Çok derin ve çok detaylı bir Hitler kitabı değil. Büyük boy kuşe kağıttaki fotoğraflar, belgeler vb açısından bol ve verimli. Genel bir Hitler okuması için giriş kitabı diyebilirim. Genelde bilinen şeyler var zaten. Ben daha çok bol fotoğraflı olmasını sevdim. Doyurucu bilgiler için daha kapsamlı kitaplar okunur. Heee, Hitler'e ne kadar zaman ayırırsınız onu bilemem tabii ki. Kitap daha ziyade görsel tarih olarak kitaplığımdaki yerini aldı.
1826 sonbaharının puslu günleri. Zindanda bir müderris, arastada bir mücellit, Kapalıçarşı'da bir elmastıraş. Sarayın en değerli mücevherini çalmaları gerekiyor. Bir cündiye ihtiyaçları var, bir de hırsıza.
Peki ya hırsız aşık ise?!..
Sadakat, ihanet, güç ve tarihin yükünü anlatan bir kitap. 5 kişi. 5 takma ad. Birlikte ilerleyelim derken kimin kime güveneceği bilinmez oluyor. Nerdeyse kendilerinden şüphe edecek duruma geliyorlar. Başlangıçta kitaba adapte olamadım, uzun sürede elimde kaldı ama okumaya fırsat bulamadığım için oldu. Özellikle sonlara doğru elimden hiç bırakmak istemedim.
Elmas da elmas ama heee.
Bazı karakterler bedel ödemek zorunda kalmasa idi keşke, üzüldüm.
Bu kitabında, eski kitaplarındaki tadı buldum diyebilirim. Gayet iyiydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap kulübümüzün okumalarına dahil etmek için tercih ettiğim eserlerden biriydi. Kitap seçildi, ama sonrasında baskısının tükendiğini öğrenip değiştirmek durumunda kaldım. Okuma ateşi içime düşmüştü bir kere, ben de yola tek başıma devam ederek, Fournier’ü de ilk kez okumanın heyecanıyla ‘Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam’ ve ‘Nereye Gidiyoruz Baba?’yı okudum. Birbirinin devamı olmadığı gibi, aslında devam kitabı hissi de veriyorlar bir nevi. 2008 yılında yazar ‘Nereye Gidiyoruz Baba?’ile Prix Femina Ödülü kazanmış.
Nereye Gidiyoruz Baba? oldukça can yakıcı bir anlatı. Geceyarısı kitabın konusuna hakim olmayarak, nasılsa ince ve hemen biter düşüncesiyle başladığım bu serüven, sayfaları çevirdikçe hafife almanın pişmanlığı ve tahminimin çok ötesinde vuruculuğuyla soluğumu kesti ve beni huzursuz ederek iyi bir ders verdi. Daha önce Kenzaburo Oe’nin ‘Kişisel Bir sorun’ anlatısıyla aynı hisleri yaşamıştım ve gerçekten insanı rahatsız eden, düşünmeye iten taraflarını görmemek için ama olmak gerekiyor. Yazardan iki ‘özel çocuğa’ (engelli kelimesini reddediyorum) sahip olmanın zorluğunun anlatısı okuyoruz. Hatta Fournier o kadar cesur ve kimi zaman itici olabiliyor ki, özel iki çocuk sahibi olmayı ‘Benim dünyam iki kere karardı’ cümleleri beni oldukça zorladı, bir yandan da empati kurmadan ve onlara sahip olmadan cümlenin sahibini yargılamanın kolaya kaçmak olduğunu da düşünüp kendimi eleştirdim.
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam; diğer kitapta baba olarak anlatıcı iken, burada kendi çocukluğunun anılarını bizlere aktarıyor. İki eseri de art arda okumanız taktirde etkileyici nüansları yakalamanız daha olası ve öteki kitapla çapraz bağlantıları fark etmek, ‘heee, demek ki bu yüzdendi. Demek sebebi buymuş’ gibi cümleler kurdum açıkçası okurken. Fournier’ün kitaplarında
Kitap kulübümüzün okumalarına dahil etmek için tercih ettiğim eserlerden biriydi. Kitap seçildi, ama sonrasında baskısının tükendiğini öğrenip değiştirmek durumunda kaldım. Okuma ateşi içime düşmüştü bir kere, ben de yola tek başıma devam ederek, Fournier’ü de ilk kez okumanın heyecanıyla ‘Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam’ ve ‘Nereye Gidiyoruz Baba?’yı okudum. Birbirinin devamı olmadığı gibi, aslında devam kitabı hissi de veriyorlar bir nevi. 2008 yılında yazar ‘Nereye Gidiyoruz Baba?’ile Prix Femina Ödülü kazanmış.
