Efsane! Okuyun okutun!
Hayatımda ilk defa belki bir fantastik kitap okumuş olabilirim. Bir fantastik kitabı çok sevdim ve ilgi duymaya başladım. Gerçekten yazarın kalemine ve emeğine verdiği zamana sağlık diyorum tebrik ediyorum! Kitap şu an üç seri ama beş seri olacakmış maalesef iki kitap duyduğum üzere gelecek yıl yani 2027 yılında çıkacakmış:( Yazar biraz dinlenmek istemiş.
Birinci kitap yani 
Dördüncü Kanat'ın ilk bölümlerini okurken ve ana karakter olan Violet'in o köprüden geçtiği anlarda hiç bu kadar gerildiğimi hissetmedim. Resmen sırat köprüsü mübarek orayı geçiyormuş hissiyati verdi. Aksiyon gerilim macera çok fazlaydı benim için. Bu kitabı okumadan önce gerilim aksiyon sevdiğimi bilmiyordum.
Kitabı bir günde okuyup bitirdim! Gerçi gece hiç uyumadım finali okurken güneş doğuyordu yani bu ertesi güne geçtiğimin kanıtı hatta bir ara kitaptaki harfler bulanıklaşmaya başladı çünkü yirmi dört saatten fazla gözümü harflerden hiç ayırmadım.(tansiyonum düşmüş bayıldım:) yani kitap beni o derece kendine çekti. Violet'in ilk ejderhasıyla karşılaşması ve ejderhanın onunla konuşması ikisi arasındaki diyaloglar bana kahkaha attırdı.
Xaden. Ana erkek karakterimiz Violet'in sevgilisi gerçi kitapta birlikte oluyorlar ama sevgili lafı geçmedi ama sevgililer ve özel çekim var aralarında. Onların ilk birleşme sahnesinde Violet kendi gücüne engel olamayıp şimşeklerin çakması Xaden'in gölgelere hükmedememesi o sahnede kahkaha attım.
Ve final sahnesi hiç şaşırmadım ters köşe vardı ama ben biraz öngörülü olduğum için, ehee. Violet'in ölen abisinin ortaya çıkması falan beni hiç şaşırtmadı hatta tahmin bile etmiştim. Ve üzücü yanı şu ki kitabın sonu bana mutsuz bitecekmiş hissi veriyor. Umarım hislerimde yanılıyorumdur.
İkinci kitabı çabucak okumaya başlasam iyi olacak gibi:)
Dördüncü Kanat'ın ilk bölümlerini okurken ve ana karakter olan Violet'in o köprüden geçtiği anlarda hiç bu kadar gerildiğimi hissetmedim. Resmen sırat köprüsü mübarek orayı geçiyormuş hissiyati verdi. Aksiyon gerilim macera çok fazlaydı benim için. Bu kitabı okumadan önce gerilim aksiyon sevdiğimi bilmiyordum.
Kitabı bir günde okuyup bitirdim! Gerçi gece hiç uyumadım finali okurken güneş doğuyordu yani bu ertesi güne geçtiğimin kanıtı hatta bir ara kitaptaki harfler bulanıklaşmaya başladı çünkü yirmi dört saatten fazla gözümü harflerden hiç ayırmadım.(tansiyonum düşmüş bayıldım:) yani kitap beni o derece kendine çekti. Violet'in ilk ejderhasıyla karşılaşması ve ejderhanın onunla konuşması ikisi arasındaki diyaloglar bana kahkaha attırdı.
Xaden. Ana erkek karakterimiz Violet'in sevgilisi gerçi kitapta birlikte oluyorlar ama sevgili lafı geçmedi ama sevgililer ve özel çekim var aralarında. Onların ilk birleşme sahnesinde Violet kendi gücüne engel olamayıp şimşeklerin çakması Xaden'in gölgelere hükmedememesi o sahnede kahkaha attım.
Ve final sahnesi hiç şaşırmadım ters köşe vardı ama ben biraz öngörülü olduğum için, ehee. Violet'in ölen abisinin ortaya çıkması falan beni hiç şaşırtmadı hatta tahmin bile etmiştim. Ve üzücü yanı şu ki kitabın sonu bana mutsuz bitecekmiş hissi veriyor. Umarım hislerimde yanılıyorumdur.
İkinci kitabı çabucak okumaya başlasam iyi olacak gibi:)
Cumhuriyet döneminin tanınmış yazarlarından Orhan Kemal'e ait romanımız Baba Evi ve Avare Yıllar olarak iki bölümden oluşmakta. Türk edebiyatında çocukluktan gençliğe geçişi en iyi anlatan eserlerden biri olan bu kitabımızın toplam sayfa sayısı iki yüz yirmi bir. İlk bölümü oluşturan ''Baba Evi'' ise doksan yedi sayfa.
