İnsanlar ikiye ayrılır; zorda hatırlayanlar ve işi bitince unutanlar.
Vefa hakikatin aynasında parıldayan en temiz cevherdir ve sadece o aynaya bakmayı bilenlerin harcıdır.
Zorda kalıp kapıyı çalanların gürültüsü geçer, işi bitince sırtını dönenlerin gölgesi silinir; fakat vefayı bir ahlak, bir yaşam kılavuzu edinenler, zamanın solduramadığı o müstesna gönüllerde ebediyen baki kalır.
Çünkü vefa, sadece bir hatırlayış değil; ruhun asaletini, hakikate olan sadakatini her şartta koruyabilme asaletidir.
___ /Güven Taşdemir