Karmaşık bir eylem modelinin görünüşte gereksiz bileşenlerini bile benimsemek biz insanlar için karakteristiktir. İnsanlar hiper taklitçidir. Örneğin iki yaşındaki çocukların öğrenme yetisini şempanzelerinkiyle karşılaştıran bir çalışmada, çocukların,alternatif bir teknikten daha verimsiz olsa bile öğretilen bir tekniği olduğu gibi benimsedikleri gösterilmiştir.Görev, istenen bir nesneye (tatlı gibi) ulaşmak için tırmık benzeri bir alet kullanmayı gerektirir. Tırmık, deneklere -şempanzelere ve çocuklara-dişleri aşağı bakacak şekilde sunulur. Nesneye böyle ulaşmak zordur ve boyutu nedeniyle genellikle dişlerin arasından kayıp gider. Çocuklar görevi yetişkin bir deneycinin gösterdiği gibi, yani tırmığı elverişsiz bir yönde tutarak yerine getirmeye çalışır. Birçok şempanze ise bu dezavantajı görüp tırmığı ters çevirir. Başkalarının eylemlerini körü körüne taklit etmek, sandığımızın aksine maymunlardan ziyade insana özgü tipik bir davranıştır.