Kitap girişi Orhan Kemal'in hayatına ve eserlerine ayrılarak yazar hakkında ön bilgilendirme yapılmış. Orhan Kemal edebi hayatına şiirle başlamış ancak şiirin yanında deneme niteliğinde olan düzyazılar da yazmaktaymış. Orhan Kemal’in çalışmaları arasında bir roman denemesi bulan ve çok beğendiğini belirterek ona “Bırak şiiri miiri birader; hikaye yaz, roman yaz sen” diyen Nazım Hikmet'le olan tanışıklığının da bin dokuz yüz kırk yılında Bursa Cezaevinde olduğunu bu bilgilendirmelerden dolayı öğreniyoruz.
Kitabımızın ilk bölümünde yer alan eser adı Baba Evi...
Otobiyografi türündeki bu eserde kimi zaman biyografik öğelerden de faydalanılarak; toplumda saygınlığı bulunan, statü sahibi, ataerkil bir ailenin konakta yaşadığı günler anlatılır.. Önsözde yazar Adana kahvehanelerinden birinde Küçük Adamı tanıdığını sohbet sırasında onun hayatından etkilendiğini ve yazmaya karar verdiğinden bahseder. Küçük Adamın hikayesidir kitapta anlatılan ancak Orhan Kemalin hayatını az çok bilenler kurgusal karakterlerin yanında kendi hayatından derin izler taşıdığını rahatlıkla görebilirler.
Baba evinin anlatımı Çanakkale savaşlarının devam ettiği dönemde küçük adamın doğumunun dedesi tarafından askeri görevde olan babaya telgraf çekilerek haber edilmesiyle başlar. İlerleyen sayfalarda Osmanlı’nın son demlerinde zaman zaman görevi dolayısıyla başka şehirlere gitmek zorunda kalan otoriter, despot bir yapıya sahip babanın çocuklarının okumasını, onların saygın bir meslek
KARIŞIK HARFLER
Yaşanmış gerçek bir hayat hikayesi okuyacağımı biliyordum ama bir anne ile oğlunun çırpınışının içimi bu kadar yakacağını hiç tahmin etmemiştim. Sualp için ilkokula kadar her şey çok güzeldi. Kuşların sesini dinleyen, abisi Cenk ile oyunlar oynayan, etrafına neşe saçan farkındalığı yüksek bir çocuktu. Ancak okul sıralarına oturduğunda dünyası aniden değişti. Sualp ne kadar çabalarsa çabalasın tahtadaki harfler yer değiştiriyor, sayılar anlamını yitiriyordu. Öğretmeni sadece dikkat eksikliğinden şüphelenip durumu annesine söylese de çevre çok acımasızdı. Küçük Sualp tembel, ardından yapılan yanlış testler yüzünden zekaca geri yaftası vurulup ait olmadığı bir yalnızlığa bırakıldı.
Annesi Fehime, oğlunun gözlerindeki o sessiz çığlığı fark ettiğinde hayatının en büyük sınavı başladı. Hastane koridorlarında geçen bitmek bilmeyen testler ve okul değişiklikleri onları çok yıprattı. Uzmanlar bu durumun bir hastalık olmadığını, ömür boyu sürecek ağır bir DİSLEKSİ, yani özel bir öğrenme farklılığı olduğunu söylediğinde Fehime dünyada tek başına kaldığını hissetti. Çünkü bundan sonra onları dışlanmaların, ön yargıların ve zorlu bir kabullenme sürecinin olduğu bir yol bekliyordu.
Kitap, disleksinin asla bir zeka geriliği olmadığını, beynin bilgiyi tamamen farklı işleme biçiminden kaynaklanan nörogelişimsel bir durum olduğunu tıbbi altyapısıyla anlatıyor. Klasik yöntemlerle öğrenemeyen çocukların zihninin aslında nasıl özel çalıştığını söylüyor. Bir yanda kendini herkesten farklı hisseden bir çocuk,diğer yanda onun için mücadele etmekten vazgeçmeyen bir anne...
Bence kitap, bir çocuğun dünyasında sevginin neleri değiştirebileceğini gösteren çok kıymetli bir rehber.
Farklı öğrenen çocukların anlaşılma çabasını Okurken kendime sordum; bizim çocuklarımızdan beklediğimiz başarı
Pieter Bruegelin ünlü “körler” tablosuna atfedilerek hikayeleştirilmiş bir kitap. Altı kör dilenci bir sabah kendilerini resmedecek bir ressamın onları çağırdığı haberini alır. Karın tokluğuna onların resimlerini yapmak istemektedir. Bu körler TANRI (kitapta da hep böyle büyük harfler ile yazılmış) tarafından karanlık bir çukura atılmış olduklarını yinelerler bizlere. Ondan yardım dilenirler. Ancak insanlar bile onlara yardım etmekten imtina eder. Kimisi doğuştan kimisi sonradan kör olan bu körler defalarca Bruegel için poz verirler. Onları tam düşerken resmetmek istemektedir. Tabloyu incelediğinizde tam düşerken yüzleri dehşet içinde olduklarını görürsünüz. En nihayetinde Bruegel meşhur olur körler ise rezil. Tabii bu tablodan hikayeleştirilmiş bir metin. Yazar tablonun önünü ve arkasını da resmetmek istemiş bize. Ve bu fikir bana oldukça orjinal geldi. Çünkü böyle bir şey okumamıştım. Bir edebi eseri çeşitlendirmek için bulunmuş iyi bir fikir.
