Hasrett
@hasrettaydn
" Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım. "
Ben okuduğum kitapları sindirerek yavaş yavaş okumayı tercih ediyorum. Bazıları bana " unutmuyor musun böyle uzun zamanda okuyunca?" diyor ama ben kitapların tadını asıl o zaman alıyorum ve bu kitabı da bir haftada bitirdim. Yazarın diğer meşhur kitabı olan Uçurtma Avcısı kitabını okurken baştan sonra kitaba sarılmış, bir sonraki sayfayı merak ederek okumuştum. Bu kitapta pek fazla bu duyguyu yaşamadım ama yazılmış olan hikaye beni kendine elbette çekti. Kitabın can alıcı noktaları var. Tabiri caiz ise 'insanın burnunu sızlatan'. Kitabı daha bitirmemişken " Uçurtma Avcısı kadar beğenmedim, beni etkilemedi" diyordum ama şuan haksızlık yaptığımı düşünüyorum. Bu sefer Khaled Hosseını o kadar güzel ve insanı hüzünlü bir mutluluğa bürüyen kitap yazmış ki...
Uzun kafın kısası, ister betimlemeleriyle olsun, ister yazarın üslubuyla olsun çok beğendiğim bir kitap oldu. Okumayan varsa okumaya değecek bir kitap olduğunu söyleyebilirim :)
Kitap asla umudumuzu kaybetmemiz gerektiğini o kadar güzel anlatıyor ki. Üslubu asla yormuyor ve fazlasıyla akılda kalıcı bir kitap. Farklı meşguliyetler yüzünden bu güzelliği geç bitirdim, sıkıcı olduğundan asla değill :)) tavsiye ediyorum, çerez niyetine okunabilecek bir kitap
Benim gibi içinde psikoloji olsun, insanların davranışlarını anlatsın ama bilimsel kelimeler olup beni sıkmasın diyorsanız buyurun size Gülseren BUDAYICIOĞLU. Yazmış olduğu kitaplarında insan psikolojisinin neyi neden yaptığını veya yapabileceğini o kadar sade ve herkesin anlayabileceği bir dille anlatmış ki hayran olmamak elde değil. Kitabın ortalarına doğru sıkıldığımdan uzun bir ara vermiştim ama son 50-60 sayfasında gözyaşlarım yüzünden satırları okumakta zorlandığımı itiraf etmeliyim :). " Bu tarz kitaplar psikolojini bozmuyor mu?" diye tepkiler alıyorum çevremden fakat bu tarz kitapları okurken hikayenin acıklı, dramatik kısmına değil de davranışların nedenlerini anlamaya odaklarsak harika bir ders çıkarmış oluruz :)
Livaneli'nin okumuş olduğum her kitabına ayrı bir hayranlık duyuyorum. Kullandığı cümle yapısı o kadar naif ve hoş ki, okurken tabiri caizse su gibi akıp gidiyor. Kitabın sonunu okuduğumda olayı anlamak için bir kaç sayfa önceye gidip tekrar okuma gereği duydum ve sonunda kendimi elimle ağzımı kapatırken buldum (abartısız) :)
