heideggell
@heideggell
“Sen beni sevdiğini söyledin, ben buna inandım...”
İçimizdeki o mahluk içimizdeki şeytan.. Aslında öyle bir şey olmadığını asıl şeytaniliğin tüm kusurlarımızı bunun arkasına bahane olarak salkım saçak sunduğumuzu körlüğümüzü bilhassa görmek istemeyişimizin kepazeliğini nasıl da yüzümüze vuruyor.. Sebahattin Ali romanlarında hep bir şeyler bulurum kendimden bu sefil yaşamımızı en zihnen mertebelere çıkarak anlatır bizlere, herkesin okumasını tavsiye eder birkaç söz ile bu psikolojik bir aydınlanma yaratan yapıta veda ediyorum ;
“Böyle konuşmadan yürümenin de uzun sözler kadar birbirlerine ruhlarını açmaya yardımı olduğu muhakkaktı.”
“Fakat ben bütün gayretime rağmen, içinde bulunduğum bu hayata ısınamadım.”
“İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey : hakikatleri görmekten kaçmak ihtiyadı var...
Reklam
“Okumayanlar için üstünkörü bir anlatım olacaktır. Açıkçası nereden başlayacağımı bilmiyorum çünkü herkese göre farklı açıdan değerlendirilebilecek bir kitap. Varoluşu sorgulayan Sartre, kitabın ana karakteri Roquentin’in evrendeki varoluşmalar karşısında duyduğu tiksintiyi anlatmaya çalışıyor. Yalnızlık kavramını genel olarak ele almaktadır. Otodidakt ile yaptığı konuşmada otodidakt’ın hümanizm üzerinden anlattığı düşünceler, Roquentin’in tiksinti duymasına neden olur ve duyduğu şeyi bulantı olarak adlandırır. Kitabın içinde okura tiksinti verebilecek noktalar da bulunmaktadır. Anny ile arasındaki bağda onun haklılığını düşünen Roquentin ayrı kaldıkları zaman sonrasında Anny ile görüştüğünde Anny’nin çok değişmiş olduğunu ve onun eskiden kabul etmediği düşünceleri artık kabullendiğini, ona büyülü gelen hareketlerinin kaybolduğunu görür ve büyük bir acı duyar. Tüm bu olanlara eşlik eden şarkının dizeleri;
Some of these days
You’ll miss ne honey.”
“Kelimelere dökemediğim bazı şeylerin anlamını ya da anlamsızlığını bulduğum başucu kitabım. Nihilizme doğru yola çıkartan fakat bir Hegel kayıtsızlığı yerine Schopenhauer havası sezilen bu gerçekçi yapıtta bu kadar acıya rağmen düşler de hayaller de flu bir görünümle oradadırlar.”
Kitabın özü olarak benimsediğim alıntı şudur ki kanımca her şeyi anlatır;
“İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.”
“İnsanın imkansızı istemesi mi yoksa saf bir aşk mı ? Beni bu düşünceye boğmasına rağmen kaskatı alman edebiyatının hüküm sürdüğü bir devirde böylesine yumuşak, duygusal bir kitap yazılması bir aykırılık taşıması kitabı daha da özümsetiyor.
Farklı olması akışını hızlandırıyor belki de Lotte’un onun için farklı oluşundan dolayı böyle net kararlar dahilinde hızlı bir akışkanlıktaydı he ne dersiniz ?”