Yalnızlık Kime Benzer- Semih Gümüş
Yalnızlığın resmini yapacak olsam...resme kabiliyetim yok ama düşsel resimlerini yapabilirdim sanırım... Üsküdar sahilinden Eminönü'ne dalıp giden bir gölge adam çizerdim mesela...elinde sönmeye yakın bir sigara..acelesiz...ayakta bir yalnızlık...
Yürürken...eski bir mezarlığın yanından geçerken...eskimiş isimler, kurumuş kemikler, derviş ridasıyla serviler... sessizliğin örttüğü yaşanmışlıklar...şu eski mezar taşında heceleyerek okuduğum eski harfler...bir silik isim...kimsenin umrunda olmayan aşkları, hayal kırıklıkları...ne aidiyet ne illiyet...sadece yan yatmış bir mezar taşı...yanından geçip gidiyorum işte...yürürken yalnızlık...
Kitaba gelemedim hala...kitaptaki...aşkta yalnızlık...evin önündeki bir çift ayakkabı bile yalnızlık işareti aslında... İkinci bir çiftin olmayışı....dokunduğunda çekilen bir ten...azap...tekil bir yalnızlık...yanındakine ulaşamamak...gözlerine bakarken bir aynada kaybolmak... Nietzsche'nin dediği gibi. Uzun süre bir uçuruma bakarsan uçurum da senin içine bakar...ama kitaptaki...yazar düşmek istedikçe kaçan bir uçurum...
Yalnızlık çoğaltılamaz...aslında tekrarlanamaz da olsa gerek... çünkü her defasında aynı yalnızlığı yaşamaz insan...
Ve Lâl...o karşılıksız uçurum...ismi ne güzel seçmiş yazar...lâl û ebkem...konuşmayan bir mihrap sevgili...ve işte yalnızlığın hâtimesi...kime benzer yalnızlık?
Kafka kadar yalnız!!!
Gerçekten o kadar yalnız mısınız?
Kısa bir gülüş...
Franz Kafka kadar yalnız....
Kitap Yorumu : Karışık Harfler / Hatice Ildıroyuk
Özet;
Fehime için her şey oğlunun ilkokula başlamasıyla değişmeye başlar. Sualp yaşıtları gibi okumayı ve yazmayı öğrenemiyor, harfleri ve sayıları sürekli karıştırıyor, ne kadar çabalarsa çabalasın arkadaşlarıyla aynı seviyeye ulaşamıyordur. Çevresindeki arkadaşları tarafından sürekli tembel iması yapılmasına maruz kalır. Fakat öğretmeni dikkat eksikliğinden şüphelenip annesine iletsede annesi inanmak istemez ilerleyen sürede Fehime oğlunda farklı bir şeylerin olduğunu hissetmeye başlar ve uzman görüşü almaya giderler.
Yanlış teşhisler, bitmek bilmeyen testler, okul değişiklikleri ve doktorlar arasında geçen uzun bir sürecin sonunda Sualp’in ağır şekilde disleksiyle yaşadığı ortaya çıkar.
Ancak gerçeği öğrenmek her şeyi çözmez. Çünkü bundan sonra hem Sualp’i hem de ailesini; dışlanmaların, başarısızlık duygusunun, ön yargıların ve kabullenme sürecinin olduğu çok daha zorlu bir yol bekler. Bir yanda kendini herkesten farklı hisseden bir çocuk, diğer yanda çocuğu için mücadele etmekten vazgeçmeyen bir anne…
Bu kitap yalnızca bir öğrenme güçlüğünü değil, anlaşılmaya çalışan bir çocuğun ve onunla birlikte mücadele eden bir ailenin hikâyesini anlatıyor kesinlikle.
Yorum;
Bazı kitaplar büyük olaylarla değil, anlattıkları hayatlarla dikkat çeker. Buda o kitaplardan biriydi. Disleksi hakkında bilgi verirken bunu kuru bir anlatımla değil, bir çocuğun ve ailesinin yaşadıkları, mücadelesi ve çabası üzerinden anlatılmış. Bu yüzden okurken sadece Sualp’in yaşadığı zorlukları değil, bir annenin çaresizliğini, umudunu ve vazgeçmeyişini de okuyorsunuz.
Özellikle eğitim hayatında farklı öğrenen çocukların yaşadığı ön yargılar ve yanlış anlaşılmalar hatta dışlanmalar üzerine düşünmemi sağlayan bir kitaptı. Bence kitabın en