hasci
@hasci
306 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Kitabı alırken Justaway'le konuşuyordum. Sordum. "Balolu bi şeyse istemiyorum, sıkıldım" dedim. Öyle ama güzel bir aşk hikayesi, sen seversin dedi.
Güzel bir aşk hikayesi miydi emin değilim. Partiler benim sıkıldıklarımdan farklı bir coğrafya ve zamana ait oldukları için çok batmadı. Dil ve anlatım güzeldi. Yazarın başka bir kitabını da okumak isterim.
Kitabım yoktu. Selçuk'ta birkaç kırtasiye dolaştım. Kitap bakımındam çok fakirdiler ama Aytmatov kitapları böyle kırtasiyelerde bile bulunuyor.
Gün Olur Asra Bedel'in evreninde geçmesi çok hoşuma gitti. O kitaba bayılmıştım. İki kitabın arası daha kısa olsa iyiydi aslında; karakterleri biraz unutmuşum. Yine de böyle bir yolculuk (hem de aynı kitabı tekrar okumadan) güzel oldu.
Aytmatov hemen her kitabında bireylerin sosyalist rejimde yaşadığı zorluklara yer veriyor. Bu kitapta doğrudan söylüyordu.
Duygu, mekan, insan aktarımı bildiğimiz gibiydi, güzeldi.
George Orwell ve Ursula'nın ilham aldığı yazar olarak tanıtıldı bana. Kitabı okuyunca 1984'ü ne derece etkilediği belli oluyordu. Hep var olacak bir mantık, duygu ayrımını distopya üzerinden ele alıyordu. Matematiksel bir düzenin hakim olduğu sistemdeki çatlağı oluşturacak şeyin aşk olması başlangıçta biraz bayağı hissettirdi ama sonradan kabullendim.
Ayrıca metin, yazılma sebebi olarak başka uygarlıklara ulaştırılmak istenen bir not formatında idi. Severim.
Farklı kitaplardan yazıların toplandığı "seçme" bir kitap. Bu seçimi Aziz Nesin kendisi yapmış. Yazılar birkaç başlık altında toplanmıştı. En kalabalık başlık Gülmece Öyküleri idi. İçlerindenbr tanesine gerçekten hıkır hıkır güldüm. Okumaya devam etmek için sık sık gülme arası vermem gerekti. Onun dışındaki yazılarda buna yakın bir şey bulamadım. Hepsinin çekirdeği saygı duyulacak konulardı. Toplumu izleyen, gören ve dert edinen birinin yazabileceği türden meseleler... Fakat bunların yazıya aktarılışında bir yavanlık seziliyordu. Çekirdeğin etrafını kaplayan dolgu tekrarlara sahip ve tatsızdı.
Orhan Kemal'den roman okumamıştım ve bunu gerçekleştirmek uzun zamandır aklımdaydı. Şimdiye kadar Steinbeck ve Yaşar Kemal'i birbirine benzetiyordum; şimdi bu eşleştirmeye Orhan Kemal de dahil oldu.
Dışardan bakıldığında hikaye basit ve net: üç arkadaşın çalışmak için köyden çıkıp Çukurova'ya gitmesi. Tüm bu süreç çok zengindi ve asıl olayın bütünlüğü her daim korunmuştu. Dil olarak da bir insan tarafından meydana getirildiğini düşündürmeyecek o sınırı aşmıştı. Yine Yaşar Kemal okurken sıklıkla karşılaştığım, köyden, nenemden, annemden bildiğim eski kelimeler burada da vardı, çok hoşuma gitti.
Sıkılmadım bu insanların hikayesini okumaktan. Hatta iştahımda bir azalma bile yok. Avrupa'nın balolarından sıkıldım, İstanbul'un aşklarından ve konaklarından sıkıldım ama Anadolu'dan değil.
