Ya ejderhalar sandığımız kadar korkunç değilse?1000Kitap
Çocuklara yıllarca "korkma" dedik. Ama belki de asıl öğrenmeleri gereken şey... Önce anlamaya çalışmak.
Bay Kabuk ve Ejder, ilk bakışta bir macera kitabı gibi görünse de satır aralarında çok daha büyük bir mesaj taşıyor.
Bazen en çok korktuğumuz kişi, sadece anlaşılmayı bekliyordur.
Bu hikâye çocuklara;
Dış görünüşe göre karar vermemeyi,
Empati kurmayı,
Cesaretin korkusuz olmak değil, korkuna rağmen adım atmak olduğunu anlatıyor.
Ebeveynler için ise ince ama güçlü bir hatırlatma bırakıyor:
Çocuklara sadece "iyi insan ol" demek yetmez. Onlara, farklı olanı tanımayı ve anlamayı da öğretmeliyiz.
Bazı kitaplar okunur ve biter. Bazıları ise çocuğun kalbine sessizce yerleşir.
Bay Kabuk ve Ejder işte tam da o kitaplardan biri.
Puanım: 9/10
Sence çocuklara öğretilmesi gereken en önemli değer hangisi? Yorumlarda konuşalım.
Hazinemi aramak için çıktığım bu yolda kaybolduğum gerçeği ile yüzleşmek de uzun bir zamanımı aldı, herkes kişisel menkıbesini kolayca bulabilir mi, yoksa bu yıllar alan bir uğraş mıdır? Benim hazinem nerede? Kişisel menkıbem ne? Onu ne zaman bulacağım ve onu bulduğumu nasıl anlayacağım?
Çıkılan yolda karşılaşılan hiçbir şeyden şikayet etmeden ne istediğini bilerek ve kendi kendine koyduğun engellere takılmadan devam edebilmen için hazırlanmış muhteşem bir yolculuk... İstediğin her şeye bugün ulaşmış olsaydın ne için günlerine devam edecektin? İnsan amacı olmadan nasıl yaşar? Kendine göre mutluluk olarak nitelendirdiği şeye ulaşma çabası olmazsa yoluna nasıl devam eder? Tam da bunları değerlendirerek ilerlersek eğer hayat boyu baktığımız her şey değişecek ve bununla birlikte ulaşmak istediğimiz her şeye bir adım daha yaklaşacağız, belki o bizden uzaklaşmaya devam edecek ama yolda görmemiz gereken her şeyi gördükten sonra muhakkak oraya ulaşacağız...
Kısa bir inceleme yerine sayfalar dolusu soru sorsam sanki kitabı daha iyi açıklar, net bir çıkarım yerine herkese almak istediğini veren muhteşem bir kitap...
"Vardığımı sandığım her noktada kendime bir hatırlatma"
Mazide kalan okumalarımdanTarihi Roman
TANRI CLAUDIUS
ROBERT GRAVES
Tanrı Claudius, Robert Graves’in Ben, Claudius romanının devamıdır. Roma İmparatorluğu’nun en çalkantılı dönemlerini, bizzat Claudius’un ağzından dinleriz.
Çocukken geçirdiği hastalıklar nedeniyle kekeme, topal ve içine kapanık bir çocuk olan Claudius, ailesi tarafından hor görülür. Herkes onun akılsız ve önemsiz biri olduğunu düşünür. Ancak bu dışlanmışlık aslında onun en büyük koruyucusu olur; çünkü Roma sarayındaki iktidar mücadelelerinde dikkat çekmez ve hayatta kalmayı başarır.
Claudius aslında bir budala değildir; aksine tarih bilen, düşünen, insanları iyi gözlemleyen biridir. Kitaplara, tarihe ve öğrenmeye tutkuyla bağlıdır. Roma sarayında herkes onu küçümserken o çevresindeki insanların gerçek yüzlerini görür. En büyük avantajı ise kimsenin onu ciddiye almamasıdır; böylece zekâsını gizleyerek hayatta kalır.
Roman boyunca Claudius bize Roma’nın büyük isimlerini anlatır. İlk imparator Augustus, güçlü ve siyasi zekâsıyla öne çıkan Livia, kuşkucu ve acımasız Tiberius, deliliğiyle Roma’yı dehşete düşüren Caligula ve diğer birçok tarihî kişilik Claudius’un gözünden hayat bulur.
Özellikle Caligula dönemi, sınırsız gücün bir insanı nasıl değiştirebileceğini gösterir. Roma’nın korku, suskunluk ve çıkar ilişkileriyle nasıl çürüdüğünü Claudius’un gözlerinden görürüz.
İktidar için yapılan entrikalar, cinayetler ve ihanetler arasında Claudius hiç istemediği halde Roma tahtına yükselir. Herkesin küçümsediği bu adam artık imparator olmuştur.
