman, sizin için ne ifade ediyor? Doğru kullanabiliyor muyuz?
Yoksa hepimiz o kapitalis düzenin birer dişlisi mi olduk?
Neden bu kitabı bugüne kadar erteleyip durdum ki?
Diye; kendime söylenmeden edemiycem. Ne okudum ben böyle? Masal desem,masal değil. Hikaye desem hikaye değil. Tek bir gerçek var. O da doğruların suratımıza sessiz sessiz vurması.
Yazarın kitaplarının genellikle çocuk kitabı olmasından dolayı #momo da öyle düşünülebilir. Ama bence önce yetişkinlerin okuması gereken bir eser. Ve sonra bütün çocuklarımıza okutmalıyız.
Hep bir koşturmaca, hep bir yerlere yetişme telaşı, zamanı yetirememek. Hiç bir şeye yetememek. Hayatın ritmine ayak uydururken kendimize ve çevremizdeki insanlara ne kadar zaman ayırabiliyoruz ki.
Yazarın da dediği gibi sanki zaman avcıları hayatımızdan dakikaları,saniyeleri sessiz sessiz çalıyor.
Zamanın yanı sıra dinlemenin de önemini sessiz kalarak da bir çok şeyi başarabileceğimizi çok akıcı bir dille anlatıyor yazar. Hani deriz ya; nerde o eski çocukluk günlerimiz diye. Kıyafetlerimiz eskiydi, oyuncakğımız hiç olmadı, salça ekmek ile mutlu ve hayal gücümüz sonsuz olan çocuklardık
Daha neler var içimde yazmak istediğim ama biraz kendimle kalıp düşünmek istiyorum.
Avrupa Gençlik Kitap Ödülü Şeref listesine giren eser bir çok dile de çevrilmiştir. Bazen küçük bir çocuk size çalınan zamanınızı geri getirmeyi başarır.
Mutlaka okuyun ve Momo ile zaman yolculuğuna çıkın derim.
Keyifli okumalar
#momo #michaelende #zaman #okudumbi̇tti̇
Korku okumayı seven biri olarak bu kitabı kınıyorum ;) hani bunun korkusu nerde ? Neyse ki yazarın eski dönemde yazmış olduğunu varsayarak bunu görmezden geliyorum. Başlarda iyiydi ama sonlara doğru bazı şeyler çok zorlama geldi bana.
Harikulade!!
Sevgili çevirmenimizin kitapta kullandığı bazı kelimelere ithafen böylesi bir tanım kullanmak istedim.
İlk başlarken alışılmadık bir çeviri olduğunu düşündüm. Çevirmen biraz günlük dilde artık tercih edildiğini pek görmediğimiz kelimeleri tercih etmiş. Okurken konusu dolayısıyla anlatımına çok şaşırdım.
İlk başlarda her kitapta olduğu gibi hani nerde ana hikaye, nerde aksiyon, nerde macera dedirtti. İlk 40 sayfa sıkıcı, 80e kadar ısınma turu, sonrası alev alev!!.
Kitabın nasıl bittiğini anlamadım. Bitince vay bee dedirtti. Hiç uzun uzadıya konuşmalar, bakışmalar, iç dünyanın karmaşıklığı, paragraf paragraf duygular, cinsellik falan olmadan sadece olay odaklı bir solukta okunacak bir kitap.
Serinin ikinci kitabına geçtim. Bir o kadar heyecanlı başladı
Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir kitap yorumuyla geldim.
.
.
Kadın isterse herşeyi yapar gerekirse bir dedektif olup en ufak parçayı bile birleştirerek bir sayfa çıkartır.
Helede konu çocuklarıysa hiç bir annenin önünde hiçkimse duramaz.
Hadi gelin biraz konusundan bahsedelim bu satırları neden yazdığımı anlayacaksınız.
Laura iki çocuğuyla yaşam mücadelesi veren bir anne.
Bir annenin en büyük korkusunu okuyoruz.
Evlatları...
Üniversite okuyan ve kızı için çok fedakarlık yapan bir anne hani yemedi yedirdi derler ya öyle.
Üniversite okuyan kızını almak için ünivesiteye giden ama odasında başka birini bulan biri.
O an dünyası başına yıkılmış olarak o üniversiteden çıkar.
Evie'nin nerde olduğunu ve nereye gittiğini kimse bilmiyor haftalar önce yurttan ayrılmış kızı.
Reşit olduğu için kimse anneye haber vermemiş.
Tek başına kızının odasında arama yapıp en ince ayrıntılı bile not etmiş.
Polise gidince kızının yaşı tuttuğu için yardımcı olmamışlar.
Tek tek iz süren bir anne aslında kızıyla arasında minik problemler olmuş ama her anne kız arasında olacağı için önemsememiş.
Anneye bir gün bir telefon geliyor başlarda önemsemiyor ama sonra kızının nasıl bir şeye bulaştığını anlıyor ve kızının peşini bırakmazsa hem kendi hemde kardeşinin de başı yanıcak.
Peki bu kız neye bulaşmış olabilir?
Anne yine de pes edicek mi?
