Öldürmedi süründürdü...
Daha sonra düzenlenmek üzere buraya şu an kitabı bitirdiğim anki duygularımla bir not düşmek istiyorum ; süründüm...Kitap bitene kadar en çok hissettiğim şey buydu...Herkes bu kadar beğenirken beni bunca daraltan şeyi çözemedim, hatta neden bu kadar popüler olduğunu ve özellikle bizim ülkemizde bu kadar rağbet gördüğünü anlamadım...Hikayesi farklı olsa da anlatılanlar düşünce dünyasındaki "aslında buydu istediğim ama yaşadıklarım bunlar" ifadeleri çok tanıdıktı, bir çok cümleye şapka çıkarsam da daha önce hiç duymadığım okumadığım şeyler de değillerdi. Sürekli düşünce dünyasında süzülmeler , yabancı kelimeler -ki bazıları çevrilmemişti- , zamandaki geçişlerdeki kopukluk, insanlar insanlar ve yine insanlar okurken bol karışıklığa sebep oldu.Yazıların puntolarının küçüklüğü , seçilen yazı tipi okuma açısından hiç keyif vermedi, özellikle Prado' nun notlarının olduğu bölümler-ki kitabın en değerli yerleriydi- çoğu zaman telefondan okudum o yüzden. İçeriğinden bahsetmek istemiyorum çünkü beğendiğim ya da etkilendiğim bir kitap olmadı, üstelik okuma aşkımı da biraz törpüledi diyebilirim :( Eğer düzenleme yaparsam içeriğinden de bahsederim sonra.
Çok uzatmadan aksiyon seviyorsanız okumayın derim ama psikolojiye ilginiz var iç dünyaya yolculukları , tahlilleri seviyorsanız okuyun.
Reklam
Kusma kulübü...Kitapla ilgili tam olarak ne hissettiğimi anlatamıyorum,şu an bitirdim ve birbirinden farklı düşünceler kafamın içinde uçuşuyor...Sanırım en net ifade ,bu bir vicdan muhasebesi meselesiydi.Kitapta 32 yaşındaki Umut'un hayata tutunmakla hayattan kopmak arasında kalan içsel düşüncelerine yolculukları anlatılıyor.Neresinde yer almalıydı bu şehrin,bu gezegenin; parlak ışıkları mı seçmeliydi,yoksa açlıktan ölenlerin intikamını almayı mı...Bir sürü karakter,bir sürü hikaye,bir sürü acı...Okurken çoğu yerde içimin kasvetle daraldığını,bir çoğunun da gerçeğe yakınlığının acımı daha da artırdığını söylemeliyim.
Bazı yazarların bunu kendilerine nasıl yaptığını anlayamıyorum; bu ,nasıl bir düşünce dünyası,nasıl bir muhakeme,nasıl bir bakış açısı...Benim okurken üzerime çöken bu hüznün ağırlığını ,yazarken kim bilir yazar nasıl hissetmiştir...
Okuyun ya da okumayın diyemem,sadece okuduğum en ilginç kitaplardandı diyebilirim.
Kitabı okumama vesile olan sevgili arkadaşıma da buradan teşekkürlerimi iletiyorum :)
Hayat varsa Umut vardır.
Bu kitabın benim açımdan en etkileyici yanı ,yaşadıklarına rağmen yazarın intiharı sadece bir kere düşünmesi...
Kitabın yazarı,20 yaşında mezuniyet günü sevgilisiyle trafik kazası geçiren hocalarına göre matematik dehası bir genç olan Antoni. Kaza anında sevgilisi ölür ve Antoni'nin yüzü paramparça olur ve geçirdiği estetik ameliyatlar sonucu kendi tabiriyle yeni bir Salvador Dali tablosuna benzer.Kazadan sonra Antoni tam 15 yıl boyunca kendine göre kuş hayatı yaşar,bir yerde sadece 3 ay kalır,internet üzerinden matematik dersleri verir,fiziksel olarak annesi dışında kimseyle görüşmez ve sadece geceleri dışarı çıkar.Buna rağmen intihar etmeyi sadece ilk yıllarda düşünür,sonra der ki,nefes alıyorsam umut var :)
Sonra bir gün yönetmen Almodovar ile tanışır.Almodovar Antoni'ye yeni bir buluş gibi bakar ve hayatını filme almak ister. Antoni artık karanlıkların prensi değil kameraların kralıdır :) Ve bu süreçte Antoni yeniden aşık olur ,yeniden hissetmeye başlar.Lisa , unuttuğunu sandığı dünyalara götürür O'nu.
Çok kısa olmasına rağmen benim açımdan altı çizilecek tonlarca cümle ve ifadenin bir arada bulunduğu bir kitaptı.Çok beğenerek okudum.Benim için farklı bir dünyaydı.
Her gün en ufak şeylerden bile dünyamızın yıkıldığı düşünülürse herkese bir Antoni ruhu lazım ;)
Bu bir masal...Bir varmış bir yokmuşu olmasa da ,insanların yaşadıklarını ,yaptıklarını ,acılarını acıttıklarını gürgen ağacının dilinden anlatan, büyükler için bir masal...Sayfaları akıp giden kısacık;"hayır bitmiş olamaz,böyle bitmiş olamaz ,"isyanıyla okuyacağınız bir masal...
İçinde umudun ,umutsuzuğun ,hayallerin hayal kırıklıklarının ,bekleyişlerin...günlerce aylarca bekleyişlerin olduğu bir masal...
Okuduğum ilk Hasan Ali TOPTAŞ kitabı.Yazarın gerçek hayatı,duyguları,yaşantıları bir gürgen ağacı vasıtasıyla anlatmasına hayran oldum...Ah o sonlar yok mu,beni en çok son sayfalar etkiledi,son dört sayfa da ağzım açık kaldı diyebilirim...
Her satırını severek okudum...Mutlaka okuyun...
Aynı Yıldızın Altında kitabını çok severek okumuştum,belki o kitaptan dolayı beklentim fazla yüksek oldu...
İlk bölümleri hatta diyebilirim ki ilk 250 sayfası ;"hadi olayları iç içe geçirelim,gizem yaratalım " zorlamasıyla yazılmış gibiydi,okurken ilerlememesi çok yordu beni.Son 80 sayfası güzeldi,daha eğlenceli,daha akıcıydı.
Kitap ,sekiz yaşında iki çocuğun bir gün parkta gezerken intihar etmiş birinin cesedine rastlamaları ve ana karakterlerden Quentin'e göre muhteşem ötesi olan Margo'nun o yaşta ettiği bilgece tespit ile başlıyor.
Quentin 'e göre hayat Margo demek; yaptığı söylediği yediği giydiği her şey özel,her şey diğerlerinden farklı...
Lise mezuniyetlerine bir kaç gün kala Margo,bir den ortadan kaybolur,kendi isteğiyle tabi...Onun kahramanı olmayı amaçlayan Quentin ,Margo'nun arkasında bıraktığı ipuçlarını takip etmeye başlar...Bu arada bu yolculuk içsel hesaplaşmalara;"aslında neyim ne olmak istiyorum," sorgulamalarına dönüşür...
İşte böyle bir kitaptı; 16 yaşındaysanız dünyayı kurtarabilirsiniz,her şeyi yapacak gücünüz cesaretiniz var demektir...Ama 17 olduğunuzda ne olur ne değişir bilinmez...
Benim açımdan tam bir hayal kırıklığı ve vakit kaybıydı diyebilirim...
Reklam