Hasret Keskin
@hasreett_
kaybettiğim okuma alışkanlığımı geri kazanmaya çalışıyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Orozkul Keşke Ölse.
Aytmatov'un favori yazarlarımdan olması sebebiyle midir bilmem ama bir solukta okudum kitabı.
Kitap Kırgızların bir efsanesi olan Maral Ana Destanı'nı ve bu destana tüm benliğiyle inanmış dede ve torununu, bu ikilinin ailesini ele alıyor. Herkesten uzakta, dağlarda yaşayan 3 aile ve bu aileler arasındaki çatışma, kitap boyunca işleniyor. Amacım kitabı özetlemek değil, fikirlerime ve yorumlamaya geçiyorum. Spoi var ileride dikkat ett.
Dedenin torunu dışında herkes tarafından itilip kakaılıp hor görülmesi, aşağılanması, rencide edilmesi, gururunun hiçe sayılması o kadar acı vericiydi ki... Başta damadı olacak o adam, karısı, kızı, tanımadığı insanlar; herkes kullanıyor çıkarları için. Çünkü dede kendine değer vermeyi öğrenememiş bir adam. İnsanlara gösterdiği saygıyı kendine göstermeyi bilmiyor. Son sahifelerde biraz da olsa değişmeye başlar gibi olsa da otoriter damadı hemen bastırıyor bu başkaldırışı. Buradan basit bir hayat dersi çıkarmak mümkün aslında: İnsanlara kendimize saygı duyduğumuzu ve onlardan da saygı beklediğimizi saygı göstererek belirtmemiz icap eder. Bu gerekliliği ezildikten sonra değil, her daim aklımızdan çıkarmamamız gerek. Aksi takdirde "sen böyle değildin, noldu da değiştin?" cümlelerini duymamız işten bile değil.
Dedeye göre Kırgızları ayakta tutan, onları kötülükten koruyan Maral Ana'ydı. Maral Ana kutsal ve dokunulmazdı, ona hürmetsizlik etmek dünyadaki en büyük kötülüktü. Fakat hikayenin sonunda Maral Ana'yı da yine kendisi vurdu. Torununu da Maral Ana dolayısıyla kaybetti. Maral Ana onları ziyarete gelmeseydi bu felaketler de başına gelmeyecekti. Körü körüne inandığı gerçek belki de esasen yanlıştı. Gerçek yanlış olabilir mi? Olabiliyormuş.
Olay örgüsü güzel ve akıcı işlenmişti. Ama bazı şeylere fazla anlam yükleyip devamında bu şeylerden