Nereye Gidiyoruz Baba? oldukça can yakıcı bir anlatı. Geceyarısı kitabın konusuna hakim olmayarak, nasılsa ince ve hemen biter düşüncesiyle başladığım bu serüven, sayfaları çevirdikçe hafife almanın pişmanlığı ve tahminimin çok ötesinde vuruculuğuyla soluğumu kesti ve beni huzursuz ederek iyi bir ders verdi. Daha önce Kenzaburo Oe’nin ‘Kişisel Bir sorun’ anlatısıyla aynı hisleri yaşamıştım ve gerçekten insanı rahatsız eden, düşünmeye iten taraflarını görmemek için ama olmak gerekiyor. Yazardan iki ‘özel çocuğa’ (engelli kelimesini reddediyorum) sahip olmanın zorluğunun anlatısı okuyoruz. Hatta Fournier o kadar cesur ve kimi zaman itici olabiliyor ki, özel iki çocuk sahibi olmayı ‘Benim dünyam iki kere karardı’ cümleleri beni oldukça zorladı, bir yandan da empati kurmadan ve onlara sahip olmadan cümlenin sahibini yargılamanın kolaya kaçmak olduğunu da düşünüp kendimi eleştirdim.
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam; diğer kitapta baba olarak anlatıcı iken, burada kendi çocukluğunun anılarını bizlere aktarıyor. İki eseri de art arda okumanız taktirde etkileyici nüansları yakalamanız daha olası ve öteki kitapla çapraz bağlantıları fark etmek, ‘heee, demek ki bu yüzdendi. Demek sebebi buymuş’ gibi cümleler kurdum açıkçası okurken. Fournier’ün kitaplarında
Herkese selamlar
Bugun size kalemini cok sevdigim sevgili @goncakirrr in son bebegi #sokağındansı serisinin ilk kitabi #aşkritmi yorumu ile geldim. Tam bir giriş kitabiydi ama diger kitaplardan farkli olarak daha baslar baslamaz ilk sayfalarda bir c*nayet işlendi ve beni hemen kitaba cekti. "Ay ne oluyor, ne oluyor?" derken hooop bir bakmisim kitabin sonundayim. Simdi bekle ki devamı gelsin
Kitapta bir an bile heyecan veya tempo düşmedi. Ciddi anlamda sonuna dek süren gizem ve heyecan ile, bir de en güzelinden yer alan ask ile cok keyifli bir okuma oldu. Tek sıkıntım su anda tek taraflı anlatimdi. Devam kitaplarinda bu olmaz diye umut ediyorum. Zira ana erkek karakter Kartal'in bakis acisina deli gibi ihtiyacım var. O nasil birseydi oyle? Resmen laflarına tavirlarina dibim düştü Hangi birini anlatıp sizi de ona asik etsem ki veya etmesem sadece bana mi kalsa
Gerci Metis varken işim zor
Metis demişken yaşından mıdır nedir yasadigi travmadan kaynakli korkan, her ne kadar harika dans edip kendine bir grup kurup onlari koordine eden biri olsa da aslinda ozguveni olmayan bir kızdı. Yanındaki arkadasi olmasa hali niceydi. sagolsun hep o kiz akil verdi de azicik gözü açıldı. Bir de demez mi ben biliyorum, eminim diye Heee gorduk harika kararlar aldın cidden. Yani tamam Kartal'i öyle gorunce kirilmakta cok haklısın da oyun yapmana ne gerek vardi bacim? Olgun bir insan gibi konuşup unlu ask doktoru Aşkım Kapismak'in kadinlara her zaman dedigi gibi yapsaydın ya anladın bence sen onu, neyse. Ama senden umudum var, harika seyler çıkacak eminim.
Lutfen Kartal'cigimi da kırma Bu arada Metis'in arkadas grubunu genel olarak sevdim, ama Kartal'in grubundan özellikle de Eftelya'dan bir çekiniyorum. Sanki o birseyleri mahvedecek gibi, hayırlısı.
Yetişkinlere ozel guzel bir seriye
𝗔𝗖̧𝗘𝗟𝗬𝗔
Herkese Merhabalar...
Sizlere sevdiğim bir yazarın kaleminden eski kitabı ile geldim.
Evet evet hep alışığız yeni kitap demeye ama bu eski bir kitap
Eee kalemini sevince başka kitapları var mı acaba demekten kendimizi alıkoyamayız.
Yazardan #blackout serisini okumuştum son kitabını henüz alamadım ve okuyamadım ama tabi ki onu da merak ediyorum.
O zaman dedim ben bir eski kitabını okuyayım.
Yazarın kalemi o kadar çok gelişmiş ki bu sayede onu anladım.
Eski kitabına bakınca hatta kat kat gelişmiş diyebilirim.
Bu kitabın öyle hızlı geçişleri karakterlerin öyle hızlı değişimi var ki başım döndü.
Duygu hissini de ne yazık ki alamadım.
Hız olunca bir şeyler ister istemez eksik kalıyor.
Hatta göz devirerek okuduğum yerler de oldu.
Bu kadar hızlı bir tempo kitabın kurgusunu da geride bırakmış.
Üzerinde bir düzenleme yapılıp kurgu ve kitap daha kapsamlı olsa ne de mis gibi olur.
Derya Hazinedar ve Açelya
Derya Bey işi başından fazlaca aşkın olan oteller zinciri olan bir adamdır.
Yapılan yanlışlara da tahammülü yoktur.
Son olarak hata yapan avukatları ile yeni bir avukat arayışına düşer.
Bunun için ise en iyisinin genç ve iş aşkı olan yeni mezun bir avukat olduğunu düşünür.
Üniversiteye gider gittiği gün ise bir kız ile çarpışır ki bu kız okulun en çalışkan kızı Açelya'dır.
Bütün kızlar Derya beyi konuşurken ise o plotonik olarak başka birine aşık olduğunu sanır.