İmparator olduktan sonra halkın sorunlarını gören, devlet işleriyle ilgilenen ve bazı önemli reformlar yapan bir hükümdar olur. Britanya’nın fethi onun döneminin en önemli olaylarından biridir. Ancak içinde taşıdığı eski Roma Cumhuriyeti sevgisi ile sahip olduğu imparatorluk makamı arasında büyük bir
Hyunam Dong kitabevi kitabını bitirdim
Kitap, okuyucuya adeta sıcak bir fincan çay tadında bir dinginlik sunuyor; yavaşlamayı ve kendi iç sesini dinlemeyi öğütleyen, şifalı bir hikaye.
Arayış ve Aidiyet: Karakterlerin kendilerini yeniden inşa etme süreçleri, iş hayatının ve toplumsal beklentilerin yarattığı yorgunluğu yaşayan herkes için çok tanıdık ve samimi bir yolculuk.
Kitabın Ruhu: Sadece bir dükkan hikayesi değil; okumanın, paylaşmanın ve küçük topluluklar kurmanın insanı nasıl iyileştirebileceğine dair umut verici bir hatırlatma.
Duygusal Derinlik: Büyük olaylardan ziyade, gündelik hayatın içindeki küçük ama anlamlı değişimlere odaklanması, kitabı oldukça gerçekçi ve dokunaklı kılıyor.
Bir okuyucu olarak bu kitapta beni çeken şey, büyük cümlelerin arkasındaki sadelik oldu. Hacı Bektaş Veli’nin öğretisi insana yüksekten bakmıyor; aksine insanı kendi içinden yakalıyor. Okurken şunu hissettim: Tasavvufun özü hep,uzaklarda aranacak bir sır değil; insanın kendi içindeki dağınıklığı toparlayabilmesi, merhameti zayıflık sanmaması, adaleti öfkeyle karıştırmaması ve en önemlisi kendi içindeki zalimi fark edebilmesidir.
Mevlânâ’da aşkın, İbn-i Sînâ’da aklın, Hacı Bektaş Veli’de ise insan olma ahlakının başka bir hâlini görüyorum. Her âlim, insanın başka bir kapısını aralıyor. Kimi kalbe sesleniyor, kimi akla, kimi vicdana… Bu yüzden böyle metinleri okumak benim için sadece bilgi edinmek değil; farklı zamanlarda yaşamış büyük zihinlerin dünyaya baktığı yerden bir anlığına bakabilmek gibi.
Her âlimin görüşüne sahip olmaya çalışmak, onların hakikat arayışındaki inceliği anlamaya yaklaşmak bence bir çeşit sihir. Çünkü insan okudukça yalnızca yazılanı değil, kendi içindeki karşılığını da görmeye başlıyor. Hacı Bektaş Veli’nin bu kitabı da bende tam olarak böyle bir yerde durdu: Sade görünen ama insanın iç disiplinine ve vicdan terazisine dokunan derin bir hatırlatma olarak.
Hacı Bektaş Veli - Kuvvetini Mazluma Değil Zalime KullanMesud Topal · Destek Yayınları · 202590 okunma
Bir Mimoza Masalı
Herkese merhabaa
Nabersinizzz?
Kitap yorumuma başlamadan önce bu kitabın ikinci kitap olduğunu ve bundan dolayı spoiler olabileceğini belirtmek isterim.
İlk kitapta aileleri yüzünden yarım kalmak zorunda olan Liza ve Poyraz’ın lise aşkına şahit olmuştuk. On yıldır değişmeyen tek şeyleri belki de aşklarıdır.
İnsan ne kadar da geçmişini geride bırakmak istese de geçmiş her daim peşindedir. Tıpkı karakterlerimiz gibi. Liza ne kadar iyileşmek istese de ailesi sınırlarını bir o kadar aşmakta. Ama Liza artık ne güçsüz genç bir kız ne de yalnız. Yanında Poyraz’ı vardır. Birlikte kaybolan yıllarının intikamını almak için savaşmaya hazırlardır. Ama bu intikam arzusu mutluluklarına engel olabilir mi?
Poyraz aşkının intikamı için uğraşırken bir yandan da babalık duygusunu karakterine işliyordur. Talya, onun biriciği, biricik kızı.
Doğdukları ailede göremediği sıcacık sevgiyi oluştukları ailede görmekteler Liza ve Poyraz.
Aile demişken Liza’nın annesinin o dipsiz bucaksız nefreti, o dondurucu soğukluktaki sevgisizliğini de öğreniyoruz bu kitabı okurken.
Yağız ve Leyla… Onların sevgi dili “atışmak” olsa gerek. Okurken onları yüzümde hep bir tebessüm. Leyla ve Yağız’ın o tatlı hallerine şahit olmak, kitabı okurken bana çok iyi geldi.
Yazarımız 640 sayfalık kitabı öyle bir kurgulanmış ki su gibi akıyor yani sayfa sayısı asla sizi korkutmasın. Kaleminin akıcı olması özellikle reading slump sürecindeyken çok iyi geliyor şahsen bende öyleydi. Finalini de mükemmel yapmış tıpkı ilk kitaptaki gibi. Tavsiye ederim ve bu arada dipnot olarak şunu demeliyim ki Poyraz karakteri kitap karakteridir gerçek hayatta aramayınız.(bu kendime bir hatırlatma daha çok.)