Varlığın içinde bir neşe kımıldar durur. Kalbimizi ancak kainatın büyük ritmine yasladığımızda hissedebileceğimiz bir neşe. Onu kimse gasp edemez ve zorla elimizden alamaz. Kendi özüne değebilen, tenden içre canı, benden içre beni fark edebilen ve ötelerden gelen o lâhuti sese kulak kesebilen ruhlar daima o neşe üzeredirler. Etrafımızda ki âlemle beraber dönüp durmanın, hâlden hâle girmenin, akıp gidebilmenin neşesi
Lokman Hakim'in mûteber kitaplarda nakledilen nasihatlerinden bazıları da şöyledir: "Ey oğlum! Anlayışsız kimseye bir meseleyi anlatmak, ağır bir kayayı yerinden oynatmaktan daha zordur."
*" Ey oğlum Öyle arkadaş seç ki, ayrıldığınız zaman, ne sen onları, ne de onlar seni dillerine dolasınlar!"
"Lokman oğluna dedi ki:
Alimlerin meclislerinde bulun! Hakimlerin sözlerini dinle! Çünkü Allah, yağdırdığı bol yağmurla ölü toprağı dirilttiği gibi ölü kalbi de hikmet nûruyla diriltir"