Gök, sessiz bir yara gibi sızlıyor bu akşam,
Bulutlar, içime çökmüş suskun dualar sanki.
Yol uzuyor... demir korkuluklar kadar soğuk,
Ve ben her kilometrede biraz daha sensizim.
Rüzgâr, adını bilmeden yüzüme dokunuyor,
Belki senin ellerindir, unuttuğum bir vedadan kalan.
Gözlerim ufka değerken, hatırlıyorum —
Sen, hiç var olmamış bir kavuşmanın ihtimaliydin.